Πάντα θαύμαζα
τους τεχνίτες
που λαξεύουν
την πέτρα και το ξύλο.
Εικόνες, στιγμές, συμβολισμοί
κι αλληγορίες
σαν παίρνουν μορφή
ακόμα με γοητεύουν.
Και είπα να τολμήσω
να σμιλέψω
την τωρινή της ψυχής μου προσμονή
στο μετείκασμα
συμβιβαστικών εναγκαλισμών
με τον υετό
του αγνώστου
μετά τα επίγεια…
Σε ξύλο που ξέβρασε η θάλασσα
στο πέλαγο το Θρακικό…
Το λείανα, το στίλβωσα
κι άρχισα να σχεδιάζω
ολόκληρα μερόνυχτα
φιγούρες ποθητές
μα άγνωστες.
Όλες –γλυκύθυμες και χθόνιες–
εκδοχές μου!
Το πρωί είχαν
απομείνει
οι ρωγμές που χάραξαν
η αρμύρα, το κύμα, ο βράχος
και η αιολόμορφη μνημοσύνη…
Πάλι από την αρχή… (;) (!)
Ολοφυρόμενη…
υετός ο [ietós] Ο17 : (μετεωρ.) το νερό που πέφτει συνολικά ως βροχή, χαλάζι ή χιόνι.
[λόγ. < αρχ. ὑετός `βροχή΄]
μετείκασμα το [metíkazma] Ο49 : (φυσ.) το οπτικό αίσθημα που εξακολουθεί να υπάρχει επί ένα δέκατο περίπου του δευτερολέπτου μετά την παύση του ερεθίσματος: Στο ~ στηρίζεται η τεχνική του κινηματογράφου.
****
Εξέλιξη σημαντική!
Στο πρόσφατο παρελθόν
–του χρόνου προϊόντος–
είχα απολέσει της ευδαιμονίας
την αίσθηση,
του δέους,
της έκπληξης
της αδήλωτης ενδεχομένως…
Από χτες
ασμένως ασκούμαι
σε καινοφανείς τρόπους
(επι)κοινωνίας.
Εκπλήσσομαι
όχι για την απόκριση επί των αιτημάτων μου
αλλά για την οδυνηρά ευφρόσυνη
διάθεσή μου
να την επιλέγω τελικά.
****
Θα συντάξω ελεγείες!
Δεν αντέχω
παιανικές καταχρήσεις του πόνου (μου)…
Φιλοδοξώ
σιωπηρά
–σεμνύνομαι ακόμη–
να επιγραμματοποιήσω
οάσεις
στέπες
άγονες γραμμές
του βίου μου
σε συμπαραμαρτούντα δρώμενα
ρητές καταχωρήσεις
και
αποχωρήσεις
αλλά κυρίως
σε αποκλίνουσες
–γι’ αυτό και αμετανόητα γοητευτικές–
συγκλίσεις!
****
Σε ασημένια αγκαλιά
έγειραν πεταλούδες ρόδινες
κουνώντας τα φτερά τους
στον ρυθμό της καρδιάς μου…
Αδημονούσα να υποδεχτώ
της Μεγάλης Νύχτας την Πανσέληνο φέτος.
Δεν την είδα…
Μέσα από τα σύννεφα
πρόβαλε ο Πάνας
–συμπαντικός απόψε–
με μια αβάσταχτη ελαφρότητα
ενδύοντας
της θλίψης τον κίνδυνο…
Έλιωσαν των πεταλούδων τα φτερά.
Θρηνώ
με ταξιανθίες ονείρων λευκορόδινες
που η ζωή μου ακόμα υφαίνει.
