Περιλαμβάνονται και μελοποιημένα ποιήματα των Ράινερ Μαρία Ρίλκε, Σαρλ Μπωντλαίρ, Ανδρέα Εμπειρικού και Ναπολέοντα Λαπαθιώτη
`
Ναπολέων Λαπαθιώτης, ΠΑΙΔΙΚΑ ΓΛΥΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ
`
Παιδικά γλυκά μου χρόνια , μαγικά μου πρώτα χρόνια
που , αν και ανέλπιδα χαμένα , καθώς τ’ άνθη μεσ’ στα χιόνια ,
– σα χλωμές αυγές ονείρου , στο σκοτάδι μιάς ερήμου ,
πάντα φέγγετε μπροστά μου , σύντροφοί μου και φρουροί μου .
Κι’ όταν έρχεται το βράδυ , πιό βαρύ κι’ από μολύβι
κι’ ό,τι δίνει κι’ ό,τι κλείνει , με συντρίβει και με θλίβει ,
το περίτρομο μυαλό μου , στην αγάπη σας γυρίζει ,
και μιά φλόγα , μιάν ελπίδα , το κρατεί και το στηρίζει !
Κι’ όσο , λες , έχουν πεθάνει της αγνότης σου οι κρίνοι
κι’ ο καιρός τη θύμησή σας προσπαθεί ν’ απομακρύνει ,
τόσο πιότερο σας νοιώθω , πιό κοντά μου , πιό δικά μου ,
μαγικά , χαμένα χρόνια – πρώτα χρόνια παιδικά μου…
`
**************************************************************
Πρόκειται για ένα Συμφωνικό ποίημα, με έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία. Αποτελείται από δεκαπέντε μέρη και ανήκει στο είδος της προγραμματικής μουσικής (μουσική αφηγηματικού, περιγραφικού, παραστατικού χαρακτήρα). Την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών διευθύνει ο διεθνώς καταξιωμένος Έλληνας αρχιμουσικός Γιώργος Πέτρου. Στην πρώτη αυτή πανελλήνια εκτέλεση του έργου συμμετείχαν η Μυρσίνη Μαργαρίτη (σοπράνο) και ο Χάρης Ανδριανός (βαρύτονος) καθώς και το νεότερο μέλος της ομάδας ,ο εντεκάχρονος Δημήτρης Παπαϊωάννου.
Το έργο παρουσιάστηκε και ηχογραφήθηκε ζωντανά σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση στις 4 και 5 Μαρτίου 2016 και ανήκει στον Κύκλο «Δημιουργία Ρεπερτορίου» που υπογράφει ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ.
*************************************************************
Έζησε τη ζωή του σε τρίτο πρόσωπο. Φυγάδευσε από νωρίς τον αληθινό του εαυτό στη λήθη του απολεσθέντος θέρους.
Έζησε από παιδί μέσα σε ένα διαρκές ,γλυκό και βιολογικά εντελώς πρώιμο ποιητικό Φθινόπωρο. Βίωνε πάντα το θρήνο της απώλειας του καλοκαιριού με το μυαλό κολλημένο πλασματικά, σχεδόν οραματικά ακόμα σε αυτό. Παγιδευμένος στο ιδεώδες και το ιδανικό και ως εκ τούτου εξ ορισμού καταδικασμένος.
Μια πραγματεία για τη Μοναξιά ή μια μουσική αυτο-εξομολόγηση για την δική του; Ακόμη δεν κατάλαβε τι ακριβώς γράφει. Μια συγκεκαλυμμένη φιλοσοφική πραγματεία ή το ασυνεπές και αναδρομικό χρονολόγιο ενός φρικτού τσαπατσούλη της μνήμης; Τώρα, όμως, που ανακαλεί εικόνες και ανθρώπους, με πολύ κόπο και σαν ένας αυτοσχέδιος Ηρακλής Πουαρό αναζητά εκείνα τα στοιχεία που βοούσαν και προανήγγελλαν το Χρονικό του Πρώιμου του Φθινοπώρου.
Μιά συνεπής ακολουθία και μιά αλάνθαστη πρόοδος προς τον εγκληματικό στόχο. Ιδού το πόρισμα της εισαγγελικής έρευνας.
Αυτός όμως γελά ακόμη. Όλες οι αλήθειες εντάσσονται και επανεντάσσονται εύκολα στο ίδιο τους το ψέμα.
Αν ως παιδί ήταν αφύσικα ενήλικος, τώρα που τα δύο Φθινόπωρα, το εντός του και το (πως να το πούμε;) “εν τοις πράγμασιν”, βρίσκονται σε τέλεια σύνοδο σκοπεύει να αφήσει τον επερχόμενο Χειμώνα να τον προσπεράσει… και θα μείνει για πάντα μαζί σας σαν αιώνιο παιδί. Στο κοινό μας Φθινόπωρο της αθεράπευτα μοναχικής εφηβείας μας.
“Ραντεβού το Σεπτέμβριο” λοιπόν… αγαπημένες, από πρίν χαμένες.
Από το σημείωμα του συνθέτη
