Η Σίσσυ Δουτσίου είναι spoken word artist, ποιήτρια και ηθοποιός. Οι ηχογραφήσεις, τα βίντεο και οι συνταρακτικές ζωντανές εμφανίσεις της εξερευνούν προσωπικές εμπειρίες, κοινωνικά ζητήματα, τον έρωτα και το πένθος. Ο πρώτος της δίσκος, «Προσβολή Δημοσίας Αιδούς», δημιουργήθηκε με τη συμμετοχή μουσικών από την Ελλάδα, τον Καναδά και τη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένων των Orphx, Blakaut, Dimitris Koufoudakis (Fer De Lance), Biomass και Van Fog. Πρόκειται για έναν δίσκο spoken word με ελληνικούς στίχους, που αποτελείται από 8 κομμάτια, συνολικής διάρκειας 40 λεπτών. Κυκλοφορεί ψηφιακά από την Inner Ear σε συνεργασία με τον διεθνή οργανισμό The Institute For Experimental Arts.
Το άρωμά σου βρομιάρη με ενοχλεί
Δεν θα σου ανοίξω τα πόδια μου
Ακούς πως χτυπάει η καρδιά μου;
Ακούς; Δε σε θέλω
Σταμάτα
Με πονάς
Τα νύχια σου μου γδέρνουν την πλάτη
Μην μου αφήσεις σημάδια
Σε παρακαλώ όχι
Δεν θέλω να μου αρέσει
Δεν θέλω
Σταμάτα να με φιλάς
Μη μου γεμίζεις το στήθος μου
Με το πικρό σου σάλιο
Αιμορραγώ
Δεν αντέχω άλλο
Δίωξε με
Ή μάλλον πνίξε με
Βάλε μου τα χέρια σου στο λαιμό μου
Και πνίξε με!
Δεν μπορώ να αναπνεύσω
Άσε με ήσυχη να πεθάνω
Μη φεύγεις
Που πας;
Μην με αφήνεις μόνη μου
Πονάω
Τρέμω
Φοβάμαι
Σταμάτα με πονάς
Δως μου λίγο νερό να πιώ
Μπορείς να με ντύσεις;
Κρυώνω
Δεν είμαστε μόνοι μας;
Ποιοί είναι όλοι αυτοί;
Κρύψε με
Φύγε
Άσε με μόνη μου
************
ΙΣΟΒΙΑ
Αμυδρό είναι μόνο το χρώμα της φυλακής
σε οποιαδήποτε απόχρωση το διαλέξει κάποιος –
δυσδιάκριτο. Ασαφές.
Γωνίες σκεπασμένες με αποφάγια
Τεράστια θηλαστικά βαδίζουν αργά και τρώνε τα σκουπίδια
Δεν ξέρω πως βρίσκονται μέσα στο προαύλιο θαλάσσια κήτη
Θάλασσα
Ξηρά
Θάλασσα
Μου λείπει ο ζωτικός χώρος – αυτή η ζώσα περιουσία του απερίσκεπτου.
Αυθορμητισμός Θάρρος
Θαρραλέα κορίτσια Θαρραλέα αγόρια
Η μυρωδιά της φυλακής είναι απαίσια
ποτέ πένθιμη ποτέ μουχλιασμένη
Ο ήλιος δεν δύει ποτέ σε αυτό το μέρος
Οι κινήσεις των φρουρών τραβάνε το στόμα μου σε τέσσερις κατευθύνσεις
και κάνω μορφασμούς αηδίας.
Τα εγκλήματα της τρίτης πτέρυγας διαφέρουν από τα δικά μου
Εγώ είμαι αθώα
Τα σκεπάσματα είναι μάλλινα χειμώνα καλοκαίρι
Άντε γαμηθείτε καργιόληδες
7 ημέρες την εβδομάδα
4 εβδομάδες το μήνα
12 μήνες το χρόνο
Το πάτωμα είναι γεμάτο λακκούβες και τρύπες
Οι όροφοι συναντιούνται μεταξύ τους
Από το ένα κελί βλέπεις μέσα στο άλλο
Άλλες χώρες, άλλες πατρίδες, άλλες γειτονιές
Εγώ είμαι αθώα
Δεν φυσάει, δεν λάμπει, δεν ξημερώνει ποτέ εδώ
Υφίσταμαι κρατική βία
Δεν μπορώ να φύγω να πάω πουθενά
Η οικογένεια μου είναι στο μεσημεριανό της τραπέζι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από εμένα
Δεν μπορώ να αλλάξω παρέα,
δεν διαλέγω τους φίλους μου,
ίδια γλώσσα άδοξη χωρίς ιστορίες.
