Φίλιος διχασμός

Τό δέντρο διχάζεται ἀπʼ τό «δέν» του
Ἡ πράσινη διαλεκτική του μέ τόν ἀέρα
ἀντανακλᾶ τη δική μου μέ τʼ ἀνυπόστατο εἴδωλο
καθώς μάταια προσπαθῶ νά συνθέσω
τά δυό κομμάτια πού εἶμαι
Οἱ δύο πόλοι δίνουν ρεῦμα
μόνο γιά τό φῶς πού μοῦ δείχνει
ὅτι δέν κόπηκα στό ξύρισμα
ἀλλά στόν καθρέφτη

Στήν ἄκρη τῆς ἄκρης

Ἀπό ἕνα ξεχασμένο μισάνοιχτο συρτάρι
χάσκει ἡ ζωή μου
κι αὐτό τό φαίνεσθαι μέ κάνει νά ντρέπομαι
μέχρι πού κλείνω μέ ὁρμή τό συρτάρι
μαγκώνοντας λίγη ἀπʼ τήν ἄκρη τοῦ φαίνεσθαι
τοῦτο τό ποίημα δηλαδή
τήν ἄκρη αὐτοῦ πού θέλω νά ἐκφράσω
ἀλλά δέν βγαίνει ποτέ ὁλόκληρο
Στήν ἄκρη τῆς ἄκρης λοιπόν ἐδράζεται
ἡ ἀκραία δραστηριότητα
τῆς ἀνέξοδης ποίησης.