`
Το κουδούνι της πόρτας
Το κουδούνι της πόρτας είναι φλέβα για τη σιωπή
και το α α που θα ξεστομίσω όταν ανοίξω την πόρτα
δεν είναι για να δω, να θαυμάσω, να υποδεχτώ
ό,τι είναι συναισθηματικής προέλευσης,
αλλά η καθαρίστρια που το κτύπησε κατά λάθος.
Plus ça change, plus cʼest la même chose,
και κλείνοντας την πόρτα το κυματιστό ρεύμα
το μόνο μου χάδι. Το δαχτυλο-φορτικό κουδούνι περιμένει
τον ήχο της κλειδαρότρυπας αφού κατέβω
να πετάξω τη σακούλα σκουπιδιών. Κοιτάζω
το κουδούνι της πόρτας και μου έρχεται νʼ αφαιρέσω
το επώνυμο και να κρατήσω μόνο το όνομα Γιάννης..
`
*
Ήσυχη βραδιά
Μια ήσυχη Αυγουστιάτικη βραδιά.
Οι γείτονες είτε έχουν πάει για ύπνο
ή είναι σε διακοπές. Το κάλεσμα ενός περιστεριού
ακούγεται σαν κοιμή-σου, κοιμή-σου, κοιμή-σου
στα αγγλικά (go to sleep, go to sleep, go to sleep).
Θα ήταν ωραίο να έκανα ένα ταξιδάκι
σε έναν άλλο εαυτό κάπου μέσα μου, αλλά αρκεί
που ποτίζοντας τα φυτά και τα λουλούδια απόλαυσα τον κόσμο τους.
Είμαι ολομόναχος, και αισθάνομαι ότι αυτή η μοναξιά θα ήθελε
αν μπορούσε να κάνει κάτι για μένα. Ότι αν έριχνα ένα βότσαλο
στη θάλασσα δεν θα έπεφτε μέσα αλλά θα πέταγε πίσω να μου δώσει ένα φιλί.
Να, αν θυμάμαι τα λατινικά μου σωστά: poeta nascitur
(ποιητής γεννιέσαι, δεν γίνεσαι)! Όπως λένε για το μήλο,
το Αυγουστιάτικο φεγγάρι κάνει τα άγια πέρα. Το περιστέρι ή η περιστερά
συνεχίζει τα κοιμή-σου, κοιμή-σου, κοιμή σου – μα τι να ονειρευτώ;
`
*
Στην Α. τώρα Ω.
Ο χώρος μεταξύ μας ήταν κάποτε σταθερός με αγάπη,
μέχρι που η αγάπη ήταν μόνο μια λέξη. «Είναι αμαρτία
που θέλω να ζήσω και νʼ αγαπώ;» Συνέχεια αναρωτιόμουν.
Είσαι απομονωμένος στην αλήθεια σου,» υποδηλώνει ένας φίλος.
Δεν θέλω νʼ ακούω κανέναν πια, οι φωνές τους
κόβουν σαν μαχαίρι. Το να ζω είναι να ζω σε και για
ένα υποτιθέμενο μέλλον. Στα μέρη όπου τα μάτια μου
έλαμπαν, οι σημαίες πετούν μεσίστιες. Το ποίημα που έγραψα
σʼ ένα κομμάτι χαρτί είχε τόσο νόημα όσο το κομμάτι χαρτί.
Ε, Α., αν μπορούσες να βάλεις
ό,τι φρόντισα να βγάλω θα συνειδητοποιούσες
πόσο ύπουλα ο ένας αγάπησε τον άλλον.
`
*
Μερικές φορές
Μερικές φορές κοιτάζω στον καθρέφτη
και θέλω να δω την πραγματική ουσία
του εαυτού μου. Αλλά μετά λέω: «Όλοι μας
δεν δημιουργούμε μια ουσία για την ανυπαρξία μας;»
Οι εικόνες μου απεικονίζουν, γιατί οι προσευχές μου
έχουν ξεμείνει από μπαταρίες. Έχω φορέσει την πίστη μου
πάρα πολύ καιρό, και ο ιερέας της ενορίας
δεν είναι ράφτης για να έρθει να δει
τι μπορεί να γίνει μʼ αυτό. Αλλά έχω
μια πονηρή βούληση. Αφήνω την σκιά μου να είναι
μια νεκρά φύσις.
`
*
Επινοητικός;
Στη γωνία του δρόμου στα δεξιά στέκονται
δύο ηλικιωμένοι άντρες, τα κεφάλια τους σε μια ναι και όχι και ίσως
συμπεριφορά, τα χέρια τους να διευθύνουν τα στρουμπουλά κορμιά τους.
Μια γυναικεία φωνή από το δεύτερο όροφο της κοντινής
πολυκατοικίας προσφέρει χροιά στο αεράκι.
