Για την Φλέρυ (2025)
Σύνθεση: Βασίλης Πανόπουλος
Στίχοι: Μπάμπης Ανδριανόπουλος
Ερμηνεία: Βάσια Ηλιάδη
Ενορχρήστρωση: Τάσος Ζαφειρίου
1972. Ένα δροσερό αεράκι φύσηξε κι έφερε στ’ αυτιά μας μελωδίες πρωτόφαντες πάνω σε στίχους γνωστούς ή και λιγότερο γνωστούς, ετερόκλητους σε ένα βαθμό, που είχαν όμως μια κοινή αναφορά. Τον έρωτα στη διαχρονική του μορφή και διάσταση. Ο Μεγάλος Ερωτικός! Η μουσική ήταν του Μάνου Χατζιδάκι και τις απέδωσαν δύο σχετικά άγνωστες νεανικές φωνές με τρόπο μοναδικό και ανεπανάληπτο. Ο Δημήτρης Ψαριανός και η Φλέρυ Νταντωνάκη.
Η Φλέρυ! Μια φλεγόμενη ύπαρξη. Η “φεγγαρική αηδόνα” κατά τον Νίκο Καρούζο. Ένα πλάσμα ιδιαίτερο. Με αναπαλλοτρίωτα χαρακτηριστικά για τούτο και αταξινόμητο. Ένα αερικό που φανερώθηκε στον κόσμο μας, αναστάτωσε το μέσα μας αποκαλύπτοντας πληθώρα συναισθημάτων και ύστερα αποχώρησε αφού έδωσε γενναία μάχη με τους προσωπικούς της “δαίμονες”.
Η Φλέρυ όλα τα χρόνια που ακολούθησαν μετά το τραγικό της τέλος το 1998 κατοικούσε εντός μου ως σημείο αναφοράς αλλά και ως καταφύγιο σε καιρούς της ανημπόριας Ώσπου πριν μερικά χρόνια ανακάλυψα έναν σπουδαίο μα παραγνωρισμένο δίσκο του Νότη Μαυρουδή με τίτλο: “Καρτ ποστάλ” Έγραφε ο αλησμόνητος Ηλίας Κατσούλης για τη Φλέρυ: Την είδαν στο Θιβέτ μ’ ένα μαντήλι αμίλητη τις προσευχές να λέει ξυπόλητη το μύθο της να καίει ν’ ανάβει του μυαλού της το φιτίλι. Σε ένα τετράστιχο όλη η ζωή της Φλέρυς. Ήταν το έναυσμα για ν’ ανάψει και του δικού μου μυαλού το φιτίλι και να προσπαθήσω σε τρία τετράστιχα να κλείσω τη δική μου ματιά για τη Φλέρυ.
Θα παρέμενε βέβαια ισχνή η απόπειρα εάν ο στίχος μου δεν έπεφτε στην αντίληψη του Βασίλη του Πανόπουλου. Του σπουδαίου μουσικού, του μαέστρου, του γλυκύτατου μελωδού. Με αποτέλεσμα ένα αριστουργηματικό τραγούδι που προσεγγίζει με αγάπη το ιδιαίτερο σύμπαν εντός του οποίου κινήθηκε η Φλέρυ.
**********************************************************************************
Για την Φλέρυ
Εσύ δεν ήσουνα ποτέ από τον κόσμο τούτο,
όνειρο ήσουν βραδινό και πρωινή δροσιά.
Ξόδεψες απλόχερα τον μέσα που ‘χες πλούτο
μονάχη σου κι αγέρωχη στην κοσμοχαλασιά.
Ανάλαφρη κι αέρινη στον ουρανό πετούσες
σαν ξωτικό, εξαίσιο κι ατίθασο πουλί,
ενώ την ίδια τη στιγμή την κόλασή σου ζούσες
στον κόσμο που τα μέτρα του τα ορίζουν οι πολλοί.
Αφού περιπλανήθηκες στους δρόμους του απείρου
-η ρότα σου παράξενη, θολή και σκοτεινή-
χάθηκες στον λαβύρινθο κάποιου δικού σου ονείρου
κι άφησες βάλσαμο ακριβό τη θεία σου φωνή.
