Η ποίηση έγινε γυναικεία υπόθεση
Η γυναικεία ποίηση τα τελευταία χρόνια, η ποίηση που γράφεται από γυναίκες δηλαδή, όχι μόνο έπαψε να θεωρείται «γυναικεία» αλλά απαιτεί την προσοχή μας ως Ποίηση χωρίς περιττούς προσδιορισμούς. Φυσικά, το φύλλο καθορίζει και την εκφορά του λόγου και τα γραπτά μας, αλλά το γυναικείο φύλλο έπαψε πλέον να αποτελεί μειονοτικό ζήτημα, τροφή για καλαμπούρια μεταξύ αρρένων ποιητών. Τίναξε από πάνω του τη φλυαρία και την κουτσομπολίστικη διάθεση, και αρθρώνει πλέον ένα λόγο ποιητικό που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την αντρική ποίηση.
Το τοπίο της ποίησης, όπως διαμορφώθηκε μέσα στο 2013, είναι ένα τοπίο που το χαρτογραφούν γυναικεία δάκτυλα. Ένα τοπίο που μοιάζει με την καλή ποίηση: καλοδουλεμένο, λιγόλογο, λυτρωμένο από περιττά πλούτη και φτιασίδια, δυνατό και συγκρατημένο. Διατυπώνει με τα απλούστερα μέσα την ουσία. Δεν παίζει, δεν καταδέχεται να χρησιμοποιήσει κανένα τερτίπι, δεν ρητορεύει. Λέει ό,τι θέλει να πει με αντρίκια αυστηρότητα. Ανάμεσα από τις αυστηρές γραμμές του ξεχωρίζεις στο ποιητικό αυτό τοπίο απροσδόκητη ευαισθησία και τρυφερότητα. Σε απάνεμες σελίδες μοσκοβολούν οι λεμονιές και οι τριανταφυλλιές και πέρα από ορμίσκους και αμμουδιές ξεχύνεται αστείρευτη ποίηση σαν την απέραντη θάλασσα.
Η παραλλαγή στην παράγραφο του Καζαντζάκη που παρέθεσα πιο πάνω, πιστεύω πως χαρακτηρίζει όλη τη μεταστροφή της ποίησης που γράφεται από γυναίκες στις μέρες μας. Αν λοιπόν, το 2012 μας έδωσε πολύ δυνατά βιβλία (αναφέρω ενδεικτικά κάποια ονόματα: Γλυκερία Μπασδέκη, Νίκη Χαλκιαδάκη, Χλόη Κουτσουμπέλη -με την καλύτερη ως τώρα συλλογή της-, Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Βάσω Χριστοδούλου και Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου), το 2013 ανακηρύσσεται σε χρονιά καθαρής ποίησης που γράφεται από γυναίκες. Ήμασταν όλοι μάρτυρες αυτής της «προσπέρασης» (οι άντρες έδειξαν κουρασμένοι το 2013, επαναπαύτηκαν σε επαναλήψεις ποιητικών κλισέ που τους καθιέρωσαν και επιδόθηκαν σε συγκεντρωτικές εκδόσεις-έκφραση της απόλυτης κόπωσης του ποιητή).
