[author] Του Λαέρτη Τανακίδη [/author]
Καθε εργαζομενος επιλεγει τη στιγμη κατα την οποια θα ασκησει το όποιο δικαιωμα του. Δεν ζηταει την εγκριση του εργοδοτη για αυτο. Υποστηριζουν μερικοι οτι οι πανελληνιες εξετασεις ειναι μια ιδιαιτερα φορτισμενη κοινωνικα περιοδος και επομενως οι εκπαιδευτικοι δεν πρεπει να κινητοποιουνται κατα τη διαρκεια τους.
Ομως συμφωνα με αυτην την προσεγγιση ουτε οι γιατροι δικαιουνται να κινητοποιουνται ποτέ, αφου η υγεια ειναι υπερτατο αγαθο, ουτε οι οδοκαθαριστες, εφοσον η δημοσια υγεια τιθεται σε κινδυνο, ουτε οι εργαζομενοι στον τουρισμο, γιατι βλαπτεται η εικονα της χωρας στο εξωτερικο, ουτε οι εργαζομενοι στα ΜΜΕ, γιατι εμποδιζουν την ενημερωση, τοσο απαραιτητη ιδιως σημερα, ουτε οι εφοριακοι, επειδη θα υπαρξει υστερηση στα κρατικα εσοδα, ουτε οι εργαζομενοι στα μεσα μεταφορας, για ευνοητους λογους, ουτε οι… ουτε οι…
Οι μονοι που εξαιρουνται απο τετοιες κοινωνικες ευαισθησιες ειναι οι ισχυροι του χρηματος, οι οποιοι μπορουν να “απεργουν” με το δικο τους τροπο, δηλαδη να στελνουν τις καταθεσεις τους σε τραπεζες του εξωτερικου, να μεταφερουν τις επιχειρησεις, ακομη κι αυτες που εστησαν με κρατικη ενισχυση, σε αλλες χωρες, να φοροαποφευγουν νομιμα και να φοροδιαφευγουν παρανομα. Εδω δεν ισχυουν αρχες, κανονες, αξιες. Οι “αγορες” ενεργουν πανω και περα απο αυτα και συνηθως δεν τους καταλογιζεται ελλειψη κοινωνικης ευαισθησιας.
Αν λοιπον καποιος δεν αναγνωριζει στους εκπαιδευτικους το δικαιωμα να απεργουν μεσα στις εξετασεις, για αυτον η συζητηση σταματαει εδω. Αν ομως αναγνωριζεται αυτο το δικαιωμα, γιατι ενοχλησε τοσο η προταση για κυλιομενη κατα περιφερεια απεργια; Τι ακριβως ενοχλησε;
Οτι ενας εκπαιδευτικος σκεφτηκε διαφορετικα η το οτι δημοσιοποιησε την προταση του ξαφνιαζοντας οσους ακολουθουν την πεπατημενη;
Οτι ενας εκπαιδευτικος σκεφτηκε “πονηρα” απεναντι σε εναν αθωο ηθικο εργοδοτη; Εναν εργοδοτη που σκαρφιζεται τα πιο απιθανα τερτιπια και καταφευγει στα πιο αναισχυντα ψευδη και στις πιο μικρες κουτοπονηριες;
Οτι ενας εκπαιδευτικος προσπαθησε με το λιγοτερο δυνατο κοστος να φερει το μεγαλυτερο δυνατο αποτελεσμα; Δηλαδη η απεργια γινεται ανηθικη απο τη στιγμη που αποφευγεται η μεγαλη οικονομικη αιμορραγια των απεργων;
Αντι να σηκωνεται αυτος ο κουρνιαχτος για τη συγκεκριμενη προταση και να τακτοποιουνται ετσι λογαριασμοι με τη συνειδηση η ελληνικη κοινωνια θα επρεπε να εξεγειρεται καθημερινα για τα χαλια της εκπαιδευσης:
Για την αθλια υλικοτεχνικη υποδομη των σχολειων. Χαρακτηριστικο παραδειγμα τα νηπιαγωγεια σε μαγαζια.
Για την ανυπαρξια σχολικων βιβλιοθηκων. Ποσο δεν κανει εντυπωση;! Σχολεια χωρις βιβλιοθηκες !
Για την ανυπαρξια ειδικων αιθουσων και εργαστηριων φυσικης, χημειας, υπολογιστων, γυμναστικης, χορου…
Για τα προγραμματα με την απεραντη φλυαρια και τις αντιφασεις,γραμμενα απο ασχετους με τη σχολικη πραξη, θεωρητικες κατασκευες για ενα σχολειο εκτος τοπου και χρονου.
Για την εκπαιδευτικη αντιληψη και πρακτικη που τεμαχιζει το ενιαιο της γνωσης.
Για τα βιβλια που στην πλειονοτητα τους βρισκονται πανω απο το αντιληπτικο πεδιο των μαθητων, που συχνα ειναι παραφορτωμενα με περιττες λεπτομερειες, που θυσιαζουν την ποιοτητα για χαρη της ποσοτητας, που διδασκουν το “θαυμα” της διαβασης της Ερυθρας Θαλασσας και αποσιωπουν συγχρονες επιστημονικες θεωριες. Για αυτα τα βιβλια που ερχονται με καθυστερηση εβδομαδων η και μηνων μετα την εναρξη του σχολικου ετους. Ακραιο παραδειγμα η ιλαροτραγωδια με τις φωτοτυπιες αντι για βιβλια πριν απο δυο χρονια.
Για την εισαγωγη μεθοδων και καινοτομιων ξεπερασμενων, αλλα και αυτων χωρις καμια, εστω στοιχειωδη, προετοιμασια του διδακτικου προσωπικου που θα τις εφαρμοσει.
Για τις ελλειψεις σε διδακτικο προσωπικο ορισμενων ειδικοτητων.
Για την ανυπαρξια ουσιαστικης επιμορφωσης.
Για τον “υπερμορφωμενο υπερφιλολογο” καθηγητη που διδασκει κοντα στα δεκα διαφορετικα μαθηματα και αναγκαστικα μενει συχνα στην επιφανεια.
Για τις αλλεπαλληλες αμελετητες “μεταρρυθμισεις” που εξυπηρετουν μονο προσωπικους εκλογικους στοχους του εκαστοτε υπουργου.
Για την απωλεια της αυτοτελειας του λυκειου και τη μετατροπη του σε φροντιστηριο.
Για τη συγκεντρωση της προσοχης στις πανελληνιες εξετασεις ως την κορυφαια εκπαιδευτικη διαδικασια. Ενδιαφερει και παρακολουθειται μονο η εξαντληση της της υλης και οχι η κατανοηση και η αφομοιωση της.
Για την οικονομικη, κοινωνικη και ηθικη καταρρακωση του εκπαιδευτικου: μισθοι πεινας,απειλη συνεχους μετακινησης, αυξηση του ωραριου οχι με κριτηρια εκπαιδευτικα αλλα απλως και χονδροειδως οικονομικα.
Δε γινεται λοιπον αναφορα στις αιτιες που εξωθουν τους καθηγητες στην απεργια. Δεν συζητουνται τα αιτηματα τους. Αποσιωπαται το γεγονος οτι το υπουργειο παιδειας επελεξε ουσιαστικα το χρονο της απεργιας. Αντι για αυτα ορισμενοι προτιμουν να κανουν ασκησεις ειρωνειας σε βαρος ενος εκπαιδευτικου που σκεφτηκε διαφορετικα. Στην καλυτερη περιπτωση προκειται για εστιαση, συνειδητη η αθελητη, στα δευτερευοντα και στη χειροτερη για επιδειξη πνευματος.
***
Ο Λαέρτης Τανακίδης είναι φιλόλογος, τ. Πρόεδρος της ΟΛΜΕ
Γειά-σου, Λαέρτη προ αιώνων μαχητή! Οι φιλόλογοι σε καμαρώνουν και όσοι έζησαν τις δυσκολίες των σκληρών αγώνων στη δεκαετία 1980-90.
Όλοι οι μαθητές είναι παιδιά μας. Παιδιά που δικαιούνται να απολαμβάνουν το δημόσιο αγαθό, την δημόσια εκπαίδευση. Μα επειδή είναι καταπιεσμένοι πιότερο, έχουμε χρέος να υπερασπιστούμε τη μόρφωση των φτωχών μαθητών μας (κάθε φυλής και θρησκείας)! Οι της ανώτερης τάξης ανάγκη δεν μάς έχουν! Θα βρουν τον δρόμο τους πιο εύκολα.
Όσο για τις αναλογίες: ας προσέξουμε τι να κρατήσουμε. Πολλά έχουν αλλάξει από το 1990 και τον Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία. Εξάλλου τώρα ο Σαμαράς δίνει τον τόνο!!!! Τότε ετοίμαζε την “αποστασία”! Και πριν από όλα η δύναμη πειθούς των κατεστημένων μμε και η δύναμη και οι τεχνικές επιβολής των μηχανισμών καταστολής! Είναι πιο πλανεροί !!! Οι ελιγμοί και οι επιμέρους συμβιβασμοί είναι πεδίο δράσης των αγωνιστών για να φέρουν κοντά στους πολίτες τα αιτήματα, το ΟΡΑΜΑ!!!
