ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

οι περιστάσεις καμιά φορά
γυρίζουν και στεγνώνουν
αντικρίζουν το δρόμο με τα σπασμένα γόνατα
την αγανάκτηση σέρνουν
τη στιγμή αμείλικτη στην πόρτα

το σπίτι βάρος γίνεται στο στήθος
καπνός η τόλμη
δεμένη σ’ ένα σπάγκο

περιμένοντας το θαύμα
τέτοιες μέρες
τραγουδούσε ένα ταγκό

 
 
ΑΣΥΧΑΣΤΟ

ο λύκος της μνήμης
διαβάζει τις στιγμές στα σκοτάδια
λιθοβολεί την έχθρα γελώντας
με ψυχραιμία στα νύχια κι ακίνητο μάτι

κουνάω το κεφάλι όταν τον πιστεύω

είμαστε εδώ νεκροί της ώρας μου λέει
και χάνεται μπροστά

δεν άφησα νεκρό για νεκρό
που να μη ρώτησα
αν λέει αλήθεια.