[author]Του Σπύρου Αραβανή [/author]¨
`
Μια σειρά από δημοφιλείς μονάδες μέτρησης, όπως «αριστερόμετρο», «πατριωτόμετρο», «σεξουαλικόμετρο», «ταλεντόμετρο» και εσχάτως «ευαισθητόμετρο», έχουν κάνει την εμφάνισή τους κατηγοριοποιώντας τους ανθρώπους πιο γρήγορα και από τα group λογοτεχνίας που ξεφυτρώνουν στο facebook [εν τη ρύμη του λόγου, πρόσφατα, με αφορμή μιαν ανάρτηση στη σελίδα του Ποιείν στο facebook, αρίθμησα γύρω στα 60 shares σε ισάριθμες σελίδες ευφάνταστων τίτλων. Να τις χιλιάσουμε!).
`
Κατά κύριο λόγο το μέτρο συγ(κρισης) βασίζεται σε δύο άξονες. Στην προσωπική βαθμονόμηση και στην αγελαία (και όχι σταθμισμένη) αξιολόγηση. Απών και από τις δυο περιπτώσεις ο ίδιος ο «κρινόμενος». Η τίμηση ή η διαπόμπευσή του λειτουργούν ερήμην του. Δεν μπορεί, ούτε χρειάζεται να αποδείξει ποιος είναι και τι –ή γιατί- έχει κάνει. Αρκεί το πώς προσδιορίζεται από τους άλλους. Πρόσφατο παράδειγμα η περίπτωση του παραπληροφορημένου και εκφοβισμένου γονέα ο οποίος επικροτεί -αρχικά- το λουκέτο σε σχολεία με πρόσφυγες μαθητές. Η άμεση λαϊκή ετυμηγορία: Ρατσιστής και ξενοφοβικός από τα γεννοφάσκια του. Αντίθετα ο διαδικτυακά ευερέθιστος με γραφή τού στυλ «τα προσφυγάκια μας», χωρίς ποτέ να έχει συνεισφέρει έμπρακτη βοήθεια ή να είναι σύνεγγυς του θέματος, χειροκροτείται από τον όχλο πάραυτα ως μέγας ανθρωπιστής. Είσαι, λοιπόν, όσο αριστερός, πατριώτης, σεξουαλικός, ταλαντούχος, ευαισθητοποιημένος κτλ. αξιολογηθείς με βάση τις κλίμακες διαβαθμισμένων αυτοαναφορικών και μαζοποιημένων κριτηρίων. Με άλλα λόγια από την Τσαρούχεια ρήση «Είσαι ό,τι δηλώσεις» περάσαμε στο άλλο άκρο τού «Είσαι ό,τι σε δηλώσουν».
`
Και τα δυο πραγματικά αξιοθαύμαστα, ως παρουσία, σε μια χώρα που το «αδήλωτο» ζει και βασιλεύει.
