ΣΗΜΕΙΑ ΣΤΙΞΗΣ

Τα απολύτως αναγκαία:

την οδοντόκρεμα
να βουρτσίζω εξογκώματα
σπασμένων δοντιών
(τις ρίζες που απέμειναν
στο δαγκωμένο φεγγάρι)

τα γυαλιά μυωπίας
να παρατηρώ διακριτικά
εξόφθαλμους θανάτους
– τις Κυριακές στο σταθμό
πεσμένους στις ράγες –

τα ισόπαλα βράδια
να δικαιώνω την αγρύπνια
μέχρι παρεξηγήσεως
« αφήστε με να βάζω
την αϋπνία προσάναμμα»

μα κυρίως εμένα
να δημιουργώ αντίλαλους
στο άδειο δωμάτιο
με σημεία στίξης μεταλλικά
υπόλογος στην Ποίηση

ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ

Κοίτα να αγαπηθείς
στη λίμνη του ελάχιστου
με προβοσκίδα αιρετική
δυο χρονών ενήλικο
βυθισμένο φεγγάρι

Τα σίδερα πάλλονται
ανιδιοτέλεια το λες
ή ξεφτισμένο μοτέρ
όπως και να το δεις
οι μηχανές έχουν ζωή

Είπαμε, δε σε ξέρω
καθιερώθηκα πια
να γεννώ Λουδοβίκους
αβύζαχτα παιδιά
σε λάθος περιβάλλον

Επί του πρακτέου
χειμώνιασε, δε βλέπεις;
Τραβώ κουπί αεροπόρου
με αντιανεμικό μπουφάν
ιδανικός αυτόχειρας

ΚΟΜΙΣΤΗΣ

Α τι ωραία που είναι τα ψάρια
ναυτοπρόσκοποι του ενυδρείου
σε διατεταγμένη μπλε υπηρεσία
(σάμπως να ήξεραν τι κάνουν;)

Κι αν λειτουργώ σαν κομιστής
του έσω μαυρισμένου κόσμου
αναμειγνύοντας λάθος χρώματα
τις εμμονές μου πλήρωσα ακριβά
δεν ήμουν ποτέ προβοκάτορας
πινελιές παροξυσμού εκτόξευα
τα υπόλοιπα θα πουν οι ειδικοί
όταν ξεπουπουλιάσουν το ποίημα
τη φωνή μου αλλού στέλνοντας
και τη δικογραφία στα τάρταρα

ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ

Σημείο εκκίνησης η νύχτα
τυφλή κλωτσιά στο άπειρο
κι αν πεινάσει ο ουρανός
δε βιάζομαι πια να πεθάνω

ξέφτισαν και τα ψέματα

Αυτά λοιπόν για σήμερα
τα υπόλοιπα όταν βουλιάξουν
τα υπερωκεάνια μέσα μου
κι άμα πέσουν ανάσκελα
τα πούπουλα της ηδονής
τόσος ντόρος κι ούτε
δυο δόντια σπασμένα
μια πέτρα με τρυφερή υφή

Οι ελπίδες είναι τηλεσκόπια
ό, τι κι αν σημαίνει αυτό

κι εγώ ο υπερβάλλων ζήλος
που τσεκουρώνει λέξεις

ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ

Τα οικόπεδα του τίποτα
προλειαίνουν ανασκαφές
σε πήραν χαμπάρι μεγάλε
να εξασκείσαι στα τόξα
όταν το σύμπαν ολοφύρεται
είναι μια δύσκολη υπόθεση
και ποτέ δεν είναι αργά
να καβατζώσεις τον ουρανό
έχει ο εξώστης άλλη θέα
ορίζοντας τετράκλινος
εσύ κι οι τρεις Μοίρες
ανάσκελα σε οργασμό
όποιος αμφιβάλλει ας δει
τα αποτυπώματα στο χαλί
και τον θρεμμένο ποντικό
να βολτάρει στα σύννεφα

Πάντως από τις ανασκαφές
κανένα άγαλμα δεν κατάφερε
να νιώσει πως το αγαπούν

από Σωτήρης Παστάκας
2 Comments