Ανυποχώρητοι στο αίτημα για Ποιοτική Παιδεία για ΟΛΟΥΣ! Η Τρόικα στον αγύριστο!!!
Μια φωνή συμπαράστασης από την Κύπρο!
Μάλλον το άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη “Στης συντεχνίας τα θρανία…” [ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,12/5/2013] σάς επιβεβαίωσε τον αντιδημοσιογραφικό και αντιπνευματικό ρόλο συγεκκριμένων δημοσιογράφων στις κρίσιμες στιγμές που βιώνει η σχολική κοινότητα και η χώρα ολόκληρη. Αφού επιτίθεται για τον υποτιθέμενο ελάχιστο χρόνο εργασίας των καθηγητών μ.ε. στην Ελλάδα, μεγιστοποιεί τις ευθύνες τους για την κοινωνική και οικονομική κατάρρευση και τις συνοψίζει στην ακόλουθη φράση: “Οι νέοι έμαθαν εμπράκτως από τους δασκάλους τους να δουλεύουν λίγο και να διεκδικούν πολλά.”!!!
Γνωρίζω μάλιστα πολλούς αναγνώστες της εφημερίδας που αντέδρασαν ποικιλότροπα.
Αξίζει όμως να επαινέσω και να κοινοποιήσω το νηφάλιο επικριτικό σχόλιο εκπαιδευτικού στο blog της εφημερίδας:
Με γνωρίζετε, κ. Μανδραβέλη; Γνωρίζετε μήπως και τους δεκάδες άξιους συναδέλφους εκπαιδευτικούς, τους οποίους έχω την τιμή να γνωρίζω, οι οποίοι ασκούν το λειτούργημά τους με άριστο τρόπο, μεταφέροντας τα προβλήματα και προβληματισμούς του σχολείου τους σε μη εργασιακό χρόνο και χώρο; Μήπως τουλάχιστον γνωρίζετε τους άριστους δασκάλους των παιδιών μου, οι οποίοι αναπτύσσουν μαζί του μια σχέση “χάριτος” (κατά Ι.Θ. Κακριδή) και τα βοηθούν να αναπτύσσονται τόσο ωραία καθημερινά σε γνώσεις και χαρακτήρα; Από τα γραφόμενά σας διαπιστώνω ότι βλέπετε διαφορετικούς εκπαιδευτικούς από εκείνους τους οποίους έχω την τύχη να γνωρίζω. Θέλω να σας εμπιστευτώ και να πιστέψω ότι γνωρίζετε ανάξιους εκπαιδευτικούς. Όμως δεν έτυχε να ακούσετε ποτέ για την άλλη όψη του νομίσματος; Γιατί προβαίνετε, εσείς -έμπειρος και καλός δημοσιογράφος- σε μια γενίκευση, την οποία οι μαθητές διδάσκονται από το δημοτικό ως απορριπτέα; Από άγνοια; Από το πάθος που ενδεχομένως προκαλεί στην ψυχή σας η στάση της διοίκησης της ΟΛΜΕ, την οποία έχετε κάθε δικαίωμα ως πρόσωπο να θεωρείτε υπερβολική και να κρίνετε, πάθος το οποίο όμως επηρεάζει την επιλογή των τρόπων και μέσων πειθούς σας; Από σκοπιμότητα; Δεν θα ήθελα να πιστέψω ειδικά το τελευταίο, μολονότι διαπιστώνω μια υβριστική γενικευτική ομοβροντία άρθρων εναντίον των εκπαιδευτικών, όχι εναντίον των κακών εκπαιδευτικών ή έστω του συνδικαλιστικού τους οργάνου, του οποία τα πρόσωπα ενδέχεται να γνωρίζετε και να έχετε αρνητική γνώμη γι’ αυτούς.
