Νέα εγγραφή
Μπορείς να με αγαπήσεις
κυρία;
Όταν στο σπίτι δεν έχει φαΐ και η γιαγιά κρύβεται γιατί ο παππούς
είναι πιωμένος
Όταν τα ρούχα μου μυρίζουνε, εσύ
μπορείς να με αγαπήσεις;
Όταν τα άλλα τα παιδιά με βρίζουνε κι εγώ τα κλοτσάω
στο διάλειμμα
Όταν η τσάντα μου είναι τρύπια και μέσα δεν έχει χαρτί και
μολύβι
Όταν δεν κάθομαι καλά
στην καρέκλα, κι όταν δεν έρχομαι σκολείο,
να μ’ αγαπήσεις μπορείς;
Η αβερφή μου τράκαρε με τον άντρα της και είναι
στην εντατική.
Το παιδί που κουβαλάει στην κοιλιά της θα ήθελα να γεννηθεί.
Έκανε χρόνια να πιάσει παιδί
μετά αφού την κλέψανε,
ξέρεις.
Το αγάπαγε το σκολείο η αβερφή μου.
Να σε βοηθήσω με τα βιβλία, κυρία;
Αυτή η ζωγραφιά είναι για σένα.
Θα μ’ αγαπήσεις;
Αν δεν μπορείς, τουλάχιστον αυτό:
Θα πεις την ιστορία μου στον κόσμο;
****
Τα παιδιά που πάνε σχολείο από τις οχτώ παρά τέταρτο
Υπάρχουν κάτι παιδιά
που πάνε σχολείο νωρίς
πολύ
βρέχοντας δάκρυα από ξενύχτι με φόβο
φυσώντας αντικείμενα στον αέρα
Υπάρχουν κάτι παιδιά
που περπατούν με τα χέρια στις τσέπες
πιτσιρικάδες τα λένε
και δεν τα νοιάζει να πατήσουν στις λάσπες
έτσι κι αλλιώς τα παπούτσια τους μπάζουν νερά
Υπάρχουν κάτι παιδιά
που έχουν άδεια την τσάντα στην πλάτη
όπως και το κεφάλι τους που αδειάζει από τις μαύρες σκέψεις
το πρωί
Το πρωί είναι όλα πιο καθαρά
Υπάρχουν κάτι παιδιά
παιδιά θα τα ’λεγες, αν και κορίτσια
που θέλουν να πάνε σχολείο νωρίς
ή και αργά, δεν τα νοιάζει
όμως η μάνα έφυγε πια
και δεν έχει ποιος να πλύνει τα ρούχα
Υπάρχουν κάτι παιδιά
που έρχονται και τα Σάββατα
Μπαίνουν κλεφτά από το παράθυρο της τάξης
εκείνο που είναι χαλασμένο και δεν κλείνει καλά
ανάβουν το κλιματιστικό και κοιμούνται στα ζεστά
Το πρωί της Κυριακής χτυπάει η καμπάνα του Άη Νικόλα
Πλησιάζουν Χριστούγεννα
Το δάπεδο φωτίζεται από τον παγωμένο ήλιο που ανασταίνει την αίθουσα
μαζί και τα πεσμένα μολύβια
και οι τέμπερες που γυαλίζουν στο ράφι
Τα παιδιά φεύγουν γρήγορα με τους σάκους τους γεμάτους και μυτερούς
Η γειτόνισσα θα πει ότι τα είδε
η διευθύντρια θα φωνάζει γιατί πάλι δε θα έχει λεφτά να πληρώσει το ρεύμα
**
Δευτέρα Παρουσία
Θα έρθεις, είπες,
μες στη Δόξα Σου, με όλους τους αγγέλους,
κι αφού θα μας χωρίσεις, θα μας πεις
«Πείνασα και μου δώσατε να φάω,
ένα κουλούρι κι ένα τοστ,
όταν με είδατε να σας βοηθώ, παιδί μικρό, ξυπόλυτο,
με τα χαρτιά της ανακύκλωσης.
Δίψασα και μου δώσατε να πιω,
γιατί το παγουρίνο μου ήταν άδειο απ’ το πολύ παιχνίδι.
Ήμουνα ξένος και με πήρατε απ’ το χέρι,
μου δώσατε τον λόγο
με χαμόγελο, και κάνατε τους άλλους να σωπάσουν.
Γυμνός ήμουν και με ντύσατε,
βγάζοντας φούτερ και μπουφάν απ’ τα αζήτητα.
Αρρώστησα και μου βάλατε θερμόμετρο,
με πήρατε αγκαλιά όταν έκλαιγα,
βρήκατε το χρωματιστό, χαρούμενο τσιρότο,
σαν έβγαζα αίμα απ’ την πληγή.
Στη φυλακή ήμουν και με πήρατε τηλέφωνο,
με ενημερώσατε για την πρόοδο του γιου μου,
γιατί ήταν τέλος του τριμήνου.
Ό,τι κάνατε σε έναν από αυτούς τους ασήμαντους αδελφούς μου,
σε μένα το κάνατε,
δάσκαλοι».
**
Παιδότοπος
Να ανέχεσαι τον κλώνο
του κάθε φωνακλά,
της κάθε κλώσας
Γλου γλου
Με συγχωρείτε για τη γλώσσα μου
Γλαρώνω από την κούραση
Δε βαστούν τα βλέφαρά μου ανοιχτά!
Βλέπετε, τα πρωινά
διδάσκω βλασταράκια τρυφερά
Παίρνω το πλοίο της γραμμής, νύχτα ακόμη,
πλαγιάζω σε δυο θέσεις, καθιστή, ώσπου να φτάσω
κι ύστερα πίσω, στη μεγάλη πόλη, πλούσια πια απ’ την Ιθάκη
Τα απογεύματα εδώ, άλλη δουλειά, με τα φλιτζάνια του καφέ,
τη φλυαρία των ανθρώπων, και μένα να με καίει
η φλόγα που δεν άλλαξα τον κόσμο
**
Προσευχή
Ένα παιδί από τα πίσω θρανία
έβγαλε το κομποσκοίνι του, να μην του πέφτει.
Το κρέμασε εκεί, στον πλαϊνό τον γάντζο, να προσεύχεται
μονάχο του για τον κόσμο.
Κι εγώ εκεί το άφησα.
**********************************************************************************************
