[author] Του Κώστα Καρυωτάκη [/author]
«…Εις την ατμόσφαιραν αυτήν του κομματισμού και της συναλλαγής οι χρηστοί υπάλληλοι ασφυκτιούν. Από τας υπηρεσιακάς ενεργείας εκλείπει ολονέν περισσότερον η γενική τάσις, ο ανώτερος σκοπός. Τα προγράμματα, αι κατευθυντήριοι γραμμαί, τα εθνικά και ανθρώπινα ιδεώδη, προς τα οποία ητένιζον άλλοτε οι φορείς της κρατικής εξουσίας, είναι σήμερον λέξεις κεναί. Το πνεύμα της εποχής -ύλη και βία- πληροί τους θαλάμους των υπουργείων. Ο είς μετά τον άλλον οι ευσυνείδητοι υπάλληλοι υποχωρούν ή υποκύπτουν εις την διαφθοράν. Επί νέων βάσεων γίνεται η υπηρεσιακή αγωγή. Οι αφελείς, όσοι επίστευσαν ότι θα εργασθούν τιμίως, με γνώμονα το κοινόν συμφέρον, σύμφωνα με τον όρκον που έδωσαν, πληροφορούνται ότι άλλος είναι ο προορισμός των. Σπασμωδικαί ενέργειαι, αντιφατικαί αποφάσεις, υπό την πίεσιν σήμερον του ενός και αύριον του άλλου ισχυρού, ατελεύτητος σειρά χαριστκών πράξαων του δημοσίου χρήματος, ιδού το σύνηθες περιεχόμενον της κρατικής επιταγής.»
(Εφημ. Η Ελληνική, 8 Φεβρουαρίου 1928 / Άρθρον του Γ. Γραμματέως της Ενώσεως Δημοσίων Υπαλλήλων-Κ.Γ. Καρυωτάκης. Γεν. Γραμ. Ενώσεως Δημ.Υπαλλήλων)
Για την αντιγραφή Λ.Ζ.
ΥΠΟΘΗΚΑΙ
……………………………………..
Όταν έχεις μια παιδική καρδιά
και δεν έχεις φίλο,
πήγαινε βάλε βέρα στα κλαδιά,
στη μπουτονιέρα σου φύλλο
Άσε τα γύναια και το μαστρωπό
Λαό σου, Ρώμε Φιλύρα.
Σε βάραθρο πέφτοντας αγριωπό,
κράτησε σκήπτρο και λύρα
………………………………………
οι τρομερές μέρες που ζούμε μας γυρίζουν πίσω στη γενιά του 20.Αυτοί τα είπαν χύμα και αρκετοί το πλήρωσαν με τη ζωή τους
“…Οι συνδικαλιστικές διώξεις και οι άδικες κατηγορίες
Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι ο Καρυωτάκης αγωνίστηκε με πείσμα για τα δικαιώματα του κλάδου του (ήταν δημόσιος υπάλληλος) και μάλιστα σε μια εποχή που η έλλειψη συμμόρφωσης σηματοδοτούσε αναφορές, δυσμενείς μεταθέσεις, ακόμα και απόλυση, (τη χρονιά του θανάτου του ψηφίστηκε και το Ιδιώνυμο, ενδεικτικό του κλίματος). Ο ποιητής είναι αναγνωρισμένος συνδικαλιστής και εκλέγεται γραμματέας της Ενώσεως Δημοσίων Υπαλλήλων Αθηνών. Εξαιτίας της δραστηριότητάς του, είχε τεθεί στο στόχαστρο από κύκλους του υπουργείου του. Η δημοσίευση, όμως, στην εφημερίδα «Καθημερινή» αποκαλύψεων σε βάρος του υπουργού Πρόνοιας Μιχάλη Κύρκου (πατέρα του Λεωνίδα) σχετικά με τη σκανδαλώδη διαχείριση των οικονομικών που συνδέονται με την αποκατάσταση των προσφύγων (βρισκόμαστε στην εποχή μετά την Μικρασιατική Καταστροφή) ωθεί το περιβάλλον του υπουργού στο να καταδείξει (λανθασμένα) ως υπεύθυνο των διαρροών τον Καρυωτάκη. Ο ίδιος, λόγω της θέσης που κατείχε, γνώριζε λεπτομερώς τις παρασπονδίες των ανωτέρων του κι είχε ενοχλήσει την ιεραρχία με αναφορές διαμαρτυρίας. Άρα, –συνταιριάζοντας κανείς και τη συνδικαλιστική του δράση- μοιραία βρέθηκε στο στόχαστρο. Ο ίδιος, βέβαια, μάταια κραύγαζε για την αθωότητα του, ακόμα και στην τελευταία του επιστολή («Η χυδαία πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ»).
Οι διώξεις πολλαπλασιάζονται. Αφού δέχεται έγγραφες επιπλήξεις για διάφορα ασήμαντα παραπτώματα, μειώσεις μισθού και απειλές, μετατίθεται στην Πάτρα και δύο μήνες αργότερα στην Πρέβεζα με σκοπό την πολιτική και προσωπική εξουθένωσή του. Μάλιστα, λέγεται ότι έπεσε και θύμα εκβιασμού των παραπάνω κύκλων για «εμπόριο ναρκωτικών» (ο Καρυωτάκης είχε σχετιστεί με χρήση ουσιών, επηρεασμένος από Γάλλους συμβολιστές όπως ο Μπωντλαίρ). Ο υπερευαίσθητος ψυχισμός του ταράχτηκε ιδιαίτερα από τις τελευταίες μεταθέσεις (ο Καρυωτάκης στο σύντομο βίο των 32 του χρόνων έζησε σε 13 πόλεις!)…”
http://www.anasyntaxi.gr/index.php/pressmenu-33/87–303/390-239
https://www.youtube.com/watch?v=328bNhmQWEw
Ερμηνευτής (Τάσης Χριστογιαννόπουλος)
Δρόμος (Κ.Καρυωτάκης)
Τώρα μακραίνουνε
πύργοι, παλάτια
κλαίνε μου οι θύμησες,
κλαίνε τα μάτια.
Τώρα θανάσιμη
νύχτα με ζωνει,
μέσα μου ογκώνονται
οι άφραστοι πόνοι.
Μ`είδαν, προσπέρασαν
όσοι αγαπάω,
μόνος απόμεινα
κι έρημος πάω.
Πόσο τ`ανέβασμα
του άχαρου δρόμου !
Στρέφω κοιτάζοντας
προς τ`όνειρό μου.
Μόλις και φαίνονται
οι άσπρες εικόνες,
τ`άνθη, χαμόγελα
μες στους χειμώνες.
Αεροσαλεύουνε
κρίνοι και χέρια,
ήλιοι τα πρόσωπα,
μάτια τ`αστέρια.
Είναι και ανάμεσα
σ`όλα η αγάπη,
στο πρωτοφίλημα
κόρη που εντράπει.
Κι όλο μακραίνουνε
πύργοι, παλάτια
κλαίνε μου οι θύμησες,
κλαίνε τα μάτια…
“Επρόδωσαν την αρετή κ’ ήρθαν οι έσχατοι πρώτοι”
Σαν σήμερα ,πριν από ακριβώς 88 χρόνια ,ο Καρυωτάκης,
ως Γεν. Γραμ. της Ενώσεως Δημοσίων Υπαλλήλων, δημοσιεύει το άρθρο Ανάγκη Χρηστότητος.
Σήμερα,88χρόνια μετά, έχει αλλάξει κάτι στην “ηθική” και
τη δράση_αδράνεια των πολιτικών;
Οι άγριοι φόροι, οι πελατειακές σχέσεις, οι στρατιές αργόσχολων που πλαισιώνουν τους κομματάρχες(εξαργυρώνοντας την ψήφο τους), το λαθρεμπόριο, η σπατάλη & η αδιαφάνεια στις προμήθειες του Δημοσίου,τα καρτέλ μεγαλεμπόρων,οι προνομιούχοι υπάλληλοι που με πολλαπλές πλάγιες αμοιβές πλουτίζουν εις βάρος των λιμοκτονούντων,η τεράστια οικονομική αβεβαιότητα, η ανεισπραξιμότητα_αναστολή πληρωμής φόρων που χρονίζουν(από άτομα που έχουν δυνατότητα),η απέραντη διαφθορά εξακολουθούν να επιδεικνύουν χαιρέκακα την ύπαρξη τους.Η Χώρα συνεχίζει να παίρνει δάνεια με φρικτούς όρους,οι άνθρωποι του μόχθου διαδηλώνουν κι απεργούν νιώθοντας,όμως ,ότι λίγα θα πετύχουν.Όλα,όπως τότε…
Ο Καρυωτάκης δημοσίευσε το άρθρο γνωρίζοντας πως θ’αντιμετωπίσει σκληρά αντίποινα(ο πατέρας του ,σαν να ήταν γυρολόγος ,είχε γυρίσει ,με πολλές μεταθέσεις,όλη την Ελλάδα_απ’τα Επτάνησα ως την Κρήτη _καθώς δεν είχε την” καπατσοσύνη”να δείξει απολίτικη στάση & ο αδελφός του επίσης είχε τιμωρηθεί με δυσμενή μετάθεση.)
Ύψωσε,όμως, τη φωνή του με γενναιότητα κι αυτοθυσία κι ας ένιωθε και το “μάταιο” της ενέργειας.
Δίπλα στους λογοτέχνες που τα ‘χουν μέλι_γάλα με τους ισχυρούς(ανήκουν και οι ίδιοι σ’αυτούς),στρώνουν το δρόμο τους με ροδοπέταλα βραβεύσεων,και απολαμβάνουν ζωή μακρά και χαρισάμενη πρέπει να υπάρχουν κι εκείνοι που εκπροσωπούν τους ανίσχυρους, περπατούν σε οδούς διώξεων_ταπεινώσεων & δεν αρνούνται να ‘χουν σύντομο και βασανισμένο βίο•εδώ θ’αναφέρω τον,καλό φίλο του Καρυωτάκη,Ιωσήφ Ραφτόπουλο & τον, επίσης εξορισμένο απ’την Αθήνα,Γιωσέφ Ελιγιά.
Να μένει θαλερή η ελπίδα πωςκάτι θ’αλλάξει,έστω κι αν χρειαστεί να περάσουν άλλα 88 χρόνια(τότε το ημερολόγιο θα γράφει 8/2/2104) ή ποιος ξέρει πόσα…