ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ
Γιατί απλώνεις τα χέρια σου
να με σώσεις
από κατασκευασμένους εχθρούς·
γιατί σηκώνεις τα χέρια σου
μη βραχώ από ένα λευκό σύννεφο·
γιατί σκεπάζεις με τα χέρια σου
τον ήλιο μην καώ·
γιατί κρύβεις με τα χέρια σου
το σώμα μου
από επίδοξα αγγίγματα·
γιατί ενώνεις με τα χέρια σου
τις άκρες μου να κλειστώ·
γιατί στρώνεις με τα χέρια σου
τα μαλλιά μου
από τους ανέμους.
Αν θες από κάτι να με σώσεις
είναι τα χέρια σου.
***
ΤΟ ΛΙΒΑΔΙ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΠΑΡΟΥΝΕΣ
Ο πίνακας με τις παπαρούνες
φώτιζε τα βράδια
μέχρι να λιώσουν τα κεριά.
Το κορμί σου παραδομένο σε λιβάδια
έλιωνε κάθε πιθανότητα
να τρέξεις ξανά
μέσα στις παπαρούνες μου
εκείνες που χωρίς συνείδηση
σου είχα απαγορεύσει να κόψεις
κι άρχισες εσύ να ανασαίνεις τόσο δυνατά
που στην τελευταία ανάσα
σκόρπισαν ένα σωρό κόκκινα φύλλα στον αέρα.
Τώρα τις νύχτες δεν έμεινε τίποτα να σκορπίσει ο άνεμος
παρά μόνο να σβήνει τέσσερις άσκοπες φλόγες
και οκτώ ήδη σκόρπια γράμματα.
***
ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ
Τα μικρά όνειρα
κρύβουν μεγάλους κινδύνους.
Πρέπει να είσαι εκεί
τις ανυποψίαστες στιγμές
που μεγαλώνουν μαζί σου·
κι ενώ αθόρυβα έμοιαζαν
βγάζουν κραυγές
σαρκαστικά
ύπουλα
μικρά όνειρα.
Γι’αυτό μέσα στα μεγάλα
μπόρεσα με κόπο
κάθε μέρα
να μικραίνω εγώ
μέχρι να παραδώσω
άδειο από μένα
άθικτο το μεγάλο όνειρο.
***
ΠΑΙΔΙΚΑ ΓΥΑΛΙΑ
Στέκομαι μπροστά σου
με τα φαρδιά μου ρούχα
αμεταποίητα
τα μανίκια αστένευτα
χωράνε πολλές μάχες ακόμα.
Οι τσέπες βαθιές
γεμάτες εφόδια άμυνας
κι ανάμεσα
ένα ζευγάρι παιδικά γυαλιά.
Θα τα χρειαστώ
αφού πρώτα
αφαιρέσω τα μάτια μου.
***
ΑΠΟΔΗΜΙΕΣ
Η απόσταση μεταξύ μας
όσο μια μικρή άσπαστη πέτρα
από κείνες με τις ζωγραφιές
και τους γλάρους.
Ένας πυρετός
μου καίει τα μάτια
δεν σε φτάνω παρά μόνο
σου καίω μια άρρωστη σκέψη.
Απόψε δεν θα με σκεπάσεις﮲
είναι που αγάπησα τις πέτρες τόσο
δεν έμαθα να τις σπάω
έμαθα να τις δένω
στα πόδια των γλάρων
και να τις κουβαλάω στα μεγάλα ταξίδια .
Κοιτούσες τον ουρανό
τις μέρες της αποδημίας μου
και σε σκότωσε ένας γλάρος
περαστικός .
Η απόσταση μεταξύ μας
όσο μια μικρή άσπαστη πέτρα
με κάτι κόκκινα σημάδια
από το πρόσωπό σου.
***
ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ
Επέστρεφα
πατώντας προσεκτικά
πάνω στα σημάδια τα προηγούμενα·
μια φιγούρα σε μπαλκόνι φθαρμένο
μάλλον με κοιτούσε
γιατί έχασα την ισορροπία μου
κερδίζοντας έναν συνταξιδιώτη
και μια λιποθυμία·
στην αδυναμία μου
έχασα τα σημάδια
και η νύχτα πήρε μια άλλη προοπτική.
Φεύγοντας
είχα ξεχάσει
από πού ξεκίνησα
πού πήγαινα,
πήρα κάτι σπασμένα φανάρια
και χάθηκα σε δρόμουςανύπαρκτους.
********************
Η Κατερίνα Ντίνου γεννήθηκε στη Σκόπελο. Είναι πτυχιούχος της Φαρμακευτικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αλλά την κέρδισε το τραγούδι. Ερμηνεύτρια και τραγουδοποιός η ίδια έχει κυκλοφορήσει έξι προσωπικά άλμπουμ και επτά digital single. Εμφανίζεται σε επιλεγμένες μουσικές σκηνές και συναυλίες.
Το 2022 κυκλοφόρησε το παραμύθι «Η Βασίλισσα και η Αλένια» από τις εκδόσεις Υδροπλάνο. Η «Πέτρα αιώνια» είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή από τις εκδόσεις Μετρονόμος.
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΒΙΒΛΙΟΥ
