Το θαλασσινό τριφύλλι

Μια φορά στα χίλια χρόνια
του πελάγου τα τελώνια
μες στα σκοτεινά τα φύκια
μες τα πράσινα χαλίκια.

Το φυτεύουνε και βγαίνει
πριν ο ήλιος ανατείλει
το μαγεύουνε και βγαίνει
το θαλασσινό τριφύλλι.

Το θαλασσινό τριφύλλι ποιος
θα βρει να μου το στείλει.
Ποιος θα βρει να μου το στείλει
το θαλασσινό τριφύλλι.

Μια φορά στα χίλια χρόνια
κελαηδούν αλλιώς τ’ αηδόνια.
Δε γελάνε μήτε κλαίνε,
μόνο λένε μόνο λένε.

Μια φορά στα χίλια χρόνια
γίνεται η αγάπη αιώνια.
Να `χεις τύχη να `χεις τύχη
κι η χρονιά να σου πετύχει.

*

Τα τζιτζίκια

Η Παναγιά τα πέλαγα
κρατούσε στην ποδιά της.
Την Σίκινο, την Αμοργο
και τ’ άλλα τα παιδιά της.

Ε σεις τζιτζίκια μου άγγελοι
γεια σας κι η ώρα η καλή.
Ο βασιλιάς ο Ήλιος ζει;
Κι όλ’ αποκρίνονται μαζί.

Ζει και ζει και ζει …..
ο βασιλιάς ο ήλιος ζει.

Απο την άκρη του καιρού
και πίσω απ’ τους χειμώνες
άκουγα σφύριζε η μπουρού
κι έβγαιναν οι Γοργόνες.

Ε σεις τζιτζίκια μου άγγελοι
γεια σας κι η ώρα η καλή.
Ο βασιλιάς ο Ήλιος ζει;
Κι όλ’ αποκρίνονται μαζί.

Ζει και ζει και ζει …..
ο βασιλιάς ο ήλιος ζει.

Κι εγώ μέσα στους αχινούς
στις γούβες στ’ αρμυρίκια
σαν τους παλιούς θαλασσινούς
ρωτούσα τα τζιτζίκια:

Ε σεις τζιτζίκια μου άγγελοι
γεια σας κι η ώρα η καλή.
Ο βασιλιάς ο Ήλιος ζει;
Κι όλ’ αποκρίνονται μαζί.

Ζει και ζει και ζει …..
ο βασιλιάς ο ήλιος ζει.

*
Το ερημονήσι

Γεια σου Απρίλη, γεια σου Μάρτη
και πικρή Σαρακοστή
βάζω πλώρη και κατάρτι
και γυρεύω ένα νησί
που δεν βρίσκεται στον χάρτη
βάζω πλώρη και κατάρτι

Γεια σας έχθρες, γεια σας μίση
και γινάτι καθενός
άμα βρεις το ερημονήσι
όλα τ’άλλα είναι καπνός

Το κρατάνε στον αέρα
τέσσερα χρυσά πουλιά
δεν γνωρίζεις εκεί πέρα
ούτε κλέφτη ούτε φονιά
ούτε μάνα, ούτε πατέρα
δεν γνωρίζεις εκεί πέρα

Μες της ερημιάς τ’αγέρι
όλα αλλάζουνε με μιας
πιάνεις του Θεού το χέρι
και στα κύματα ακουμπάς
σαν το άγριο περιστέρι
πιάνεις του Θεού το χέρι

*

Το δελφινοκόριτσο

Εκεί στης Ύδρας τ’ ανοιχτά και των Σπετσών
να σου μπροστά μου ένα δελφινοκόριτσο
Μωρέ τού λέω πούν’ το μεσοφόρι σου
έτσι γυμνούλι πας να βρεις τ’ αγόρι σου

Άιντε μωρό μου, ανέβα και κινήσαμε
πέντε φορές τους ουρανούς γυρίσαμε

Αγόρι εγώ δεν έχω, μου αποκρίνεται
Βγήκα μια τσάρκα για να δω τι γίνεται
Δίνει βουτιά στα κύματα και χάνεται
ξανανεβαίνει κι απ’ τη βάρκα πιάνεται

Θεέ μου, συγχώρεσέ με, σκύβω για να δω
κι ένα φιλί μου δίνει, το παλιόπαιδο
Σα λεμονιά τα στήθη του μυρίζουνε
κι όλα τα μπλε στα μάτια του γυαλίζουνε

 

