`

`

Ο ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ

«Σήμερον εμού αύριον ετέρου», έγραφε.

Κι ήρθαν πόλεμοι
και ξεριζωμοί και προσφυγές και

Και σήμερα
το αίθριο, τις καμάρες της αυλής
–πελεκητές, στο χρώμα της αυγής–
τις σιδεριές τις ζωγραφιές
και τα ταβάνια, με περηφάνια
έδειχνε ο νέος ιδιοκτήτης.

Και δεν πρόσεχε τις λέξεις
στο ανώφλι του σπιτιού:
«ουδέποτε τινός».

`
*
ΜΕΝΙΠΠΟΣ ΛΥΚΙΟΣ

Η γυναίκα όμορφη·
μαλλιά πόδια κορμί
η κίνησή της χορός·
απʼ το χέρι τον έπιασε
στα δώματα τον κάλεσε
ζεστή υγρή φωνή
κι ο νέος άντρας έμεινε·
έμεινε για τα καλά.

Κι ο σοφός
όταν έπρεπε μίλησε:
η γυναίκα, όλα της
ψευδαίσθηση·
– κι όλα χάθηκαν ξαφνικά·
κι ο Λύκιος
απʼ τʼ όνειρο βγήκε.

Έτσι έγραφε η παλιά γραφή.

Δεν έγραφε όμως
αν ο Λύκιος έπαψε ποτέ
να γυρεύει τʼ όνειρο.

`
*
O ΔΡΟΜΟΣ

Ο δρόμος στην πλάτη του θεάτρου·
πίσω απʼ τον τοίχο των κερκίδων·
παράμερος μάλλον και τότε
– καμμιά πηγή δεν τον αναφέρει.

Όμως, κάτι «Μυρτάλην {μα}χλάδα»
στις πέτρες χαραγμένα, κάτι
«Τίτας καταπύγον Αρκεσίμου ψω{λήν}…»
κι άλλα ίχνη, σχέδια
λαϊκά, άτεχνα, φαλλικά
μαρτυρούν το αλισβερίσι, που εδώ

που η ξαναμμένη σάρκα
το πέρασμά της εδώ·
που ο έρωτας

– περίσσευε πάντα στην Ιστορία.

`
*
ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Ψίθυροι γέλια μουρμουρητά
«όσα τʼ αστέρια στο νερό
τόσα… ψυχή μου»
και στεναγμοί αγκομαχητά
– νύχτα με χιλιάδες αυτιά·
στις πικροδάφνες στο πέτρινο πηγάδι
στη γεμάτη αχιβάδα δίπλα
όπου η λύρα, ο αφηγητής
– ζεστές ανάσες.

Κι απόψε
νυχτοπούλια στα ερείπια·
στο αρχαίο πηγάδι
η νύχτα, καινούργια πάντα
τʼ άστρα της ακουμπώντας

το σκηνικό της στήνοντας πάλι.
`
*
ΕΡΗΜΗΝ

Πράσινο φυσητό γυαλί
το βάζο, για αιθέρια έλαια·
το χτένι από ελεφαντόδοντο·
χρυσή περόνη – σκαλιστή
κεφαλή λιονταριού:
στον κοιτώνα τα βρήκαν
στο μέγαρο με τα ψηφιδωτά.

Ασήμαντα πράγματα
μακρινής ζωής

υπάρχοντας

πέρα
απʼ το δικό μας θάνατο
απʼ τη λήθη μας

ερήμην μας.
`
*

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΚΣΚΑΦΗΣ

Ο τάφος ανατολικά, συλημένος.
Θραύσματα κεραμικού δοχείου
φιάλη από πράσινο γυαλί
κι ανάμεσα στα κάτω οστά
κομμάτι περγαμηνής.

Με πρόχειρα γράμματα
της τελευταίας στιγμής
με κόκκινο μελάνι
σε ντόπια ελληνικά
δυο λέξεις
– ανέγγιχτες

«μου λείπεις».
`
**********************************************************
`
Ο Άγγελος Σ. Παρθένης γεννήθηκε στη Λάρισα. Σπούδασε αρχιτεκτονική και άσκησε το επάγγελμα του αρχιτέκτονα στην Αθήνα. Μεταξύ 2004-2015 συμμετείχε ως ποιητής και ως μεταφραστής στο Ελληνοαμερικανικό Συμπόσιο Μετάφρασης Ποίησης, στην Πάρο, στους Δελφούς και στην Αθήνα / Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: “Ο πας χρόνος” (εκδ. Ζαχαρόπουλος, 1988), “Ες ατρύγετον καιρόν” (εκδ. Γαβριηλίδης, 1997), “Ως εν κατόπτρω” (εκδ. Γαβριηλίδης, 2004), “Από το βιβλίο της άμμου” (εκδ. Τυπωθήτω, 2005), “Άτις ή Οι Λαβδακίδες” (εκδ. Τυπωθήτω, 2010), “Αποτυπώματα” (εκδ. Γαβριηλίδης, 2017). Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά.

από Σπύρος Αραβανής
1 Σχόλιο