[author] Του Ισαάκ Σούση[/author]
`
Η διαστρέβλωση της ηρωικής εξέγερσης του Πολυτεχνείου ξεκινά με την ανακηρυξή της σε εθνική εορτή. Το Πολυτεχνείο έπρεπε να χρησιμοποιηθεί σαν άλλοθι υστερόχρονο για τη μάζα ενός κόσμου (λαού σύμφωνα με την αταξική ορολογία που μας τσάκιζε τα αυτιά και το μυαλό) που είτε αδιαφορούσε κατά τα πατροπαράδοτα, είτε συνεργαζόταν εύρυθμα με το καθεστώς της Χούντας, Έτσι “ομαλά” στον ιστό της Εθνικής αφήγησης μετά τις φιέστες της Χούντας οι οποίες συνάθροιζαν οικοιοθελέστατα στίφη κόσμου, του ίδιου πανω κάτω κόσμου που είχε δεχτεί τους δοσίλογους σαν κυβερνήτες του μετεμφυλιακού κράτους, που είχε επανδρώσει την νέα δύναμη της Ε.Ρ.Ε (με τον έναν στους δυό Έλληνες χαφιέ, καλή ώρα) που είχε ανακηρύξει τον μεσάζοντα των αγγλοαμερικανών και ιδρυτή των ξερονησιών, Γιώργο Παπανδρέου, γέρο της Δημοκρατίας κλπ.
Το Πολυτεχνείο όμως δεν είναι εθνική εορτή. Δεν έχει τα συστατικά μιας εθνικής εορτής. Δεν αντιπροσωπεύει (το αντίθετο) το κοινό μέτωπο των Ελλήνων έναντι σε μια ξένη κυριαρχία. Δεν είναι καν επέτειος για το σύνολο της Αριστεράς μια και είναι γνωστή σε όσους θέλουν να το ξέρουν η αντιστράτευση του ΚΚΕ στις μεθοδεύσεις των αριστερων και αριστεριστών που οδήγησαν στο Πολυτεχνείο. Το Πολυτεχνείο είναι η πιο πρόσφατη καίρια ταξική παρακαταθήκη και η εγκαταστασή του στο εορτολόγιο είναι το πρώτο βήμα που δέχτηκε να κάνει και η Αριστερά προς την κατεύθυνση του εκφυλισμού της ταξικης συνείδησης προκειμένου να αναβαθμίσει για εύλογους καιροσκοπικούς λόγους την παρουσία της στο νεότερο εθνικό αφήγημα…
`
Υ.Γ. Όμως όπως όλοι οι μύθοι εκτρέπονται από την ιστορική τους πραγματικότητα και εκτρέφονται από τις πραγματικές ανάγκες του παρόντος, αλλοιώνοντας σύμφωνα με τις συνθήκες το πρόταγμά τους το Πολυτεχνείο είναι εδώ, διεκδικώντας πάντα να γίνει κτήμα της αναζωπυρωμένης ταξικής συνείδησης των πολλών. Όπότε και αν φυσικά την αποκτήσουν. Και η ταξική συνείδηση δεν είναι μηχανικά και παβλοφικά ταυτόσημη με τα κόμματα της υπαρχουσας αριστεράς.
`
Ο Ισαάκ Σούσης είναι στιχουργός.
Φυσικά ο αγαπητός κ. Σούσης τα γράφει όλα αυτά ( και πολύ σωστά ), για όλους τους άλλους , εκτός ημών των κομμουνιστών !!!!!!!!!!
Τελος δικτατοριας, ισως αρχες μεταπολιτευσης. Ενας 3-ετης φοιτητης φυσικομαθηματικης μας γαλουχησε εμας τους πρωτοετεις και δευτεροετεις στην γειτονια, στην μαρξιστικη σατιρικη μουσικη του Λακη Καραλη απο κασσετες.Θεμα του δισκου η διασπαση του ΚΚΕ το 1968 και η μικροτητα των τοτε στελεχων, διαπραγματευοταν δε με την εκπληκτικη ακριβεια, που μονον οι πραγματικοι δημιουργοι οι οποιοι διαθετουν ταυτοχρονα οξυνοια και σκληρη…ευαισθησια ..
“Κυριακή, 6 Ιουλίου 2008
ΕΠΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ “SUPERMARKET” ΤΟΥ ΛΑΚΗ ΚΑΡΑΛΗ
Κυκλοφορεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα, 37 χρόνια μετά,
μαζί με πρόσθετο υλικό
ακυκλοφόρητα τραγούδια των Μίκη Θεοδωράκη και Λάκη Καραλή,
σε στίχους Γιάννη Νεγρεπόντη, Περικλή Κοροβέση και Λάκη Καραλή.