Η γενίκευση προκαλείται από στερεότυπα και ανατροφοδοτεί τα στερεότυπα, είναι δε πολύ εύκολη. Μπορεί να γίνει από ένα γραφείο ή ένα καφενείο κατά βούλησιν. Μήπως όμως η πραγματική ζωή πεισματικά δεν μιμείται τις γενικευτικές θεωρήσεις παρά διαθέτει περισσότερη ποικιλία και εκφάνσεις; Θέλετε να σας στείλω έναν κατάλογο (μετρήσιμων, όχι των άλλων που δεν ορατές από τους “εξωσχολικούς”) δραστηριοτήτων και διακρίσεων του δημόσιου σχολείου στο οποίο εργάζομαι; Έχετε φυλλομετρήσει άραγε τις ιστοσελίδες των δημοσίων σχολείων, έστω δειγματοληπτικά, για να διαπιστώσετε όσα δεν γράφουν στα σχόλιά τους στις ηλεκτρονικές εκδόσεις εφημερίδων διάφοροι “αγανακτισμένοι” πολίτες;
Δεν αντιδικώ μαζί σας, θέλω απλώς να σας κοινοποιήσω ορισμένες πλευρές του πράγματος, οι οποίες ενδεχομένως δεν είναι ορατές δια γυμνού οφθαλμού. Προαπαιτούν δημοσιογραφική έρευνα και βεβαίως ειδική γνώση του θέματος. Θεωρώ δε ότι οι μεγάλες, σοβαρές εφημερίδες οφείλουν να διαθέτουν ειδικούς δημοσιογράφους για τους σημαντικούς τομείς της πραγματικότητας, διαφορετικά κινδυνεύουν να ενημερώνουν ελλιπώς ή μονόπλευρα τους αναγνώστες τους. Σύμφωνα δε με μια γενικώς αποδεκτή άποψη (η οποία επίσης διδάσκεται στο σχολείο), η μερική (επιλεκτική) πληροφόρηση αποτελεί είδος παραπληροφόρησης.
Α.Α., μικρομεσαίος φιλόλογος επαρχιακού σχολείου
Η παιδεία στην Ελλάδα καταστράφηκε από το φροντιστήριο, παλιά το λέγανε παραπαιδεία. Οι μεγαλοεπιχειρηματίες φροντιστηριάδες είναι αυτοί που προσπαθούν, μέσω ιδιωτικών ΙΕΚ και κολεγίων, να φέρουν και το ιδιωτικό πανεπιστήμιο στην Ελλάδα. Φροντιστήριο σημαίνει επίσης και μαύρο χρήμα. Φυσικά κανείς φροντιστηριατζής δεν απεργεί, είναι αντιοικονομικό και αντιτουριστικό.
Η αλήθεια, ως γνωστόν, βρίσκεται κάπου στη μέση αλλά, απ’ ό,τι βλέπω απο τους προηγούμενους σχολιαστές, η αλήθεια αναζητείται σε ιδεολογίες, στερεότυπα, αριστερά-μαρξιστικά τσιτάτα κλπ…
Αγαπητέ Ιχνηλάτε, έντιμο απο μέρους σου θα ήταν να μας παραθέσεις όλο το άρθρο του Π. Μανδραβέλη, μαζί με την απάντηση, και όχι να το αποκρύψεις και να το περιφρονήσεις, προωθώντας την αποψούλα σου.
Σχολιαστή, γιατί γενικεύεις και συ όσον αφορά τα φροντιστήρια και τα μη κρατικά πανεπιστήμια; Γιατί τα τσουβαλιάζεις έτσι όλα; Δεν υπάρχουν αξιόλογα φροντιστήρια; Δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν αξιόλογα μη κρατικά και μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια, όπως σε πολλές άλλες χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου; Μήπως είχες σχέση με κάνα ΤΕΙ Κολοπετινίτσας, που έκλεισε, και την πάτησες; Μήπως νοσταλγείς καμιά σοβιετική ή ανδρεοπαπανδρεϊκή ουτοπία της δεκαετίας του 80;
Συμφωνώ με κάποια απο τα αιτήματα των καθηγητών που κατατίθενται στο άρθρο αυτό, αλλά, εντέλει, Δημόσιο uber alles; Το εκπαιδευτικό σύστημα χρειάζεται αλλαγές και οι καθηγητές θα πρέπει να πληρώνονται επάξια απο το Kράτος αλλά, πέρα απο αυτά, πού είναι η δημοκρατία και η ελευθερία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας; Τα κρατικά μονοπώλεια, δεν είναι μήπως μονοπώλεια; Ή μήπως δεν απαιτείται δίαιτα και εξορθολογισμός του Δημοσίου;
Μάλλον εθελοτυφλούμε και στρουθοκαμηλίζουμε υποκρινόμενοι τους κοινωνικούς επαναστάτες (του γλυκού νερού)…
Δεν υπάρχουν αξιόλογα φροντιστήρια, για τον απλούστατο λόγο ότι μηρυκάζουν υπουργικά σενάρια. Τα άλλα που λες είναι τουλάχιστον αστεία.
Η μία μου ένσταση, στον Ιχνηλάτη, διορθώνεται. Πάρτε το, για να δείτε ακριβώς τι λέει…:
Στης συντεχνίας τα θρανία…
Του Πασχου Μανδραβελη
Οι Ελληνες καθηγητές Μέσης Εκπαίδευσης έχουν τις λιγότερες ώρες διδασκαλίας από όλους τους συναδέλφους τους στις 34 χώρες του ΟΟΣΑ. Ενώ στις ΗΠΑ οι καθηγητές είναι μέσα στην τάξη 1.068 ώρες ετησίως, οι Ελληνες καθηγητές μόνο 415. Ο μέσος όρος των χωρών του ΟΟΣΑ είναι 704 ώρες ετησίως (OECD, Education at a Glance 2012). Οι δύο ώρες επιπλέον την εβδομάδα που επιχειρεί να περάσει το υπουργείο Παιδείας δεν θα αλλάξουν την κατάταξη. Πάλι στον πάτο θα είμαστε με 477 ώρες ετησίως, αφού στην Ελλάδα έχουμε και το «προνόμιο» των λιγότερων διδακτικών εβδομάδων: 31 ανά έτος, έναντι 38 που είναι ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ και 40 στην Αυστραλία (όπου κάνει περισσότερη ζέστη) ή 42 στη Δανία (όπου κάνει περισσότερο κρύο).
Πιο εξωφρενική όμως είναι η απαίτηση της ΟΛΜΕ στο αμετάθετο. Σύμφωνα με τη ρητορική του προέδρου της κ. Νίκου Παπαχρήστου με τις υποχρεωτικές μεταθέσεις των εκπαιδευτικών εκεί όπου υπάρχουν ανάγκες, μετατρέπει τους καθηγητές σε «περιπλανώμενους φαντάρους». Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με το υπουργείο Παιδείας προβλέπεται να μετατίθενται οι υπεράριθμοι εκπαιδευτικοί που διδάσκουν λιγότερες από 12 ώρες την εβδομάδα, ήτοι λιγότερες από 372 τον χρόνο. Σύμφωνα δε με επιστολή που έστειλε το ανώτατο συνδικαλιστικό όργανο των εκπαιδευτικών στον κ. Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο: «δεν είναι δυνατόν να θεωρείται υπεράριθμος κάποιος εκπαιδευτικός επειδή έτυχε να μειωθούν τα τμήματα στο σχολείο του ή να έγιναν συγχωνεύσεις κ.λπ.».
Σύμφωνοι! Αυτό θα μπορούσε να είναι το συντομότερο συντεχνιακό (και σε άσχημα ελληνικά) ανέκδοτο: Ανεξαρτήτως των συνθηκών, π.χ. αν μειώνονται τα τμήματα στα σχολεία, η μόνη σταθερά στο σύστημα είναι ο αριθμός των καθηγητών στο σχολείο. Δηλαδή, αν μια εκπαιδευτική μονάδα δεν έχει για τους χ, ψ λόγους μαθητές, οι καθηγητές θα διδάσκουν τις έστω λίγες ώρες τους σε άδειες αίθουσες;
Ομως, πέρα από τα ανέκδοτα υπάρχει και η τραγική πραγματικότητα. Αυτοί που στέλνουν αυτές τις παράλογες επιστολές είναι οι άνθρωποι που -κατά τα άλλα- διδάσκουν το μάθημα της Λογικής στα σχολεία· μη μιλήσουμε για ήθος, φιλοπονία, κοινωνική προσφορά κ.λπ. Δεν είναι παράδοξο λοιπόν που διαμορφώθηκαν γενιές νέων ανθρώπων που μπουκάρουν στα γραφεία καθηγητών των ΑΕΙ για να επιβάλουν εύκολα θέματα στις εξετάσεις, υπογράφοντας μάλιστα με το σύνθημα «Κάτω οι νόμοι και οι κανονισμοί, νόμος οι ανάγκες κάθε φοιτητή». Με τέτοιους δασκάλους της ΟΛΜΕ κάθισαν, τέτοια γράμματα έμαθαν. Διδάσκονται τοις πράγμασι ότι η εκπαιδευτική διαδικασία δεν θέλει κόπο, θέλει «αγωνιστικό» τρόπο. Διδάσκονται από τα τρυφερά τους χρόνια την αήθεια νυν υπέρ πάντων η ατομική βολή, ακόμη και σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Στο ενδιάμεσο ρίχνουν και μερικές κατάρες στον νεοφιλελευθερισμό.
Είναι τεράστια η ευθύνη των συνδικαλιστών της εκπαίδευσης για το σημερινό μας χάλι. Στα θρανία τους θήτευσαν γενιές Ελλήνων το μοναδικό όραμα «Κυριακή, γιορτή και σχόλη». Οι νέοι έμαθαν εμπράκτως από τους δασκάλους τους να δουλεύουν λίγο και να διεκδικούν πολλά. Δεν διδάσκονται την τέχνη του επιχειρήματος για τη διεκδίκηση, μαθαίνουν από τα μικρά τους χρόνια την αναίδεια να ξεφουρνίζεις παραλογισμούς και να τους επιβάλλεις πατώντας στις ανάγκες της κοινωνίας. Ξέρουν, το διαβάζουν από τις ανακοινώσεις των καθηγητών τους, ότι οι αντικειμενικές συνθήκες (αν μειώνονται π.χ. οι τάξεις σε ένα σχολείο) δεν έχουν σημασία. Υπεράνω όλων είναι η βολή τους και ουαί σε όποιους την αμφισβητήσουν.
Ειμαι χαζος αποφοιτος 6 ταξου δημοσιου γυμνασιου με 15 1/12 κια διαγωγη κοσμια και του ΕΜΠ, εισαχθεις με 13.33/20.00 το 1973 και ασκων το επαγελμα του μελετητη μηχανικου.
Καμμια φορα πρεπει να γυριζουμε πισω 48 χρονια για να “ξανα- ανακαλυψουμε” ιδεες και αξιες απο την εξαιρετικη εκπαιδευτικη μεταρρυθμιση του 1964 του Ευαγγελου Παπανουτσου, για την οποια -σπανια- πια μιλαμε η γραφουμε, ισως γιατι …δεν μας συμφερει, συνδικαλιστικα η …για αλλους λογους..
1.Τα δημοσια σχολεια και μαλιστα τα 6-ταξια γυμνασια ηταν ο κανονας και -εξαιρωντας μερικα (Αρσακειο, Κολλεγεο, Μωραιτη….) για τα παιδια της μεσαιας και “αστικης” ταξης τα ιδιωτικα ηταν για τους χειροτερους μαθητες.
2. Οι καθηγητες ηταν απο επαρκεις, εως υπερεπαρκεις, με μεγαλυτερο προβλημα την αυταρχικοτητα εν μεσω δικαταοριας.
3. Το προγραμμα εκπαιδευσης ειχε αρχη, μεση και τελος.Τοσο στα Αρχαια Ελληνικα και την Ιστορια, οσο και στα μαθηματικα , Φυσικη και Χημεια, η υλη κλιμακωνοταν με συνεπεια κια συνεχεια, ενω επιβραβευοταν αρκετα η κριτικη σκεψη. Καλλιτεχνικα μαθηματα υπηρχαν τουλαχιστον στην Αθηνα (Ζωγραφικη, μουσικη, τεχνικο σχεδιο).
4. Πριν σαραντα χρονια δεν ηταν σπανιο να μεινεις μεταξεταστεος η να χασεις ταξη (αν ησουν εντελως αδιαφορος), η βαθμολογια ηταν αυστηρη αλλα δικαια (απο 11 εως 17.5 ) και σπουδαζε το 15% σε ΑΕΙ και ΚΑΤΕΕ , λιγοι σχετικα στο εξωτερικο και σε μερικες δημοσιες και ιδιωτικες σχολες.
Οι εξετασεις ηταν με θεματα κλιμακωτης δυσκολιας που δεν ευνουσαν την αποστηθιση -παπαγαλια επι της διδακτεας και οχι της διδαχθεισας υλης, ωστε σε χαμηλοβαθμες σχολες των 3 τοτε πολυτεχνειων (ΑΤΜ, Ηλεκτρολογοι Πατρας,..) , σε πολλες σχολες ΑΣΒΠ, ΑΒΣΘ,…. να εισαγονται αρκετοι με συν. βαθμολογια κατω απο την βαση, ωστε να συμπληρωθει το πληθος εισαγομενων.
5. Οι περισσοτεροι υποψηφιοι , για τις λεγομενες δυσκολες σχολες( Πολυτεχνικες, νομικες, Ιατρικες, Φυσικομαθηματικες,…)πηγαινα σε φροντιστηρια -τουλαχιστον την τελευταια ταξη.
6. Οταν ακουω για τον συνωστισμο με …30 μαθητες στην ταξη, οτι δεν εχουν πετρελαιο στην Αττικη και αλλα ωραια ….”τραγικα” , υπενθυμιζω οτι ημουν σε ενα 6-ταξιο γυμνασιο τυ Δημου Αθηναιων απογευματινος ( διπλοβαρδια ) που στεγαζοταν σε πετροκτιστο κτιριο του 1928, με 4 νεραντζιες, 2 μπακετες και 1 σκαμμα, ασφαλτο στο προαυλειο, χωρις κεντρικη θερμανση, με 47 παιδια στην ταξη μου, και οταν εκανε κρυο φορουσαμε τα παλτα μας και η …..ζωικη μας θερμοτητα σχεδον επαρκουσε για την θερμανση της.
