ΜΙΑ ΝΤΟΥΖΙΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ
Οι μέρες που ζητιάνευα το χαμόγελό σου
τέλειωσαν.
Μαζί τους εξατμίστηκαν
νιάτα, λαχτάρες κι άνθρωποι
σαν βρόχινες λιμνούλες.
Ο καιρός που έβγαινα
για μια χούφτα χαμόγελα
σώθηκε.
Σιγά σιγά
έμαθα νʼ αλλάζω
τα ξέθωρα χαμόγελα
με τα λουλούδια που φυτρώνουν
στις λευκές βουνοπλαγιές της νύχτας.
ΥΣΤΕΡΟΦΗΜΙΑ
Τι λαός εκείνοι οι Ινδοευρωπαίοι.
Μια μέρα σκέφτηκαν:
«Τι θα πει για μας ο κόσμος;
όταν, αιώνες μετά, θα ʼμαστε σκόνη».
Χτίσανε το λοιπόν κάτι μνημειώδη ερείπια
χαράξανε κάτι ορνιθοσκαλίσματα στον πηλό
ρίξανε θραύσματα (ό,τι έσπαγε του καθενός)
σε κενοτάφια με ρυθμό πρόδηλα ηρωικό
πλάσανε και μια ντουζίνα θεούς τρομερούς
(βουτώντας τα χέρια τους στον υπερρεαλισμό)
κι έπειτα επέστρεψαν στην καθημερινότητά τους:
Στην εύρεση τροφής
στην παραγωγή και πόση οίνου
κυρίως στην εκπλήρωση των λάγνων παρορμήσεων.
ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΕΚΛΟΓΙΚΕΥΣΗΣ
Μʼ ένα κορμί να ʼχει υποστεί
αγαλματένια απόρριψη
με δύο μάτια που ʼχουν δει
παράφορη άρνηση
ο καθένας θα πίστευε
ότι στον επόμενο τόνο
ή στην επόμενη στροφή
καραδοκεί το τέλος του κόσμου
σκουπίζοντας στα χείλη του
ψίχουλα αδιαφορίας
ΠΑΖΛ
Πέντε κομμάτια λάμψη εσύ
πέντε κομμάτια μνήμη εγώ,
αν τα ενώναμε
μπορεί να πλάθαμε
μια πελώρια μορφή.
Αλλά όχι,
όχι.
Δεν είναι μέρος για τέτοια πλάσματα
ετούτο το απέραντο
βασίλειο του μίσους.
ΘΕΩΡΙΑ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΩΝ
Εκείνο το ζευγάρι δεκαοχτούρες
που βλέπω κάθε χαραυγή
άραγε να ʼναι οι πεθαμένοι μου γονείς;
δεν το έχω αποκλείσει ακόμα.
Όποτε τις κοιτάζω
κάνουν πως τσιμπολογούν.