***************************************************************************************

……. με καλεί, λοιπόν, στην εταιρεία ο Πατσιφάς και μου δίνει δύο ποιήματα… Το πρώτο ήταν «Τα τζιτζίκια» και το δεύτερο «Το ερημονήσι». Τα διάβασα. Το «Τα τζιτζίκια» είχε μια διάσταση, ένα άνοιγμα, για να γίνει ένα γρήγορο τραγούδι.
Αντίθετα το ”Ερημονήσι” είχε μια άλλη διάσταση, για κάτι στοιβαρό, κάτι δυναμικό. Λέει «άμα βρεις το ερημονήσι όλα τ’άλλα είναι καπνός», χωρίς να εννοεί την μοναξιά αλλά αν βρεις τον εαυτό σου, αν βρεις κάποιες τέτοιες στιγμές είναι δημιουργία, δεν αναφέρει «το ερημονήσι» πεσιμιστικά.
Τα διαβάζω και φτάνοντας στο τέλος ψάχνω να βρω ποιος έγραψε τους στίχους. Δεν βλέπω κάτι και μου έκανε εντύπωση. «Καλά γιατί δεν γράφει το στιχουργό;», ρώτησα. «Ποιος είναι;». «Δεν σου λέω».
Φευγω και κάποιο πρωί, σηκώνομαι και κάθομαι στο πιάνο. Ξεκινάω να παίζω την εισαγωγή, όχι τα λόγια, τα λόγια όμως ήταν αυτά που μου είχαν δώσει το ρυθμό! Μέσα σε τρία λεπτά είχα παίξει «Τα τζιτζίκια» ακριβώς όπως αργότερα ηχογραφήθηκαν. Ακόμα και τα ακόρντα, δεν άλλαξα τίποτα.
Ετοίμασα και το «Ερημονήσι» και πήγα στον Πατσιφά. «Τα ετοίμασα. Θες να τα ακούσεις;», του λέω και καθόμαστε στο πιάνο. Τα ακούει, και ο Πατσιφάς έχοντας κρίση, του άρεσαν. «Τώρα, μου λέει θα σου πω ποιανού είναι». Περιμένοντας να ακούσω ένα οποιοδήποτε όνομα, μου λέει του Οδυσσέα Ελύτη. Μου κόπηκαν τα πόδια. Έπαθα την πλάκα μου, με καταλαβαίνετε. Έβαλα τα χέρια μου στο κεφάλι, 25 χρονών παιδί ήμουνα, και είπα «Δεν είναι δυνατόν» «Θα κανονίσουμε μία συνάντηση μαζί με τον ποιητή για να τα ακούσει» Μου ξανακόπηκαν τα πόδια. «Και πώς θα τον συναντήσω; Πώς θα τον αντικρίσω αυτόν τον άνθρωπο;». Εν πάση περιπτώσει, μετά από λίγες μέρες έρχεται και ο ποιητής και κάθομαι στο πιάνο. Το πιάνο ακουμπούσε στον τοίχο όπου δεν υπήρχε κάποιος καθρέφτης ώστε να βλέπω αντιδράσεις. Παίζω «Τα τζιτζίκια» και πριν να φτάσω στο δεύτερο ρεφρέν νιώθω ένα χέρι στον ώμο μου. «Μπράβο παιδί μου», μου λέει «έβγαλες το Αιγαίο, μπράβο!» Γυρίζει στον Πατσιφά και του λέει «Αλέκο και τα υπόλοιπα τραγούδια να τα δώσεις στο Λίνο». Και ένιωσα όμορφα, γιατί εκείνη τη στιγμή έδωσα εξετάσεις. Και επιλέχθηκα χωρίς να μεσολαβήσει κάποιος ή κάτι. Ίσως να τα είχαν δώσει και σε άλλους, δεν το γνωρίζω. Ωστόσο εγώ νιώθω ότι έδωσα εξετάσεις και τις ειχα περασει !!
Στη συνέχεια πήγαινα, και ακόμη δεν το πιστεύω, στο σπίτι του Ελύτη προκειμένου να ακούσει και τα υπόλοιπα τραγούδια. Εγώ, βέβαια, ντρεπόμουν ακόμη και να τον κοιτάξω στα μάτια και το κατάλαβε. «Νεαρέ, αυτή την εποχή είμαστε συνεργάτες, δουλεύουμε για τον ίδιο σκοπό», μου είπε βάζοντας με στην ίδια θέση με αυτόν. Ποιος θα έλεγε κάτι τέτοιο; Μόνο ένας σπουδαίος και σοφός άνθρωπος. Αυτός ήταν ο Οδυσσέας Ελύτης!
Ξέρετε τι μου είχε πει ο Οδυσσέας Ελύτης ;
«Λίνο, αυτά τα τραγούδια τα έγραψα για να τα τραγουδάνε γέροι και παιδιά. Θέλω να μείνουν σαν παραδοσιακά. Ας μην ξέρουν ποιος τα έγραψε» …..

Λίνος Κόκοτος

 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

A1 Μιχάλης Βιολάρης– Τα Τζιτζίκια
Α2 Ρένα Κουμιώτη– Ο Ταχυδρόμος
Α3 Μιχάλης Βιολάρης, Ρένα Κουμιώτη– Ντούκου Ντούκου Μηχανάκι
Α4 Instrumental*– Η Ελένη
Α5 Μιχάλης Βιολάρης– Το Δελφινοκόριτσο
Α6 Ρένα Κουμιώτη– Το Θαλασσινό Τριφύλλι
Β1 Ρένα Κουμιώτη– Το Ερημονήσι
Β2 Μιχάλης Βιολάρης– Η Ελένη
Β3 Ρένα Κουμιώτη– Ο Αύγουστος
Β4 Χορωδία*– Το Δελφινοκόριτσο
Β5 Μιχάλης Βιολάρης– Το Χρυσό Κλειδί

από Σπύρος Αραβανής
1 Σχόλιο