[author]του Σπύρου Αραβανή[/author]
Τώρα που πολλοί θα σπεύσουν να ξεσκονίσουν τον παλιό αριστερό συγγενή και εαυτό τους για να κερδίσουν «μια θεσούλα», ας θυμήσουμε ότι η Aριστερά είναι το μοναδικό μη κληρονομικό προνόμιο που δεν μεταβιβάζεται ούτε καν από εαυτόν εις εαυτόν. Μοναχά κληροδοτεί. Αίμα σαν ζωή και ζωή σαν αίμα.
Και να θυμήσουμε ακόμα ότι πριν από τον «Ήλιο» του Σικελιανού, υπάρχει η «Ηλιόπετρα» του Οκτάβιο Πας, ειδικά για το σημείο: «είναι ορατός στο σώμα σου ήδη ο κόσμος,/ διάφανος μες στη διαφάνειά σου […]».
`
….μια παρουσία σαν έξαφνο τραγούδι,
σαν άνεμος που τραγουδά στις φλόγες,
δυο μάτια που τον κόσμο μετεωρίζουν
μ’ όλα τα πέλαγα και τα βουνά του,
σώμα από φως που φίλτραρε ο αχάτης,
μηροί από φως, κοιλιά από φως, οι κόλποι,
οι βράχοι του ήλιου, ένα κορμί στο χρώμα
του σύννεφου, στο χρώμα άλτριας μέρας,
η ώρα σπινθηρίζει, παίρνει σώμα,
είναι ορατός στο σώμα σου ήδη ο κόσμος,
διάφανος μες στη διαφάνειά σου […]
`
….όλα μεταμορφώνονται, όλα αγιάζουν,
κέντρο του κόσμου κάθε κάμαρα είναι,
κάθε μια πρώτη νύχτα, πρώτη μέρα,
γεννιέται ο κόσμος όταν δυο φιλιούνται,
μια στάλα φως στα διάφανά μας σπλάχνα
η κάμαρα σαν φρούτο μισανοίγει
ή εκρήγνυται σαν σιωπηλό αστέρι
κι οι νόμοι φαγωμένοι απ’ τα ποντίκια,
κάγκελλα τραπεζών, δεσμωτηρίων,
συρματοπλέγματα, χάρτινες γρίλιες,
τ’ αγκάθια, τα κεντριά και οι σφραγίδες,
το μονόχορδο κήρυγμα των όπλων,
μελίρρυτοι σκορπιοί με πετραχήλι,
ο τίγρης με το ημίψηλο που ηγείται
του Ερυθρού Σταυρού ή των Χορτοφάγων,
όνοι παιδαγωγοί κι εθνοπατέρες,
κροκόδειλοι που κάνουν τους σωτήρες,
ο Ηγέτης, το τσακάλι, ο εργολάβος
του μέλλοντος, το ένστολο γουρούνι,
ο υιός ο εκλεκτός της Εκκλησίας
που πλένει μ’ αγιασμό τα μαύρα δόντια
κι ακούει μαθήματα αγγλικών κατ’ οίκον
ή και δημοκρατίας, αθέατοι τοίχοι
και σάπιες προσωπίδες που χωρίζουν
τον άνθρωπο απ’ τους άλλους τους ανθρώπους,
τον άνθρωπο απ’ τον ίδιο,
καταρρέουν
σε μια αχανή στιγμή καθώς για λίγο
νιώθουμε τη χαμένη ενότητά μας,
τη δόξα και την ερημιά του ανθρώπου
που θάνατο, ήλιο και ψωμί μοιράζει,
το ξεχασμένο σάστισμα πως ζούμε […]
(μετφρ. Κώστας Κουτσουρέλης).
Τι αντινομία! Κουτσουρέλης και Οκτάβιο Πας. Σύμβουλος Λοβέρδου, διαπλεκόμενος μέχρι υστερίας, ώστε να του επισυνάπτεται πως υπάρχει ως ποιητής! Γελοιότητες.
Νίκο, εδώ η χρήση του είναι μεταφραστική. Όχι ως πολιτικό και ποιητικό πρόσωπο και προσωπείο. Όφειλα να ονοματίσω την πηγή της μετάφρασής μου. Προπάντων για εκείνο το «διάφανο» που επιτονίστηκε.
Δεν ειναι του εμφυλιου απωθημενα ,ουτε καν.
Ειναι που χρονια τωρα μας εχουνε μπουχτισει με αριστερο σανο καθαρματα λογιω λογιω ,ειναι που κατηντησε σαν το χαμογελο του πωλητη η εκφραση εγω ειμαι αριστερος, αδειο πουκαμισο κι αξιωση ηθικης υπεροχης αυθαιρετη,ζαχαρωτο παιδεραστη.Μη φοβου Αριστερε δεν εχω κανεναν σκοπο να σου φαω το ονομα και τη θεσουλα.Ουτε καν.Αυτο που νομιζεις προνομιο και το χεις κανει μαντρα ινδικο ειναι για μενα απατη και προσβολη.Οχι δεν ειμαι αριστερος το ιδιο ευχομαι και για σενα.Παντως αγωνιστικα ενσημα δεν σου εξαργυρωνω παλι.Ζητω αληθινα λουλουδια στον κηπο μου και οχι πλαστικα και φορμολες κι αριστερη μεταφυσικη.Κατα πως παν στον ψυχολογο να πατε κι εσεις στον αριστερολογο οταν σας πιανουν τα αριστερα σας.Γραφικο αντιστοιχο αν οχι ταυτοσημο του Ελληναρα εχουμε τον Αριστεραρα .Εντωμεταξυ εμεις παλι πειναμε.Αι χασου λοιπον σπυρο παπαδοπουλε και συ και το πολυτεχνειο σου βρωμας ηδη χτες κι εγω θελω να ζησω.
Σπύρο, είναι πολλοί που χρησιμοποιήσαν την τέχνη για να καθορίσουν εξελίξεις, λαμπρό παράδειγμα ο Μπρεχτ, ένας ατάλαντος που έκλεψε δεξιά-αριστερά, από Κάιζερ, Βέντεκιντ, κυρίως Βάλεντιν και Νίτσε, αλλά οι πολιτικές επιβάλλουν πολιτισμό, ειδικά όταν οι ειδικοί του πολιτισμού αγνοούν τα στοιχειώδη.
Νίκο, εστίασα στην ενδοκειμενική χρήση του ποιήματος ως εργαλείο δόμησης ενός μικρού σχολίου και όχι στα πέριξ.
Ν.Ζ, συγχέετε το «προνόμιο» (αδόκιμος και πιθανόν και άστοχος προσδιορισμός που επέλεξα) με τη χρήση που του έγινε εκ των υστέρων.
Ευχαριστώ για το σχόλιο, Σπύρο, όχι για άλλο λόγο, παρά να επισημάνω τα γνωστά: η όποια ανατρεπτική σκέψη, ας την πούμε μοντέρνα ή υπερμοντέρνα, έχει πηγάσει από τις φυσικές επιστήμες, δες Νεύτωνα, Δαρβίνο, Αϊστάιν. Η λογοτέχνες σκέφτονται πάντα τον εαυτό τους, χιλιάδες χρόνια τώρα, δηλαδή καμιά καινοτομία. Ας τα βγάλουν πέρα μαζί του, μη ζητάνε προβολείς του σύμπαντος στον ανέφικτο εαυτό τους. Τόσο προφανές…