Γυναίκα (στίχοι Φωτεινή Λαμπρίδη, μουσική: Γιώργος Καζαντζής)

Γεννώ κουβάρια και σκιές
κι εσύ που λες ότι με θες
που θα πατήσεις;
τις ώρες που κερνώ σιωπές
βαρύς και σκέτος ο καφές
και θα τον χύσεις

Σβήνω τα φώτα και πετώ
κι έχω πυξίδα αετό
που θα με βάλεις ;
Σε ποια κλεμμένη μουσική
σε ποια ταινία μαγική
θα με προβάλλεις ;

Γεννώ αγάπες στους γκρεμούς
γεννώ παιδιά σ’ ωκεανούς
εσύ τι θέλεις;
που παραπάνω θα με πας
χωρίς στο τέλος να με φας
για ν’ ανατέλλεις ;

Γεννώ τραγούδια και γκρεμούς
γεννώ καρδιές για τους μισούς
που θα με βάλεις;
που παραπάνω θα με πας
χωρίς στο τέλος να με φας
για να τη βγάλεις ;

 

 

****

Γυναίκα (στίχοι- μουσική: Χρήστος Θηβαίος)

Κάποιοι φιλήσανε τον Ιούδα εκεί στο μέτωπο
κι άλλοι ψαρέψανε ουρανό σε ένα πηγάδι
άλλοι κρεμάσαν σαν δικτάτορα ένα φυλαχτό
στις φυλακές πάντα ονειρεύονται το βράδυ

Κάναμε έκτρωση σε ό,τι αθώο μας απέμεινε
κι εσύ συνέλαβες με ένα άρωμα τυχαίο
μα τα τριαντάφυλλα που σου έστειλα λίγο έλειψε
χαράματα να σκοτωθούν σε ένα τροχαίο

Όσο αξίζει μια γρατζουνιά απ’ την ανάσα σου
δεν αξίζουν θεωρίες μιας ζωής
γυναίκα αν έχω κάνει λάθος συγχώρα με
γυναίκα αν είμαι σωστός μη μου το πεις

Κάποια πατρίδα τα χείλη μου τα φίλησε
φτηνά και με έσπρωξε γελώντας προς τη μάχη
κι όσοι της δώσαν το κορμί τους για παράσημο
αυτή έναν τάφο τους κάρφωσε στη ράχη

Όσα θηρία με ζυγώσανε τους έφτασε
να χορτάσουν μοναχά με τη στολή μου
μα οι άνθρωποι μ’ άφησαν ήσυχο σαν έμαθαν
πως γυάλιζα ένα πολυβόλο στην αυλή μου

Όσο αξίζει…

θυμάμαι κάποτε στα μάτια σου κυνήγησα
τον εαυτό μου με ένα μαχαίρι της κουζίνας
μα μόνο η τρέλα, μόνο η τρέλα μου με ξέπλυνε
σαν καταρράκτης απ’ το αμάρτημα της φτήνιας

Κι έτσι του κόσμου τα μπαλκόνια ερωτεύτηκα
αυτά που αγγίζουνε το βλέμμα με το στόμα
μα δεν ξεχνάω τα υπόγεια που κυλίστηκα
γι’ αυτό η φτέρνα μου έχει δέσει με το χώμα

Όσο αξίζει…

Απόψε πότισα τις ρίζες που ονειρεύτηκες
και τους καρπούς που εγκυμονούσε η τροχιά σου
κυρά, δε βρήκα μουσική που να σου άξιζε
πόνος στη γέννα προσκυνώ την αρχοντιά σου

Θα χαραμίσω τη ζωή μου περιμένοντας
να `ναι πολύ αργά για να τη διορθώσω
και στα ρουθούνια του ουρανού θα μπω ουρλιάζοντας
τη μύτη του πριν ξεψυχήσω να ματώσω.

 

 

****

Γυναίκα (στίχοι- μουσική: Παύλος Σιδηρόπουλος)

Είσαι εκεί μέσα στο όνειρο,
είσ’ αλλού μέσα στου όχλου τη βουή.
Στο φιλί του ανώνυμου,
και σ’ αυτόν που πάντα για σένα είναι εκεί.

Πάνω σου άτσαλα,
σώματα θα προσγειωθούν.
Γι’ αυτό γίνε εσύ χώμα γόνιμο,
άδοξα τ’ άνθη τους πριν μαραθούν.

Γυναίκα μεσολάβησε στον άντρα και τη γνώση,
σαν προβολή του όφι.
Δυστυχώς ο πλούσιος τω πνεύματι,
έβαλε στόχο ιδανικό Θεό.

Γυναίκα γίνε η ανασταλτική αιτία,
γιατί τελειώσανε τ’ αστεία.
Ο στόχος άλλαξε
και μετατράπηκε σε από μηχανής Θεό.

 

 

 

**

Κορίτσι και γυναίκα (στίχοι- μουσική: Γιώργος Ανδρέου)

Δε με φοβίζει η μοναξιά ούτε οι μεγάλοι δρόμοι
δεν με λυγίσανε ποτέ του κόσμου αυτού οι νόμοι.
Της μάνας μου κόρη μικρή και μάνα του παιδιού μου,
γυναίκα εκείνου π’ αγαπώ, αφέντρα του κορμιού μου.
Μάνα και παιδί μαζί, κορίτσι και γυναίκα,
εννιά ζωές μου τάξανε, να ζήσω θέλω δέκα.

Στης λάγνας της Ανατολής σαν γέρνω την αγκάλη
στα μάγια αντίδοτο έχω εγώ της Δύσης προσκεφάλι.
Μες στης γιορτής τη μουσική την κόλαση αντέχω
και στον παράδεισο να βγω το μυστικό κατέχω.
Μάνα και παιδί μαζί, κορίτσι και γυναίκα,
εννιά ζωές μου τάξανε, να ζήσω θέλω δέκα.

 

 

 

***
Γυναίκα (στίχοι- μουσική: Σωκράτης Μάλαμας)

 

Ρούχα από χώμα και νερό προτού φορέσεις
ήμουν μαζί σου σ’ έναν άλλο ουρανό
κι αν ξέχασες τον δρόμο είμαι εδώ
να σου θυμίσω τα παλιά να μην πονέσεις

Γυναίκα είσαι ζωή
απ’ τη φωτιά των άστρων
απ’ του Ήλιου το φιλί
πνοή του ανέμου, ανάσα μου
τραγούδι σε γιορτή

Κατέβηκα μαζί σου μέχρι εδώ
όνειρο φαίνεται παλιό και ξεχασμένο
έκρυψες φως μέσα σε σώμα μυστικό
κράτησα μνήμες που με φέρανε κοντά σου

από Σπύρος Αραβανής
7 Comments