Ο πρωτότυπος δίσκος Supermarket με 14 τραγούδια του Λάκη Καραλή (στίχοι, μουσική, ερμηνεία) κυκλοφόρησε το 1971 –ως δίσκος βινυλίου- σε 500 αντίτυπα στο Λονδίνο.
Σήμερα, 37 χρόνια μετά, ο δίσκος κυκλοφορεί (σε CD) από την ανεξάρτητη εταιρία ΤΡΟΧΟΣ (των αδελφών Αλέξη και Δημήτρη Βάκη) μαζί με έξι επιπλέον τραγούδια, μεταξύ των οποίων και δύο τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους του Γιάννη Νεγρεπόντη: «Μου μιλάτε για κείνον» και «Σκέψου καλά κυρ- Βουλευτή». Το δεύτερο μάλιστα δισκογραφείται για πρώτη φορά.
……
Το 1971, το Supermarket ηχογραφήθηκε σε ένα στούντιο της Camden Street στο Λονδίνο, με τα έξοδα να καλύπτονται δια της μεθόδου του ρεφενέ.
Είχε προηγηθεί (τρία χρόνια νωρίτερα, στη Βουδαπέστη), η διάσπαση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας. Οι αντιδράσεις στο δίσκο –που κυκλοφορούσε χέρι με χέρι στους αντιδικτατορικούς κύκλους των Ελλήνων- ήταν ποικίλες, αφού τα τραγούδια του Καραλή δεν έπαιρναν τη θέση καμμιάς από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές, αλλά σχολίαζαν ειρωνικά την πάλη για τη «σφραγίδα», την ίδια στιγμή που η επίσημη Αριστερά ήταν ανήμπορη να παρακολουθήσει τις εξελίξεις και να παρέμβει ουσιαστικά.
Ο τίτλος «Supermarket» δεν ήταν τυχαίος: προέρχεται από μια φράση κάποιου κομματικού στελέχους, τότε, που έλεγε πως «το κόμμα, έτσι καθώς διασπάται και διαλύεται, έχει καταντήσει σούπερ μάρκετ». Απογοητευμένος από τα συμβάντα, ο Λάκης Καραλής γράφει για «τη γραμμή του κόμματος» όπου «κάποιος είναι αόμματος», ενώ «σʼ άλλους τάζουνε λουκούμια, σε άλλους παίρνουν μέτρα για κουστούμια»…
Τα τραγούδια του «Supermarket» ισορροπούν ανάμεσα στο πέταγμα του συνειρμού και τον σκληρό ρεαλισμό, ανάμεσα στην ποίηση και την πολιτική, με την ακραία χρήση του στίχου. Από αυτήν προκύπτει τελικά η μουσικότητα και ο Λάκης γίνεται η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Είναι ο γιος του παπά-Θανάση από τη μια και ο σουρρεαλιστής ριμαδόρος από την άλλη. Επαναστάτης (με και χωρίς αιτία) από τη μια, ανένταχτος της αριστεράς από την άλλη. Δεν τον άφηναν οι φίλοι του να οργανωθεί, δε θα το άντεχε ούτε θα τον άντεχαν. Φοιτητής ιατρικής από τη μια, κιθαρίστας και τραγουδιστής στα «Τραγούδια του αγώνα» του Μίκη, από την άλλη.
Το «Supermarket» είναι ένας δίσκος αιρετικός, πού προκάλεσε την αντίδραση πολλών και που στα χρόνια της μεταπολίτευσης εξελίχτηκε σε ένα δυσεύρετο ντοκουμέντο μιας ταραγμένης και άβολης εποχής.
—–
Σημείωμα του Λάκη Καραλή για την πρώτη έκδοση του 1971
Τα οχτώ τραγούδια της πρώτης πλευράς γράφτηκαν το ʽ68. Ήταν η εποχή που η διάσπαση του κόμματος μας συγκλόνισε. Όσα αποκαλύφθηκαν, με το ξέσπασμα της μακρόχρονης κρίσης, στάθηκαν για μας –τη νέα γενιά– ένα οδυνηρό ξάφνιασμα. Γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά. Δεν είχα άλλο τρόπο έκφρασης, από το τραγούδι μου. Δεν είχα άλλο όπλο, από την κιθάρα μου. Αυτά τα τραγούδια εκφράζουν τη δική μου αγωνία μέσα σʼ αυτή την αποσύνθεση. Το όνομα του Κολιγιάννη μπορεί κάλλιστα να αντικατασταθεί με οποιοδήποτε άλλο της καθοδηγητικής βιτρίνας. Τα ερωτήματα δεν έχουν προσωπικό στόχο. Αφορούν ολόκληρη την πολιτική της Ελληνικής Αριστεράς, όπως εκφράζεται είτε από τη μια, είτε από την άλλη μερίδα του κόμματος.
