«Η γνήσια ποιητική γλώσσα, φέρει εκείνο το «εξαίφνης» μιας αποκάλυψης, γιατί αμηχανεί μπροστά στην ύπαρξη. Με άλλα λόγια είναι η γλώσσα που απορεί, δηλαδή δεν έχει πόρο, πέρασμα, είναι η γλώσσα της ένδειας, της δυσκολίας να μιληθεί το ανθρώπινο, γι΄ αυτό μεταμορφώνεται σε γλώσσα μηχανόεσσα, εφευρετική, επινοητική, πανούργα. Έτσι ο ποιητής, καταντά ένας εμμανής της μητρικής γλώσσας»

Η Ματίνα Μόσχοβη γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε τραγούδι και θέατρο. Συμμετείχε σε συγκρότημα πολιτικού τραγουδιού με εμφανίσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Στο θέατρο συμμετείχε σε πλήθος παραστάσεων κλασσικού και σύγχρονου ρεπερτορίου. Τα τελευταία χρόνια έχει επικεντρωθεί στην διδασκαλία γραφής και συνανάγνωσης δημιουργώντας το εργαστήριο Εαρπηγών. Από το 2016 συμμετέχει στην ομάδα καθηγητών-συμβούλων του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, διδάσκοντας δημιουργική γραφή στο μεταπτυχιακό τμήμα.

Μιλάει στο Ποιείν για τη νέα της ποιητική σύνθεση με τίτλο «Αηδονία» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός. Αναφέρεται στο ποιητικό φως που δεν έρχεται έξωθεν αλλά έσωθεν και στο μεγαλείο του ανθρώπου, τη δυνατότητά να υπερβεί την τραγικότητά του.

-Μιλήστε μας για τον τίτλο της νέας σας ποιητικής σύνθεσης και τον συμβολισμό της

Η Αηδονία είναι αποτέλεσμα μιας «μάχης». Εναντίον της βαρύτητας. Είναι ο αγώνας να παραμείνει κανείς εντός του σταδίου, αγωνιζόμενος μαζί με τους συνανθρώπους του, με όρθια ψυχή. Είναι η προσπάθεια να μην συνθλιβεί: από την φρίκη, την θλίψη, την αδικία, την έννοια του κακού σε όλες τις εκφάνσεις της, μέσα του και γύρω του. Είναι η αντίσταση στο αυτοκαταστροφικό και καταστροφικό μένος του είδους μας.

Άρα όταν μιλά το ποιητικό υποκείμενο π. χ στο α΄ ενικό πρόσωπο, θα ήταν ορθό από την πλευρά του αναγνώστη ή της αναγνώστριας, να διακρίνουν σ΄ αυτό το α΄ ενικό όχι τον ποιητή ή την ποιήτρια αλλά την αναγωγή σε κάτι ευρύτερο και καθολικότερο, σε ένα «εμείς» που εμπεριέχει την εμπειρία του υπάρχειν. Στον βαθμό βέβαια που αυτό έχει επιτευχθεί στο ποιητικό έργο.

Κάποια νύχτα, διαβάζοντας, συναντήθηκα με την λέξη «αηδονία». Με συνεπήρε. Την ερμήνευσα όχι ως α στερητικό ηδονία, αλλά σαν την χαρμολύπη που μας γεννά το τραγούδι του αηδονιού. Βέβαια όπως αναφέρεται και στον σύντομο πρόλογο του βιβλίου, η αηδονία είναι φιλοσοφικός όρος που δηλώνει μια μέση κατάσταση μεταξύ αλγηδόνας και ηδονής, πόνου και ευχαρίστησης. Ο όρος αποδίδεται στην Κυρηναϊκή Σχολή και μάλιστα στον ιδρυτή της Αρίστιππο (435-355 π. Χ) μαθητή του σοφιστή Πρωταγόρα και του Σωκράτη.