Θα περιμένω ως την Πανσέληνο των λουλουδιών
να μετρήσω τις τελικές απώλειες…
************************************************************************************
Με την πέμπτη ποιητική της συλλογή η Μαρία Δημάση, Καθηγήτρια Διδακτικής γλώσσας και λογοτεχνίας στον παρευξείνιο χώρο, ολοκληρώνει ό,τι είχε προοικονομήσει στην τέταρτη ομότιτλη «Τerra incognita, Πράξη Ι», επιλέγοντας τη συλλογή με το ιντερμέδιο «Πορεία προς την Πράξη ΙΙ» κι αποδεχόμενη ότι, στην τελετουργία (από)δόμησης των στίχων του βίου της με την Πράξη Ι, «είναι προφανές ότι η κατακλείδα λείπει/ και πρέπει άμεσα να προστεθεί/ για λόγους τυπικής ορθότητας».
Στην Πράξη ΙΙ, η ποιήτρια σκηνοθετεί τον εσωτερικό της μονόλογο σε έξι νέες σκηνές: «Φιλοσοφώντας για τη ζωή…» (5η) «Φιλοσοφώντας/ με τις χαρές και τις οδύνες της Γης (μου)/ […] Γενέθλιες παρούσες Γαίες/» (6η), «Μνημοσύνης εγκώμια…» (7η), «Το παρόν…» (8η), «Του μέλλοντος…/ προβληματισμοί/ διαπιστώσεις-προσδοκίες» (9η), «Της αποκάλυψης…» (10η), ολοκληρώνοντας το προσωπικό της (από)δομητικό ποιητικό αφήγημα.
«Ασκήσεων αυτογνωσίας/ συνέχεια…/», γράφει. «Αποκαλύψεις/ Αποδόμησης/ των προσδοκιών/ που καλλιεργεί/ αυτόκλητη/ η Οινάνθη/ ως όνομα νεολεξίας/ και ως χώρος ηδονών/ γευσιγνωσίας/ αλλά και αισθήσεων/ ή πιθανών/ φαλκιδευμένων παραισθήσεων…/», επιγραμματοποιώντας ποιητικά «οάσεις/ στέπες/ άγονες γραμμές/ του βίου» της στο παρόν, για να τις αφήσει πίσω της, όπως αποκαλύπτει, προκειμένου να σμιλέψει «κοραλλένια χνάρια/ […] που προς το ηλιοφώς πορεύονται…», χαιρετίζοντας, επιτέλους, την «Αlma Libre» της.
(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
****************************************
Η Μαρία Δημάση είναι Καθηγήτρια στο Τμήμα Ανθρωπιστικών Σπουδών του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης με γνωστικό αντικείμενο «Διδακτική γλώσσας και λογοτεχνίας στην Ελλάδα και στον παρευξείνιο χώρο». Έχει σπουδές στην παιδαγωγική και τη διδακτική. Ασχολείται με τη μεθοδολογία της διδασκαλίας της γλώσσας και της λογοτεχνίας, με την έρευνα των αντίστοιχων σχολικών εγχειριδίων της Ελλάδας και των Παρευξείνιων Χωρών, με τη γλωσσική πολιτική και τη γλωσσική παιδεία στην Ελλάδα, καθώς και με τη θεωρία της λογοτεχνίας και τις πολιτισμικές σπουδές. Έχει εκδώσει σημαντικό αριθμό επιστημονικών μελετών στο αντικείμενό της και έχει επιμεληθεί αρκετούς τόμους πρακτικών συνεδρίων και συλλογικών τόμων.
Στο πεδίο της λογοτεχνίας έχει εκδώσει:
Ι. Τα παραμύθια
«Το παραμυθόσπιτο της Αλφαβήτας», 1997, εκδόσεις Μαθητής.
«Η Φιλογράμματη κι ο Φαγαλέξης», 2001, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.
ΙΙ. Τις ποιητικές συλλογές
«Φωνές της ψυχής μου», ποιήματα, 1982.
«Αναζητώντας τη Λιατέρα», ποιήματα, 1997, εκδόσεις Ανατολή.
«Των στίχων σιωπή, της Πανδώρας επινίκια…», 2003, εκδόσεις Αφοί Κυριακίδη. «Terra incognita: στίχοι (από)δόμησης Πράξη Ι», 2024, εκδόσεις Παρατηρητής της Θράκης.