Είναι σίγουρο πως θα ενοχληθούν πολλοί -κι από το ύφος κι από την αθυροστομία μου. Αλλά τα τραγούδια μου δεν απευθύνονται στα –ανεπανόρθωτα– βουλωμένα αυτιά της καθωσπρεπικής υποκρισίας. Αν σε κάτι ωφέλησε η δικτατορία –όσο κι αν αυτό φαίνεται οξύμωρο– είναι γιατί έβαλε σε μας καυτά ερωτηματικά, ανύπαρκτα προηγουμένως. Τα «ταμπού» γκρεμίστηκαν, μαζί με τους μύθους και τα είδωλα. Η «γραμμή», που ερχόταν από κάποια μυστικά κι αόρατα κέντρα, μπήκε σε αμφισβήτηση –συζητιέται.
Τα υπόλοιπα τραγούδια γεννήθηκαν από τις τωρινές εμπειρίες μου, από τους νέους προβληματισμούς, την επιτακτική αναζήτηση του νέου δρόμου, την προσωπική στάση απέναντι στα προβλήματα που σήμερα αντιμετωπίζουμε, τις ευθύνες που πρέπει επί τέλους νʼ αναλάβουμε. Ειδικότερα «η περίοδος της Ροζέτας» είναι γραμμένη από τίτλους της «Νέας Πολιτείας», αποσπάσματα λόγων του Παπαδόπουλου και κειμένων του «Ρομάντσου».
Καταλήγοντας, θα ʽθελα να πω ότι κανείς δεν θα στενοχωρηθεί αν αυτά τα τραγούδια ξεχαστούν, όσο γίνεται πιο γρήγορα.
…..
SUPERMARKET, 1971
01. Η σφραγίδα (1:12)
02. Κολιγιάννης (2:21)
03. Το σεργιάνι (2:22)
04. Το ασβέστωμα (1:36)
05. Οι εκπρόσωποι (1:47)
06. Η συνέλευση (1:36)
07. Χαφιές (1:20)
08. Ο Μαρξ δεν τό ʽπε (0:56)
09. Ο τοίχος (1:36)
10. Μια μέρα (4:20)
11. Τα παιδιά (2:06)
12. Η περίοδος της Ροζέτας (12:32)
13. Επανάσταση (2:19)
14. Οι σαλτιμπάγκοι (3:27)……………….”
http://mousikaproastia.blogspot.gr/2008/07/supermarket.htm
http://www.youtube.com/watch?v=GLLgYnaOASY
Λάκης Καραλής – Μια Μέρα
Ισως το πιο προχωρημενο για την εποχη του (1971). Βλεπετε ηταν πρωην φοιτητης ιατρικης……
“Κι ένα υστερόγραφο από το 2008…
Ο Μίκης Θεοδωράκης είναι αυτός που, το 1966, μου έδωσε τη σπρωξιά λέγοντας “γιατρός Λάκη δε γίνεσαι, παρʼ το απόφαση, είσαι μουσικός”. Και μου εμπιστεύτηκε τα δύο πρώτα τραγούδια που είπα στη σκηνή, σε στίχους του αξέχαστου Γιάννη Νεγρεπόντη. Κατά κάποιο τρόπο, ο Μίκης “ευθύνεται” για όσα επακολούθησαν. Όπως και ναʼ χει, τους ευχαριστώ και τους δυο μέσα από την καρδιά μου.
Ο Περικλής Κοροβέσης (κείμενο του οποίου περιλαμβάνεται στο ένθετο του CD, μαζί με κείμενα του Γιώργου Βότση και του Δημήτρη Παπαχρήστου) σημειώνει «Αυτός ο δίσκος, που ξανακυκλοφορεί, κάποτε ήταν ένα παράνομο μπεστ σέλλερ. Αν ξαναγίνει και δεύτερη φορά, σημαίνει πως τίποτε δεν πήγε χαμένο».
—– “
Συμφωνώ μαζί σας ότι η διαστρέβλωση της εξέγερσης του πολυτεχνείου , ξεκινά με την ανακήρυξή της σε εθνική εορτή, και ότι έπρεπε, να χρησιμοποιηθεί σαν άλλοθι υστερόχρονο για την μάζα ενός κόσμου, που αποδέχτηκε την δικτατορία των συνταγματαρχών, πλην ελαχίστων που αντιστάθηκαν κακοποιούμενοι και αποδημούντες.
Οι περισσότεροι από αυτούς που εξεγέρθηκαν στο πολυτεχνείο – οι πρώτοι που σήκωσαν παντιέρα, ήταν πεντακόσιοι αντιεξουσιαστές , που αφού λοιδορήθηκαν ως προβοκάτορες, ύστερα τους ακολούθησαν και άλλοι – επεδίωκαν την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και την απομάκρυνση των επικυρίαρχων αμερικανών από την Ελλάδα, πράγματα που δεν επιθυμούσε η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, η οποία ήλπιζε στην επαναφορά της αστικής κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας των κομμάτων ( τις συνέπειες της οποίας βιώνουμε μέχρι σήμερα ) .
Έχετε δίκιο για τον ανατρεπτικό χαρακτήρα της εξέγερσης του πολυτεχνείου, που, κατόπιν, η αστική παρωδία της δημοκρατίας την κομμάτων και την επαγγελματιών πολιτικών, καπελώνει με τα εθνικά ιδεώδη της εθνικής εορτής. Όμως επιτρέψτε μου μια αντίρρηση, επιτρέψτε μου ένα στραβομουτσούνιασμα, ακούγοντας τους όρους : – ταξική συνείδηση – , – ταξική παρακαταθήκη – .
Ακούγοντας τους όρους αυτούς, η σκέψη μου με οδηγεί να ρωτήσω: Δηλαδή, μόνο όσοι δεν σιτίζονται και δεν θερμαίνονται επαρκώς, έχουν το δικαίωμα να αμφισβητούν , απεχθανόμενοι, την ασχήμια μιάς κοινωνίας αποκλεισμών – αδικίας – ανεραστίας – βαρβαρότητας – πολέμων – καταστροφής του περιβάλλοντος; Οι εύποροι – πλούσιοι είναι ευτυχισμένοι σε αυτή την ασχήμια; Εάν οι πλούσιοι είναι χαρούμενοι και ξέγνοιαστοι σε αυτή την ζωή, τότε βρήκαμε το κλειδί του παραδείσου ! Να προσπαθήσουμε να γίνουμε όλοι πλούσιοι, πατώντας επί πτωμάτων!!! Ανάγοντας τους πλούσιους κεφαλαιοκράτες σε πρότυπο – ιδανικό, μιμούμενοι αυτούς! και αυτό δυστυχώς γίνεται με τεράστιες ευθύνες της μαρξιστικής θεωρίας , η οποία βάζει τον καπιταλισμό από τον φεγγίτη αντί της κυρίας εισόδου, προτρέποντας την φτωχολογιά, να μοιάσει και όχι να απομυθοποιήσει τους πλουσίους, ως άρρωστους ψυχασθενείς που αυτοκαταστρέφονται, τον πλανήτη βουλιάζοντας!
Μήπως λοιπόν ( χωρίς να σας το χρεώνω, απλά το θεωρώ λάθος έκφραση, συνήθεια που παρέμεινε )
ο όρος : – ταξικός – κρύβει έναν συμπλεγματικό φθόνο – ζήλεια , άρα θαυμασμό ενδόμυχο προς τους πλουσίους και αδήριτη επιθυμία μίμησης;
Προσωπικά, τους πλούσιους απεχθάνομαι! τους συχαίνομαι σαν σκουπίδια, απομυθοποιώντας τους ως δυστυχείς – μανιακούς! είναι δε, κατά την γνώμη μου, αξιοκατάκριτος, όποιος σκοπό ζωής έθεσε την κοινωνική άνοδο – καριέρα και τον υλικό πλούτο ! και πιστέψτε με , τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν πάρα πολλοί και στην εργατική τάξη. Θα ήθελα να ζήσω στην ελευθερία και στο αισθητικό – πνευματικό ποίημα μιας αταξικής κοινωνίας, όπως και εσείς θα το θέλατε. Η ταξική διαίρεση, δεν αντιπροσωπεύει,
παρά την συμπλεγματική – ανασφαλή ξιπασιά των ανθρώπων.
Τους πλούσιους αποστρέφομαι,
μα τους φτωχούς
περσσότερο μισώ
δημιουργούς τους.
Ο πένης διαπομπεύεται.
Ο πλούσιος πλανάται,
καδμείες δάφνες γεύεται.
Γόνους αποτολμάτε;
Λεωνίδας Καζάσης
Συμφωνώ μαζί σας ότι η διαστρέβλωση της εξέγερσης του πολυτεχνείου , ξεκινά με την ανακήρυξή της σε εθνική εορτή, και ότι έπρεπε, να χρησιμοποιηθεί σαν άλλοθι υστερόχρονο για την μάζα ενός κόσμου, που αποδέχτηκε την δικτατορία των συνταγματαρχών, πλην ελαχίστων που αντιστάθηκαν κακοποιούμενοι και αποδημούντες.
Οι περισσότεροι από αυτούς που εξεγέρθηκαν στο πολυτεχνείο – οι πρώτοι που σήκωσαν παντιέρα, ήταν πεντακόσιοι αντιεξουσιαστές , που αφού λοιδορήθηκαν ως προβοκάτορες, ύστερα τους ακολούθησαν και άλλοι – επεδίωκαν την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και την απομάκρυνση των επικυρίαρχων αμερικανών από την Ελλάδα, πράγματα που δεν επιθυμούσε η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, η οποία ήλπιζε στην επαναφορά της αστικής κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας των κομμάτων ( τις συνέπειες της οποίας βιώνουμε μέχρι σήμερα ) .
Έχετε δίκιο για τον ανατρεπτικό χαρακτήρα της εξέγερσης του πολυτεχνείου, που, κατόπιν, η αστική παρωδία της δημοκρατίας των κομμάτων και των επαγγελματιών πολιτικών, καπελώνει με τα εθνικά ιδεώδη της εθνικής εορτής. Όμως επιτρέψτε μου μια αντίρρηση, επιτρέψτε μου ένα στραβομουτσούνιασμα, ακούγοντας τους όρους : – ταξική συνείδηση – , – ταξική παρακαταθήκη – .
Ακούγοντας τους όρους αυτούς, η σκέψη μου με οδηγεί να ρωτήσω: Δηλαδή, μόνο όσοι δεν σιτίζονται και δεν θερμαίνονται επαρκώς, έχουν το δικαίωμα να αμφισβητούν , απεχθανόμενοι, την ασχήμια μιάς κοινωνίας αποκλεισμών – αδικίας – ανεραστίας – βαρβαρότητας – πολέμων – καταστροφής του περιβάλλοντος; Οι εύποροι – πλούσιοι είναι ευτυχισμένοι σε αυτή την ασχήμια; Εάν οι πλούσιοι είναι χαρούμενοι και ξέγνοιαστοι σε αυτή την ζωή, τότε βρήκαμε το κλειδί του παραδείσου ! Να προσπαθήσουμε να γίνουμε όλοι πλούσιοι, πατώντας επί πτωμάτων!!! Ανάγοντας τους πλούσιους κεφαλαιοκράτες σε πρότυπο – ιδανικό, μιμούμενοι αυτούς! και αυτό δυστυχώς γίνεται με τεράστιες ευθύνες της μαρξιστικής θεωρίας , η οποία βάζει τον καπιταλισμό από τον φεγγίτη αντί της κυρίας εισόδου, προτρέποντας την φτωχολογιά, να μοιάσει και όχι να απομυθοποιήσει τους πλουσίους, ως άρρωστους ψυχασθενείς που αυτοκαταστρέφονται, τον πλανήτη βουλιάζοντας!
Μήπως λοιπόν ( χωρίς να σας το χρεώνω, απλά το θεωρώ λάθος έκφραση, συνήθεια που παρέμεινε )
ο όρος : – ταξικός – κρύβει έναν συμπλεγματικό φθόνο – ζήλεια , άρα θαυμασμό ενδόμυχο προς τους πλουσίους και αδήριτη επιθυμία μίμησης;
Προσωπικά, τους πλούσιους απεχθάνομαι! τους συχαίνομαι σαν σκουπίδια, απομυθοποιώντας τους ως δυστυχείς – μανιακούς! είναι δε, κατά την γνώμη μου, αξιοκατάκριτος, όποιος σκοπό ζωής έθεσε την κοινωνική άνοδο – καριέρα και τον υλικό πλούτο ! και πιστέψτε με , τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν πάρα πολλοί και στην εργατική τάξη. Θα ήθελα να ζήσω στην ελευθερία και στο αισθητικό – πνευματικό ποίημα μιας αταξικής κοινωνίας, όπως και εσείς θα το θέλατε. Η ταξική διαίρεση, δεν αντιπροσωπεύει,
παρά την συμπλεγματική – ανασφαλή ξιπασιά των ανθρώπων.
Τους πλούσιους αποστρέφομαι,
μα τους φτωχούς
περσσότερο μισώ
δημιουργούς τους.
Ο πένης διαπομπεύεται.
Ο πλούσιος πλανάται,
καδμείες δάφνες γεύεται.
Γόνους αποτολμάτε;
Λεωνίδας Καζάσης