`
Ο φόβος του Hermann
Αν η πράξη είναι ένας κύκλος
σαν τον κύκλο του νερού
που αλλάζει τη μορφή του, τότε ο χρόνος δεν υπάρχει
το αντίθετο υπάρχει μες τη ψίχα του καλού
μες τη βία ζει το χάδι του παιδιού
Αν τα λόγια είναι ένας κύκνος
άσπρος σε ήσυχα νερά
όσο μένουν λόγια τότε, τότε ο κύκνος θα πετάξει
η συνήθεια θα αλλάξει και θα σπάσουν τα δεσμά
όταν χώμα και νερό έρθουν κοντά
Μια αχτίδα ταξιδεύει από μακριά και τα σύννεφα τρυπάει
και τα σύννεφα τρυπάει
σαν το χέρι του πατέρα στα μαλλιά, μια πόρτα θα ανοίξει ξαφνικά
και θα ΄χεις καταλάβει
Αν στον κόσμο τούτο λένε
πως υπάρχει σιγουριά
σε ένα σίδερο σκουριά, κάτι τέτοιο δεν υπάρχει
ότι αλλάζει για να αλλάξει, μια αιτία πιο βαθιά
για μια αρρώστια πάντα υπάρχει γιατρειά
Αν κρατάω ό,τι έχω
μοιάζει με μικρή σκλαβιά
από πάνω του κρατιέμαι κι είναι αυτό που με κρατάει
θα αρπάξω ό,τι αντέχω να με φέρει πιο κοντά
πεταλούδα που γυρίζει στη φωτιά
Μια αχτίδα ταξιδεύει από μακριά και τα σύννεφα τρυπάει
και τα σύννεφα τρυπάει
σαν το χέρι του πατέρα στα μαλλιά, μια πόρτα θα ανοίξει ξαφνικά
και θα ΄χεις καταλάβει
`
Γραμμένο με κλεμμένες φράσεις και νοήματα από το Σιντάρτα του Έρμαν Έσσε.
στίχοι, μουσική Νίκος Κολλάρος
ενορχήστρωση Ματ σε 2 υφέσεις
ερμηνεία Απόστολος Ρίζος
εικαστικό Θάνος Ανεστόπουλος
`
*****
Ο εραστής των κρίνων
Απ’ το ρόδο βγαίνει αγκάθι
κι ‘απ’ το πρόβατο προβαίνει
κέρατο τρομαχτικό
μόν’ το κρίνο, δες εδώ
άσπρο είναι, άσπρο μένει
η αγάπη τι να πάθει;
Δεν είμαι των πολλών, μα ούτε και των λίγων
τα λόγια είμαι εκείνων, που λένε ποιητές
παιδί των κεραυνών και των δροσοσταλίδων
ο εραστής των κρίνων, κρυμμένος στις καρδιές
Απ’ της Παναγιάς τα χέρια
ως τα υπόγεια καταγώγια
για τον ευαγγελισμό
μ’ ένα κρίνο το λευκό
πάλλευκο, λευκό θα μένει
η αγάπη τι να πάθει;
Δεν είμαι των πολλών, μα ούτε και των λίγων
τα λόγια είμαι εκείνων, που λένε ποιητές
παιδί των κεραυνών και των δροσοσταλίδων
ο εραστής των κρίνων, κρυμμένος στις καρδιές
`
στίχοι Νίκος Κολλάρος (η πρώτη στροφή ως δάνειο το ποίημα του Μπλαίηκ «Το κρίνο» από τα Τραγούδια της Πείρας)
μουσική Νίκος Κολλάρος
ενορχήστρωση-πιάνο Άγγελος Αγγέλου
ερμηνεία Γρηγόρης Κλιούμης
εικαστικό Γρηγόρης Κολλάρος
`
******
Η λάσπη και το βότσαλο
«Η Αγάπη δεν ζητάει να ικανοποιηθεί
ούτε βάζει πάνω απ’ όλα το συμφέρον το δικό της
Παρατάει την άνεσή της, όταν ο άλλος την καλεί
κι όπου Κόλαση εκεί πέρα φέρνει τον Παράδεισό της»
…τραγουδούσε ένα κομμάτι Λάσπη, τσαλαπατημένο
απ’ τα ζωντανά που βγήκαν να βοσκήσουνε χορτάρι
κι από το ποταμάκι δίπλα, ένα Βότσαλο πλυμένο
άρχισε να κελαρύζει, τάχα για να σιγοντάρει:
«Η Αγάπη θέλει πάντα να ικανοποιηθεί
και φροντίζει πάνω απ’ όλα τη χαρά και τη βολή της
Κρύβεται στην άνεσή της, όταν ο άλλος την καλεί
κι όπου Παραδείσιος Τόπος φέρνει αυτή την Κόλασή της»
`
ποίηση William Blake, The clod and the pebble, Songs of Experience, μετάφραση Γιώργος Μπλάνας
μουσική Νίκος Κολλάρος
ενορχήστρωση Απόστολος Καλτσάς
ερμηνεία Χρήστος Στέργιογλου
εικαστικό Δημήτρης Αναστασίου | «Η Ιστορία του Χανς που κοιτούσε τον αέρα»
Εικαστικό: Ντόρα Ρίζου
`
******************************************************
Δεν βγάζω φωτογραφίες, έτυχε και δεν το έκανα ποτέ. Ούτε ονόματα, ούτε μέρη, ούτε τίτλους ταινιών θυμάμαι. Κρατάω όμως σημάδια, δεν το κάνω επίτηδες, σημάδια όπως μια λουρίδα με τα μάτια κάποιου, ένα χάδι ασυναίσθητο, ένα ρητό που δεν ξέρω όμως ποιος το έχει πει, μια ανησυχία σε ένα αναπάντητο τηλεφώνημα, ένα χρώμα πορτοκαλί από το παιδικό μου δωμάτιο, αχνά ή ξεκάθαρα, κομματιαστά, μωσαϊκό μιας τυχαίας μνήμης, μνήμης αυτόνομης, επιλεκτικής, μα τόσο πεισματικής. Αυτά τα σημάδια είναι οι σελιδοδείκτες μου. Ψηλαφώ και αφήνω να με οδηγούν πίσω σε αυτά που είχα ζήσει, με γυρνάνε σε αυτά που έχω διαβάσει και έχουν μέσα μου αφομοιωθεί, αταξινόμητα.
Νίκος Κολλάρος
`
*******************************************************
Το βιβλίο- cd περιέχει 11 τραγούδια εμπνευσμένα από βιβλία καθώς και 11 εικαστικά που δημιουργήθηκαν από τα τραγούδια
