Βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου 2008. Μαζί με τον καλό φίλο μου Δαυίδ και την τότε κοπέλα μου Ηλιάννα, έχουμε βγει να γιορτάσουμε το όνομά μου στο ροκ στέκι της πόλης, Wild Rose, ανυποψίαστος ακόμα για το τι με περίμενε. Μουσική από τα παλιά πυροβολεί ανελέητα την καρδιά μου, σε μια συγχορδία από σφηνάκια και κίτρινη τεκίλα. Ο χαμηλός φωτισμός δένει ιδανικά με το επόμενο κομμάτι,τον Μεξικάνο από τους Babe Ruth που σε μια διασκευή από γουέστερν κάνουν την ατμόσφαιρα τόσο σκοτεινή όσο η πύλη της Κόλασης που θα ανοίξει σε λίγη ώρα στην χώρα. Λίγο μετά τις 3 φεύγουμε για το σπίτι μου, με encore το Μανιφέστο από τα Μωρά στην Φωτιά, τραγουδώντας δυνατά στα σοκάκια της πόλης: ”Ταξιδεύουμε για νέα εποχή,ταραταρα,και θα ψάχνουμε για πάντα,κάτι που δεν βρίσκεται ποτέ!”
Στο σπίτι βάζω στο pc, τα κλασικά κομμάτια που αρέσουν στους δύο μας, μπαλάντες των 80’ς, από Foreigner, κλπ. Στη μία το μεσημέρι σηκωνόμαστε, η Ηλιάννα έπιανε δουλειά σε λίγη ώρα στο Πανεπιστημιακό. Πηγαίνω στον φούρνο της γειτονιάς, παίρνω δύο σοκολατένια κρουασάν και 2 τυρόπιτες για να φάμε. Περίεργη ατμόσφαιρα. Ένας ήλιος απειλητικός και ο δρόμος γεμάτος μπάτσους ακόμα πιο απειλητικούς. Γυρίζω σπίτι, της λέω γέμισε ο δρόμος αστυνομία, ναι μου λέει, σκοτώσαν χτες το βράδυ ένα νέο παιδί στα Εξάρχεια. Έγινε χαμός στην Αθήνα. Σοκαρισμένος από την είδηση, δεν της λέω τίποτα και αφού κολατσίσαμε λίγο την πήγα μέχρι την στάση του λεωφορείου. Θα τα πούμε αύριο, μου λέει, πέρασα υπέροχα.