Η ποίηση έγινε λοιπόν, αποκλειστικά γυναικεία υπόθεση: τραβάω τυχαία από το σωρό και διαβάζω: Βασιλική Γεροκώστα, χαράζει (Μανδραγόρας), Ελευθερία Τσίτσα, στο μείον δύο (Ιωλκός), Γιώτα Αργυροπούλου, Ποιητών και Αγίων Πάντων (Μεταίχμιο), Χρύσα Αλεξίου, Δωμάτιο 202 (Ενδυμίων), Ελένη Κοφτερού, «γράμμα σε γενέθλια πόλη» (Σαιξπηρικόν), Ελένη Μαρινάκη, ο χρόνος τότε (Γαβριηλίδης), Χαρά Ναούμ, άγρυπνες αντιλόπες (Μανδραγόρας), Αγγελική Σιδηρά, αναπάντεχα κοντά (Νέος Αστρολάβος/Ευθύνη), Μαρία Αναγνωστοπούλου, μήνυμα σε μπουκάλι (Ποιήματα των φίλων), Πόλυ Μαμακάκη, περίπατοι στον κήπο για δύο (.poema..), Αφροδίτη Λυμπέρη, rec-vie-m ή η τέχνη της ρέμβης (Θράκα), Πόπη Αρωνιάδα, Μυσταγωγία (Ποιήματα των φίλων), Ανδρονίκη Μαστοράκη, αλφαβητάριο (Εκάτη), Λιλή Ντίνα, η γραφειοκρατία του τρόμου (Γαβριηλίδης), Έφη Καλογεροπούλου, Άμμος (Ποιείν/Μετρονόμος), Ευτέρπη Κωσταρέλη, Βερντάντι (Μανδραγόρας), Ασημίνα Ξηρογιάννη, Εποχή μου είναι η ποίηση (Γαβριηλίδης), Μαρία Τρανού, ο τροπαιούχος ζογκλέρ (Μανδραγόρας), Ελευθερία Κυρίτση, χειρόγραφη πόλη (Μανδραγόρας), Γεωργία Τρούλη, πριν εισέλθετε βεβαιωθείτε (Σαιξπηρικόν), Έλενα Λυμπεροπούλου, γκρεμισμένος χρόνος (Ενδυμίων), Κατερίνα Χανδρινού, συμπαθές αγρίμι (Ενδυμίων), Λητώ Σεϊζάνη,“Ο προϊστορικός λέων της Κέας” (Τυπωθήτω).
23 τίτλοι βιβλίων που έφτασαν στα χέρια μας και σηματοδοτούν το 2013 ως έτος γένους θηλυκού. Τα 4+1 παρακαλώ να τα ξεχωρίσετε από μόνοι σας για φέτος… Καλή χρονιά, Ποιητές μου (γυναίκες και άντρες).
Βαρύ φορτίο ανέλαβαν, Σωτήρη! Κι όπως ο Αντώνης Φωστιέρης γράφει “Ο βίος βραχύς η τέχνη μακρά[…]. Ή ισχύει το τραγούδισμα του Ερωτόκριτου;
“Το λίγο εγίνηκε πολύ και το πολύ να κάμη/
αρχίνισεν απλοκαμούς σα οι ρίζες στο καλαμι”.
Καλή Χρονία στο ΠΟΙΕΙΝ, στις ποιήτριες και σ’ όλους τους αναγνώστες.
Καλή χρονιά κύριε Παστάκα, αν θέλετε να ρίξετε μια ματιά και στην δική μου συλλογή, κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2013 και είχα μείνει με την εντύπωση ότι σας την έστειλαν από τον εκδοτικό οίκο Τυπωθήτω. Ο τίτλος είναι “Ο προϊστορικός λέων της Κέας”.
Αποχώρησε και δεν θ’ ακούει πια τους λαλίστατους πολιτικούς και πνευματικούς ταγούς του κατεστημένου να προμηνύουν “νέους θριάμβους”, ούτε του Υπ. Πολιτισμού τα “λυπητερά” ακκίσματα: Η Νόρα Αναγνωστάκη απέδρα.
Αιωνία της η Μνήμη!
http://tvxs.gr/news/biblio/efyge-apo-ti-zoi-i-dokimiografos-nora-anagnostaki
Καλή Χρονιά και Χρόνια σας Πολλά κ. Σεϊζάνη,
έχετε δίκιο κι απολογούμαι για την παράλειψη…(θα το διορθώσω), και σας ευχαριστώ που μου δίνετε τη δυνατότητα να ζητήσω συγγνώμη κι από άλλες ποιήτριες που ενδεχομένως οι συλλογές της να παράπεσαν…
Αιωνία η μνήμη μιας άλλης γυναίκας, της Νόρας Αναγνωστάκη…
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Καλή χρονιά σε όλους τους συνεργάτες και αναγνώστες του Ποιείν.