7. Ομως με το λαμπρο εκπαιδευτικο προγραμμα, τα υπεροχα βιβλια μας και τους εξαιρετικους καθηγητες μας, αυτη η ταξη εβγαλε 5 γιατρους, 5 μηχανικους, 1 καθηγητη ΕΜΠ, οικονομολογους, φυσικομαθηματικους, φαρμακοποιους,… Σχεδον ολοι κατι σπουδασαν.
τον Ιουνιο εχουμε την τεταρτη δεκαετη συγξκκεντρωση παλιαων συμμαθητων (reunion).
Συνεχιστε λοιπον, στην καταστροοφικη πορεια
αυτη,…..
ΥΓ Μια γενναια κυβερνητικη αποφαση θα ηταν να αναβληθουν οι εξετασεις εως 20 Αυγουστου, ωστε να απεργησουν ελευθερα οι καθηγητες και να διαβασουν οι υποψηφιοι/ες περισσοτερο. Ομως να βαλουν δυσκολοτερα θεματα και την βαση του 10.
Γεια-σας και χαρά-σας, κύριε N. Ράπτη. Πολλά ράμματα ράψατε στη γούνα μου! Μάθημα εντιμότητας σε άλλους, παρακαλώ!
Αν πρόσεξες, στο σχόλιο προτάσσω όνομα δημοσιογράφου, τίτλο άρθρου, εφημερίδα, ημερομηνία. Ο αναγνώστης μπορεί να τα εντοπίσει, όπως κι εσύ. Άρα μη βιάζεσαι να …δογματίζεις!
Μακάρι τέτοια “αποσιώπηση” να επιφύλασσαν οι ομόφρονες του κ. Π.Μνδρβλ και στις δικές μου απόψεις [που σχεδόν πάντα λογοκρίνουν]. Τις ουτοπικές [προς τιμήν μου!], τις μη εκμεταλλευτικές θέσεις και επεξεργασίες! Είναι σαφές πως την ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΗ άποψη του άγνωστου καθηγητή Α.Α. ήθελα να προβάλω στο σχόλιο. Ως τίμιου εργαζόμενου και ανίσχυρου απέναντι στη φαυλότητα και την βία των κυρίαρχων κρατικών, εξουσιαστικών καταστάσεων! Η άποψη των “καλών” δημοσιογράφων γιατί να προβληθεί από μένα; Ας την προβάλουν τα αφεντικά των.
Είναι σαφές πως θεωρώ συκοφαντικές όλες αυτές τις μισές αλήθειες ή/και ανακρίβειες. Ο συνομιλητής μου όμως τις βλέπει ως “σωστές”;
Τέτοια γράφονται από αδιάβαστους δημοσιογράφους “ξερόλες” και εντάσσονται στο συστηματικό πατρονάρισμα της “εμπορικής-επιχειρηματικής-κερδοσκοπικής” επένδυσης στον τομέα της εκπαίδευσης.
Ποιος από εμάς όλους που ανταλλάσσουμε σχόλια, οργή, αντιδράσεις ως συνομιλούντες, θα ήθελε να τον συκοφαντούν με τέτοιους τρόπους [“έγκυρης δημοσιογραφίας” χωρίς αποδείξεις] και να ανοίγουν δρόμο κερδοσκοπίας πάνω στην προσπάθειά του, στο λειτούργημα καθηγητή, που ασκώ επί 25 συναπτά χρόνια; Τα δύο τέκνα μου -είμαι περήφανος!- σε δημόσια σχολεία φοίτησαν, αφανείς συνάδελφοι δουλευτές τα μόρφωσαν και επιτυχώς τα εφοδίασαν, ώστε να εισαχθούν σε δημόσια πανεπιστήμια [σε σπουδές προπτυχιακές και μεταπτυχιακές], με όλα τα τρωτά και τα θετικά! Όσο για τις ανάγκες
ή για το “χρυσό παρελθόν” της εκπαίδευσης στην Ελλάδα, ας είμαστε προσεκτικοί διότι τέτοιο παρελθόν δεν υπήρξε. Και έχουμε ανάλογες εμπειρίες με όσα από άλλους περιγράφονται, χωρίς να τις θεωρούμε ότι και τα παιδιά και τα παιδιά των παιδιών των παιδιών μας θα πρέπει να τις ζουν διαρκώς! Παρά τις σοβαρές βελτιώσεις και τις παιδαγωγικές ρυθμιστικές παρεμβάσεις στις μεταπολιτευτικές δεκαετίες, η ταξική προέλευση καθόριζε σε μεγάλο βαθμό και την πρόσβαση στο μορφωτικό αγαθό και στην διεκδίκηση εργασίας, σε τελευταία ανάλυση. Δε χρειάζεται να είναι κάποιος μαρξιστής ή μαρξίζων ή αριστερίζων για να το καταλάβει. Αν είναι, ακόμη καλύτερα γι’ αυτόν. Για τον καθένα-μας σοβαρότητα, κριτική σκέψη και σφαιρική ματιά χρειάζεται.
