Επιβάτες φορτηγών, Μυθιστόρημα, Κώστας Λυμπουρής, Πάπυρος Εκδοτικός Οργανισμός, 2017

«Αναζητώντας τον χαμένο παράδεισο»

«All wars are fought twice, the first time on the battlefield, the second time in memory».
«Η έκβαση όλων των πολέμων κρίνεται δυο φορές, την πρώτη φορά στο πεδίο της μάχης, τη δεύτερη φορά στο πεδίο της μνήμης» (Viet Thanh Nguyen).

Η κυπριακή λογοτεχνία, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, παρουσιάζει μια σταθερή προσήλωση στη μνήμη και ανάκληση της βίαιης εισόδου των τούρκικων στρατευμάτων στο νησί και της, επίσης, βίαιης κατάληψης του βόρειου τμήματός του, έστω αν η εποχή της επιθυμητής δικοινοτικής λύσης δεν αντέχει την ιστορική πραγματικότητα της βίας και θέλει να καταστείλει την ανάμνησή της – δε νομίζω κανείς να μην αντιλαμβάνεται, πλέον, πως βίαιη συμπεριφορά εξεδήλωσαν και οι δύο κοινότητες. Η αλήθεια είναι πως η λογοτεχνική αυτή προσήλωση θεωρήθηκε, πολλάκις, έως στείρα και άγονη αναπαραγωγή μιας ιστορικής πραγματικότητας που πρέπει η λογοτεχνική συνείδηση να ξεπεράσει, να προσπεράσει, να καταστείλει, να καταπιέσει ή, ακόμη καλύτερα, να ξεχάσει.

Δε ξεκίνησα το κείμενό μου με ένα τυχαίο παράθεμα. Οι Επιβάτες Φορτηγών προϋποθέτουν τον πόλεμο του 1974, ο Κώστας Λυμπουρής τον έχει ζήσει, ο ομοδιηγητικός αφηγητής του μυθιστορήματος τον έχει, επίσης, ζήσει, η έκβαση της τουρκικής εισβολής είναι γνωστή σε όλους. Η έκβαση του οδυνηρού ταξιδιού της μνήμης είναι αυτή που ενδιαφέρει τον αναγνώστη του μυθιστορήματος του Κώστα Λυμπουρή.