Τώρα ποιος άλλος εκτός από εμένα παρατηρεί τον ήλιο που κινείται
πάνω στα κλαδιά των πεύκων; Ποιος άλλος μπορεί να παραδώσει
τον εαυτό μου σε αίσθηση ποιητική; Κι αυτή η ηλιόλουστη καμπουριαστή κυρία
που τολμάει να κοιτάξει πάνω να με δει να κάνω τι-τακ στο μπαλκόνι,
γιʼ αυτήν ποια αλήθεια είναι πιο παράξενη από την φαντασία;
Η κα. Ζωή που μένει δίπλα κάθεται πάντα στο σχήμα της μοναξιάς,
και έχω την αίσθηση ότι τα γεια της είναι σχήμα λόγου.
Του ταχυδρόμου η όψη αρμόζει με την διανομή γραμμάτων.
Του σκουπιδιάρη η φάτσα ανταποκρίνεται στα απορρίμματα.
Ακούγοντας των σχολειαρούδων τις φωνές, θεωρώ
ό,τι σήμαινα για τον εαυτό μου αξίζει να θυμόμαστε.
Αυτό που είμαι μάλλον είναι φόρος τιμής του νου μου.
`
*
Η Μάγκυ
Όταν πέθανε η μητέρα της,
μάλλον περίμενε τον νεκροθάφτη
να φανερώσει μια αιώνια ζωή.
Καημένη Μάγκυ, έκανε
μια υπερωρία ζωής
στην πίστη και τις προσευχές
για να παρατηρήσει την απουσία
στο πρόσωπο του νεκροθάφτη.
Τα λουλούδια που τοποθετεί πλέον
στον τάφο της μητέρας της
είναι η αληθινή εκδοχή της πίστης.
`
*
Έρωτας (η δική μου εκδοχή)
Ο έρωτας συνεπάγεται ορισμένο ρίσκο.
Είναι σαν να τραβάς το σωστό χαρτί.
Σίγουρα έχει σημασία ποιος επιλέγει ποιον
και για ποιο σκοπό. Υπάρχουν κάποια
πράγματα στη ζωή που δεν μπορεί κανείς
να επιλέξει για πάρτη του. Για παράδειγμα
ένα καλό κριτήριο για μια ευτυχισμένη και επιτυχημένη
ζωή. Έρωτας δεν είναι à la carte. Τον έρωτα (δική μου εκδοχή)
μπορώ να περιγράψω σαν σώμα βυθισμένο στο νερό
και υφίσταται απώλεια βάρους. Έρωτας είναι να είσαι
ηθοποιός σε θεατρικό έργο που το ζεις με ευδαιμονία.
Όταν ερωτεύτηκα ήταν σαν να βραβεύτηκα,
με τον καιρό υπέκυψα στην παρηγοριά, και τελικά
ανοσοποιήθηκα με το να εθιστώ στη μοναξιά.
`
*
Το να μπορείς
Με θαρραλέα πόδια και πολύ κόπο περιφέρομαι μέσα στο σπίτι.
Τι ωφελεί να επιθυμείς για κάτι και να μην μπορείς
να το δεις ή να το αγγίξεις. Πάντως έχω ένα εργατικό μυαλό
που αυξάνει το κουράγιο μου. Οι άλλοι μπορούν να ηρεμήσουν τα πρόσωπά τους
στο δικό μου πρόσωπο. Φίλοι μπορούν να έλθουν μέσα δίχως να κτυπήσουν,
αν και με αποφεύγουν εδώ και πολύ καιρό. Κι εγώ μπορώ
ακόμα να κοκκινίζω όταν βλέπω τον εαυτό μου γυμνό στον καθρέφτη του μπάνιου.
`
*
Νεκρή φύση
Τα πάντα φαίνεται να παρακωλύουν το στυλ μου αυτόν τον καιρό.
Παρηγοριά δεν βρίσκω σε καμιά μου θέληση. Ξυπνάω
σε μια οπτική πλάνη. Οι μέρες δεν μπορούν να περιμένουν, το ξέρω,
και οι νύχτες, στην καλύτερη περίπτωση, με αφήνουν να κοιμάμαι αργά.
Ο άνεμος κάνει τα δέντρα τροβαδούρους και
κραυγές χαράς το κουδούνι ποδήλατου ενός παλικαριού.
Το μυαλό δεν έχει σύνορα. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα
δεν χρειάζονται διαβατήριο. Αλλά εγώ πρέπει να παραστήσω
τι μέσα μου είναι απόλυτο και τι έξω είναι επιμέρους.
Οι ελπίδες μου είναι σαν να με ρωτάς:
«Πήγες σινεμά τώρα τελευταία;»
Καθισμένος στον κήπο βλέπω ένα ηλιοτρόπιο
αρμονικά να στρέφεται προς τον ήλιο.
Με ένα θλιμμένο χαμόγελο σκέφτομαι την ευτυχία
προς την οποία δεν μπόρεσα ποτέ να στραφώ.
