`
1.
Η Δύση μας ματώνει.
Ο χρόνος μας ερώμενος αλήτης σε σοκάκια που
Μόνη η Νύχτα ξέρει να φωτίζει.
Το σώμα μένει σαν δώρο
Νʼ αποζητά την πόλη και το δάκρυ της,
Κείνο που εκχύνει ομορφιά στην ήττα…
`
2.
Εκεί στο φόβο όλα αναμετρώνται,
Παπαρούνα και κρόταφος, και ο έρωτας,
Εκείνη η σιωπή που μόνο με σώματα θάλλει.
Σʼ υψώνουν αλαφρά οι κινήσεις σου,
Την ώρα που διπλώνεις τα νοτισμένα σεντόνια,
Αλήτη μου!
Η αλήθεια σου είναι που συγκινεί και όχι το προσωπείο σου.
Να τώρα δα που το κρασί πήρε να βασιλεύσει,
Στην απουσία σου.
`
3.
Είναι κάποιες στιγμές που τʼ ωραίο αιμορραγεί.
Νιώθεις να καταθέτεις λέξεις
Σε τράπεζες της νιότης.
Σύμμαχος αλλοτινός η έντοκος ευαισθησία.
`
4.
Έρεβος και μόνο το λευκό
τη θάλασσα προδίδει.
Ίσως και οι στερεές σκιές νησιών.
Αχ! ζωγραφιά,
Με παλέτα την ψυχή και
τʼ όνειρο να σπεύδει!
`
5.
Το Μαντείο,
Χωρίς χρησμούς,
Και η ατελεύτητη ενσάρκωση,
Άνευ κωνίου.
Στην ανυπαρξία… όλα δυνατά!
`
*****************************************************
Ο Νικόλας Κρίκος γεννήθηκε τον Δεκέμβρη του 1965. Πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, είναι Μέλος του Διπλωματικού Σώματος από τον Ιανουάριο του 1995.
