«Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ»

Αν σας πω, τι στάθηκε για πολύ καιρό ο καθημερινός μου εφιάλτης, σίγουρα θα με κοροϊδέψετε. Κι αυτό γιατί έχουμε συνηθίσει όταν ακούμε «εφιάλτης», να φανταζόμαστε κάτι τρομερό. Σας λεω λοιπόν, ορθά κοφτά ότι δεν ήταν ούτε βόας, ούτε κροταλίας, αλλά ήταν ένα μικρό σκυλάκι. Ένα μικρό σκυλάκι χρώματος βρώμικου λευκού και ράτσας «Κανίς». Εγώ από πάντα δεν τα πολυσυμπαθούσα αυτού του είδους τα σκυλιά, άλλωστε στις φτωχογειτονιές που μεγάλωνα, δεν ήτανε συνηθισμένο φαινόμενο. Πιο πολύ είχαμε να κάνουμε με εκείνα τα πανέξυπνα, αλλά ταπεινά, μπάσταρδα σκυλιά, που ελεύθερα και ταλαιπωρημένα, γυρνούσαν κάθε μέρα μέσα στα πόδια μας, σαν κάτι πολύ φυσικό και σχεδόν έπαιρναν κι αυτά μέρος στα παιχνίδια μας όταν θέλαμε, πειθήνια και φιλικά, μαθημένα από τις ανάγκες της επιβίωσης τους να μην απαιτούν, αλλά ούτε και να ζητιανεύουν. Έφτανε να τους πεις «έλα»κι ερχόντουσαν κοντά σου με εμπιστοσύνη, έφτανε να τους πεις «φύγε» και έφευγαν αδιαμαρτύρητα. Και έτσι είχαν τα πράγματα στη γειτονιά και στη ζωή μου σε σχέση με τα σκυλιά, ώσπου έκανε την εμφάνιση του ένα πρωί ο «Εφιάλτης». Πρώτα τον άκουσα και μετά τον είδα. Άκουσα κάτι γαυγίσματα σκύλου, που απλώς υπέθεσα ότι προέρχονταν από σκύλο, γιατί πρώτη φορά άκουγα κάτι τέτοιο. Ήτανε γαύγισμα – στρίγκλισμα, σαν να πάταγε απότομα φρένο μια αμαξοστοιχία. Μα εκείνο που έκανε το γαύγισμα – στρίγκλισμα, να θες να κλείσεις τα αυτιά σου να μην ακούς, ήτανε κάτι άλλο που είχε πιο πολύ σχέση με τον τόνο και την διάρκεια του γαυγίσματος, παρά με το ίδιο το γαύγισμα. Κοφτό επιτακτικό και επικίνδυνο, έμοιαζε σαν να ήταν, μετά ψύχωση του Χίτλερ. Το σπίτι που έμενα με τους δικούς μου, ήτανε μονοκατοικία αλλά χωρισμένη σε τέσσερα διαμερίσματα. Δύο κάτω και δύο απάνω. Το απέναντι από την πόρτα μας ήτανε εδώ και καιρό ξενοίκιαστο και τα φοβερά γαυγίσματα ερχόντουσαν από εκεί, σημάδι ότι ενοικιάστηκε. Όταν σε λίγο βγήκα να κάτσω στα σκαλάκια της εξώπορτας, όπως κάθε απόγευμα περιμένοντας τους φίλους μου, άκουσα την εσωτερική πόρτα του διαμερίσματος να ανοίγει και τα γαυγίσματα-στριγκλιές να γίνονται πιο έντονα. Μια γυναικεία φωνή απαλή σαν χάδι, έφτασε στ΄ αυτιά μου. Άκουσα την φωνή να μιλάει στο σκύλο σαν να ήτανε άνθρωπος, μα ο σκύλος ή δεν καταλάβαινε ανθρώπινα, ή δεν συμφωνούσε, ποιος ξέρει, γάβγιζε-στρίγκλιζε δυνατότερα.