Με το ίδιο σώμα δυο χρόνια τώρα
Η ζωή μου λεπτόσωμη
Ο βίος μου ισχνός
Ο εαυτός μου πλήττει με εμένα
Οι τοίχοι κάνουν πολύ θόρυβο
Και το κουδούνι για τη συνάθροιση στο προαύλιο είναι ένας οξύς παρατεταμένος ήχος
Γαμημένοι
Ξεφτιλισμένοι
Είμαι αθώα
Λατρεύω τη ζωή έξω από εδώ
Τους φίλους μου, την πλατεία, τη νύχτα, τα αδέρφια μου
Όλοι με κοιτάζουν
σαν να είμαι απλά ένας πίνακας ζωγραφικής
άψυχος
ή μια βιτρίνα μεγάλου καταστήματος
άψυχη
Αγένεια και τρόμος.
Άντε γαμήσου ρε μαλακισμένο
Ότι είναι από σίδερο έχει σκουριάσει
και οι γυναίκες από το απέναντι κτίριο ουρλιάζουν από τον πόνο
Ότι χτίστηκε δεν γκρεμίστηκε ποτέ
Ότι δόθηκε δεν το φρόντισε ποτέ κανένας
Στις γυναικείες φυλακές τα βρέφη κλαίνε ασταμάτητα για ένα χρόνο
Στις τουαλέτες των φυλακών ανηλίκων οι έφηβοι ξυρίζουν τα κεφάλια τους
και σημαδεύουν με κορεάτικα σύμβολα τα σημεία που πονάνε.
Ελληνίδες μανάδες πουλάνε ψυχοφάρμακα για να αγοράσουνε καινούργια τηλεκάρτα
Οι τσαμπουκάδες γίνονται στους διαδρόμους.
Θέλω να πάρω τον Ορέστη τηλέφωνο
Κάθε πρωί ξυπνάς από το τρίξιμο των κλειδιών
Ένας ήχος που θα τον θυμάσαι για πάντα
Η πρώτη γνωριμία φυτρώνει με ένα σωματικό έλεγχο
Εξόριστοι του εικοστού πρώτου αιώνα
Η εξαθλίωση αναστενάζει ολημερίς στα περβάζια των λευκών κελιών
Η φτώχεια υπάρχει παντού σε κάθε βήμα μέσα στα δωμάτια υψίστης ασφαλείας
Γαμημένοι ξεφτιλισμένοι
Ισόβια ξέρεις τι σημαίνει ισόβια ρε μαλακισμένο ;
Ισόβια σημαίνει ένας απέραντος φόβος και μια απέραντη μοναξιά
Εγώ είμαι αθώα
Το κορμί αλλάζει μέσα στους πρώτους μήνες
πιο αδύνατο από ποτέ πιο χλωμό από ποτέ
Τίποτα δεν είναι πια το ίδιο
Οι δεσμοφύλακες οδηγούνται από σκυλιά βουτηγμένα σε λάσπες
Ισόβια σημαίνει φόβος
Και μια απέραντη μοναξιά
Θα ήθελα να δω τις τράπεζες καμένες
Θα ήθελα να δω τα υπουργεία πυροβολημένα
Θα ήθελα να δω τα κοινοβούλια κατειλημμένα από πανέμορφες γυναίκες
Θα ήθελα να δω τους καλογυαλισμένους ουρανοξύστες αποξηραμένους στην έρημο των μεγαλουπόλεων
Θα ήθελα να δω την Αμερική, την Κίνα και τις υπερδυνάμεις της Ευρώπης να ζητιανεύουν έλεος από τις φτωχότερες γειτονιές του κόσμου
Θα ήθελα να δω τα μάτια των πολιτικών απόλυτα τρομαγμένα.
Θα ήθελα να δω τα βουνά τοξικών αποβλήτων στην Ιαπωνία να μολύνουν
τα έντερα των επιστημόνων
Θα ήθελα να δω τους λιγόψυχους να γδέρνονται από το μανιασμένο ύφος των καταπιεσμένων.
Πάνω από τα φέρετρα των καταπιεστών θα ανεμίζουν μαύρες σημαίες.