Η μυθολογική “αντρίκια αυστηρότητα” απουσιάζει από την υποκριτικά ευνοϊκή αυτή κριτική για τις ποιήτριες. Ξεχνάει ότι πλήθος ανδρών ποιητών, παλαιών και σύγχρονων, είχαν και έχουν με κραυγαλέο τρόπο τα γνωρίσματα που αποδίδονται στην “γυναικεία ποίηση”. Επομένως, ανήκει κι αυτό εδώ στον πανάρχαιο αγώνα απαξίωσης των γυναικών, μολονότι παριστάνει ότι παραδέχεται πως, επί τέλους, οι γυναίκες τα κατάφεραν, “τα τελευταία χρόνια” (δηλαδή, όλες οι συνομήλικες του και λίγο μεγαλύτερες σε ηλικία ποιήτριες δεν μετράνε).
Το ότι οι συγκεντρωτικές εκδόσεις είναι “έκφραση της απόλυτης κόπωσης του ποιητή” είναι επίσης αστήριχτη άποψη.
Και ένα εντυπωσιακής κριτικής κατανόησης απόσπασμα:
“Ανάμεσα από τις αυστηρές γραμμές του ξεχωρίζεις στο ποιητικό αυτό τοπίο απροσδόκητη ευαισθησία και τρυφερότητα. Σε απάνεμες σελίδες μοσκοβολούν οι λεμονιές και οι τριανταφυλλιές και πέρα από ορμίσκους και αμμουδιές ξεχύνεται αστείρευτη ποίηση σαν την απέραντη θάλασσα.”
Εντυπωσιακό που θεωρεί “απροσδόκητη” σε ποιήματα γραμμένα από γυναίκες την “ευαισθησία και τρυφερότητα”. Κι αυτές οι δύο ιδιότητες απουσιάζουν συνήθως από τις αυστηρές σύγχρονες ανδρογυναίκες ποιήτριες;
Και μετά ο κύριος Σωτήρης Παστάκας, ποιητής, παραθέτει κάποια γυναικεία ονόματα και τίτλους ποιητικών συλλογών, τραβώντας τυχαία “από τον σωρό”.
Κύριε Παστάκα, καλό θα ήταν, με ανδρικό ή γυναικείο θάρρος, να πετάξετε στα σκουπίδια αυτό το κείμενο, όπως πιστεύω ότι έχετε κάνει συχνά και σε πολλά ποιήματά σας, αν είσαστε καλός ποιητής.
Καλή χρονιά απαξάπασι – όπως θα ‘λεγε κι ο Σιμωνίδης ο Αμοργίνος. Δεν είναι όλα σοβαρά, λέει ο λυρικός στο “Κατά γυναικών”. Κι αν άκρη δε βγαίνει, ας γελάσουμε… πράγμα δύσκολο.
Ώστε ενοχληθήκατε κ. Δεληνικόλα! Θα έπρεπε λοιπόν να με ευγνωμονείτε, γιατί σας υπενθύμισα πως υπάρχετε…
και να το πετάξω στα σκουπίδια, το απόφθεγμα “οι συγκεντρωτικές εκδόσεις-έκφραση της απόλυτης κόπωσης του ποιητή” θα το θυμάστε ακόμη κι όταν θα είσαστε σε στάδιο προχωρημένης άνοιας…
Σε κάθε γυναικός το μέτωπο είναι γραμμένο,
δεν θέλω το αρσενικό!
Και κάθε αρσενικό φωνάζει,
είμαι έτοιμος να εξευτελιστώ!
Ουδείς στην δωροδοκία αντιστέκεται,
μόνο η αλήθεια αγέρωχη την απειλεί!
Ο εθελούσιος βιασμός της γυναικός κυριαρχεί.
Στο πέρασμα του χρόνου
ο άνδρας την γυναίκα αλυσόδεσε,κι αυτή τις αλυσίδες ερωτεύθηκε.