Στις σελίδες ποιημάτων με τίτλο «Παραμάνες αιχμές διαμαντιού» η Τζέμμα Φόρτι, με ολοκληρωτικά θετική ενέργεια, τοποθετείται στο χώρο του Χρονικού, μικρού ή μεγάλου, όπου και οι έσχατοι και οι ανώνυμοι έχουν τον ρόλο τους. Και κατεβαίνει στον αγώνα αρνούμενη οποιαδήποτε ουράνια πατρίδα, ενώ στέκεται στο ίδιο επίπεδο του συλλογικού βιωμένου στο οποίο και παίρνει μέρος, άμεσα εμπλέκεται.

Τελείως αναλογικά με την θεματολογία, επιλέγει η γλώσσα της να είναι γυμνή και τραχιά, πέτρινη, πύρινη, μια πέτρα αιχμηρή που γδέρνει το γυαλί, τρίζει και κόβει καλύτερα και από ένας νυστέρι.

Επιστρέφουν οι μεσαίωνες, παρακινούμενοι από φονταμενταλισμούς όλων των ειδών: είναι οι τρομοκρατικές ενέργειες ενός Ισλαμισμού που παρεκτρέπεται και καθοδηγείται, ικανό μόνο να σκέφτεται το αίμα και να το χύνει αφειδώς κτυπώντας στα τυφλά.

Είναι ένας κόσμος πλέον παγκοσμιοποιημένος όπου αυξάνουν όχι τόσο οι ευκαιρίες, όσο οι ανισορροπίες και οι αδικίες για να επωφεληθούν και να χορτάσουν τα οικονομικά καρτέλ δίχως κάποια ορθή πολιτική.

Είναι και ο χυδαίος; ψευδο-πολιτισμός του φαίνεσθαι, με ρυθμιστή τη Περιουσία, μέσα σε ένα αποτύπωμα άρνησης της κουλτούρας, σημαδεμένος απʼ τη παραίτηση των αξιών της συμμετοχής.

Και μια τυποποίηση χωρίς εμπόδια και στάσεις. Τέλος μια μαζοποίηση που ισούται με το άθροισμα των ανυπέρβλητων μοναξιών, μαζί με την μετα-δημοκρατία την επικείμενη μεταξύ ρατσισμών που υψώνονται και πολιτικών δικαιωμάτων που εξαφανίζονται.

Το Χρονικό της Τζέμμα Φόρτι ρίχνει φλας σε κάθε μια από τις συνιστώσες του και στα θύματα που το γεμίζουν. Συνάμα η γραφή της, με πλήρη συνέπεια, αποφεύγει επιμελώς κάθε εξωραϊσμό.

Γίνεται «ποίημα-χρονικό» με το οποίο η ποιήτρια εκφράζει με σίγουρο προσδιορισμό και γενναία επιμονή τη δική της θέση-κόντρα, τη δική της λογοτεχνική ιδεολογία που δαπανάται για μια πεπεισμένη πολιτισμική εναλλαγή .

Μαρτσέλλο Καρλίνο