Αγαπητέ Ιχνηλάτη, ευχαριστώ για την απάντηση. Ίσως ο τόνος μου να ήταν υπερβολικός. Όντως, η απάντηση του εκπαιδευτικού στον Π. Μανδραβέλη είναι βάσιμη και μετρημένη. Όσον αφορά τις γενικεύσεις και τους δογματισμούς, συμφωνούμε. Να είστε καλά.
Ανταποδίδω τον χαιρετισμό σας, κ. Ν.Ρ.
Τώρα χωρίς απεργία οι εξετάσεις γίνονται, μα τα προβλήματα ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ, ακόμη κι αν γράφτηκε κι αυτή τη φορά η Έκθεση Ιδεών με μπόλικη Υποκρισία!
Μετά τις εξετάσεις, ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ, άπαντες θα συμβάλλουν εις την υπέρβασίν των εμποδίων και των κακώς κειμένων της εκπαιδεύσεως! Ίσως και της Παιδείας ημών! Εγκαίρως και ανυπερθέτως! Αλλά οι υποψήφιοι φοιτητές θα είναι υποψήφιοι απόφοιτοι Σχολών, υποψήφιοι επαγγελματίες και εργαζόμενοι. Κι αυτοί με τη σειρά τους “συνεπείς επιχειρηματίαι”, ή υποψήφιοι άνεργοι, ή “ασυνεπείς και/ή τεμπέληδες” υποψήφιοι και διορισθέντες δημόσιοι υπάλληλοι κάποιοι, ίσως και υποψήφιοι διαμαρτυρόμενοι- υποψήφιοι “διασαλευτές της δημοσίου τάξεως” ή και οι υποψήφιοι απεργοί, υποψήφιοι προς σύλληψιν υπεύθυνοι δια την καταστροφήν της οικονομίας και δια τα κακά του κόσμου μας. Κάποιοι θα είναι υποψήφιοι γαμβροί. Υποψήφιοι μπαμπάδες, υποψήφιοι παππούδες. Κάποιοι θα είναι υποψήφιοι ασθενείς και κάποιοι θα γνωρίσουν την περιποίηση την …αφιλοκερδή του Εμπορίου Υγείας και Θανάτου του ταλαιπώρου Ανθρώπου της Εποχής του Διαδικτύου. Και θα αναρρώσουν σύντομα και θα αναλώσουν ευχάριστα τον βίον των. Υποψήφιοι προλετάριοι που θα νιώθουν υποψήφιοι μικροαστοί και θα ονειρεύονται να γίνουν υποψήφιοι αστοί- έστω μεσαίοι! Ώς τότε, ΟΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ! Μα αντιγράφω από άλλη στήλη ένα ποίημα που εντόπισα. Ανήκει στον κ. Π. Φιλίππου:
Δεν τρέχει τίποτα…
Είναι άνετος, είναι άνετη, και όλα καλά…
κανένα πρόβλημα, κανένας στεναγμός,
καμιά μοναξιά…
Τίποτα ποτέ… καμιά ανησυχία…
Με την καριέρα τους και τα παιδιά τους
Με την καριέρα τους και τα δικά τους
Μικροαστοί και σίγουροι για τη ζωή τους
Εύθυμα ταξιδάκια εντός και εκτός
Δεν τρέχει τίποτα…
Μόνο την οικογένειά τους κοιτάνε
Οι φίλοι τους όμοιοι με αυτούς
και οι συγγενείς το ίδιο μοντέλο όλοι.
Δεν υποψιάζονται το παραμικρό
Δεν τους λέει τίποτα ο αγώνας
των άλλων για επιβίωση
Δεν τους αφορά καμιά εκμετάλλευση
Δεν τους καίγεται καρφί για τα άλλα παιδιά…
δεν τους νοιάζει για τα άλλα ζώα…
Μόνο για τα δικά τους παιδιά τούς νοιάζει…
μόνο για τα δικά τους ζώα τούς νοιάζει
Η ζωή τους είναι έτσι φτιαγμένη και έτσι τη συντηρούν
Η ζωή τους τα καινούργια τους αμάξια
Η ζωή τους τα ωραία εξοχικά
Η ζωή τους ένα μεγάλο πάρτι
και η συνείδησή τους ένα νεκροταφείο…