Τέτοιες μέρες στην Κούβα τιμούν τη μνήμη ενός πρόωρα χαμένου πολέμαρχου του ανταρτικού στρατού της Σιέρα Μαέστρα και έμπιστου συνεργάτη του Φιντέλ, του Καμίλο Σιενφουέγκος. Χάθηκε τέλη Οκτώβρη του 1959 από τη πτώση ενός Cessna κατά τη διαδρομή Καμαγκέϊ –Αβάνα. Η σωρός του όπως και αυτή του πιλότου και ενός άλλου συνοδού δεν βρέθηκε ποτέ παρά τις εκτεταμένες έρευνες σε ξηρά και θάλασσα.
Ωστόσο ο μεγάλος αυτός επαναστάτης άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του. Θυμάμαι ακόμα το περίγραμμα της μορφής του στην Πλατεία της Επανάστασης στην Αβάνα δίπλα στον Τσέ και άλλους ήρωες της Κουβανικής επανάστασης. Κάπως λιπόσαρκος και ωστόσο τόσο συναρπαστικός με το γένι και αυτό το καπέλο σε στιλ Ζορό.
Τον φαντάστηκα ένα αγνό, ατρόμητο και αφοσιωμένο επαναστάτη που του άρεσε και η ζωή, τα σπορ, οι πλάκες, το ρούμι, τα κορίτσια… Και κάπως έτσι ήταν όπως τον φαντάστηκα!
Ένας ονειροπόλος κομμουνιστής που γι αυτόν η επανάσταση έπρεπε να φτάσει μέχρι το τέρμα, να σαρώσει την κοινωνική αδικία, αυτός που έλεγε ότι αν έπρεπε να φτάσει η επανάσταση μέχρι το φεγγάρι θα φτιάξουμε ένα πύραυλο να φτάσει!
Γι αυτόν τον επαναστάτη με το εύκολο γέλιο και το καθαρό βλέμμα που ίσως είχε την τύχη να τον θυμόμαστε για πάντα σαν τέτοιο, σαν τη ξάστερη αυγή σε επαναστατημένες φτωχογειτονιές, έγραψα το επόμενο ποίημα:
(Για τον σ. Camilo Cienfuegos)
Αυτός ο πνιγμένος
είναι λιπόσαρκος
σαν άγιος των Ταγμάτων
και γελαστός
σαν την αυγή
της προλεταριακής επανάστασης.
Έβγαζε δυο καταπράσινα ερπετά
από τις τσέπες του
να σχοινοβατούν
σαν τις καθημερινές του έγνοιες
σε μια συστάδα αροκάριες
κι ένα μαδημένο γεροκόκκορα
μιας αλάνας desamparados
να βουκεντρίζει τα νυσταλέα βόδια
του ηλιοτρόπιου των τροπικών.
Κρέμονταν από πάνω του
σαν ακονισμένα κοπίδια
γλώσσες τα σύννεφα της πάμπας
κι αυτός επέμενε
να κεντάει στην άμμο
δασύτριχα κορίτσια,
πόρπες από πουκάμισα εκτελεσμένων,
την απέραντη πλατεία
πιτσιλισμένη από χιλιάδες
πνιγμένα περιστέρια
κι ένα αμφίστομο κρατήρα
να ξερνούν
το βαρύ άρωμα των πούρων
οι γλυκές νύχτες
των παραισθήσεων.
