Βύσσινο
Βυσσινί το αίμα μου που έδωσα για εσένα ,
Γλυκιά δωρεά σε πόλεμο πολλών ληπτών.
Ποτίζει τις καρδιές των γυναικών
Μα το μυαλό μονάχα εκείνης.
Το σχήμα αλλάζει των χεριών
Του αγγίγματος η πρόθεση.
Τώρα η νάρκωση έγινε ευθανασία
Και το άγγιγμά σου όπιο,
Στο οποίο μαθαίνω να είμαι ανθεκτικός.
Μα στην ρωγμή της ψυχοσύνθεσής μου
η βλάβη σου βαλτώνει.
*
Η ιστορία των θεριστών
Απληστία ύπαρξης να ψάχνω τον άνθρωπο που με κάνει να μην νιώθω δειλός
ή ειλικρινής ανάγκη επιβίωσης σε αυτήν την διάσταση ;
Από όλους τους θεριστές που πέρασαν από την ζωή μου
Μόνο εσύ –θέλω να πιστεύω- ξέχασες σπέρματα από την φωτιά σου.
Για αυτό και σιγοκαίγομαι σαν φρεσκοβγαλμένος ανθός
που κόβεται από χέρι.
Εσύ τώρα αγιάζεις την ψυχή σου
κι εγώ μυρίζω κεριά αρωματικά που φέρνουν στο δέρμα σου.
Έτσι το θέλησε ο κοινός σκοπός μας: ένας για τους δύο, ένας για τον ίδιο.
Μονάχα την αφετηρία θα στοχεύω πλέον
γιατί το τέρμα της καρδιάς, η λογική ανερμάτιστα τερματίζει.
Φύγε πλεον, είναι δέον, τον εαυτό μου να αγαπήσω.
Κι αν μείνω μόνος, θα ο είμαι μόνος, που δεν θα έχω να σβήσω.
*
Θανατοποινίτης
Άναψα ένα κερί
μήπως φωτιστεί η ελπίδα στη καρδιά.
Έκαψα μια μαργαρίτα να δω αν μʼ αγαπάς
γιατί το μάδημα είναι χρονοβόρο.
Με το που είδα τη φλόγα στα πέταλα την έσβησα.
Είχε απομείνει μόνο ένα πέταλο
και δεν θυμόμουν τη σειρά που είχα αρχίσει,
Μʼ αγαπά ; Δεν μ ΄ αγαπά ;
Δεν μ ʼ αγαπά ; Μ ʽαγαπά.
Από μικρός δεν μου άρεσαν τα μαθηματικά εξάλλου.
Για αυτό κόλλαγα στην πράξη.
Θεωρητικά έλυνα προβλήματα.
Ποτέ τα δικά μου ,ωστόσο.
Προσπάθησα να βρω βηματοδότη να βάλω στο μυαλό μου.
Δυστυχώς ,ποτέ δεν έμαθα ποιο είναι το αδιέξοδο
που με εμποδίζει να τρέχω και στα όνειρα μου.
Σ ʽαγαπώ.
Σημαντικό Αλλά Γλιστράει Αυθόρμητα Πριν Ωριμάσει.
Αυτό πάντα με κατεδίκαζε.
Αν υπήρχε θανατική ποινή στον Έρωτα ,
θα ʽμασταν όλοι νεκροί.
Γιατί ποιος δεν έχει μαδήσει μαργαρίτα
που να κάηκε στο «Δεν» ;
Ευτυχώς που υπάρχουν πολλές.
Δυστυχώς που σκεφτόμαστε ,όσες μαδήσαμε.
*
Άνθρωποι
Είναι ωραίο να παρατηρείς τους ανθρώπους τριγύρω.
Τους ηλικιωμένους να περπατούν αργά σα να σέρνουν πίσω τους χρόνιες, βαριές αναμνήσεις.
Τα παιδιά να κάνουν φούσκες. Κάθε φούσκα κι ένα όνειρο που πλάθεις και σκάει.
Και μετά πάλι από την αρχή.
Είναι ωραίο να παρατηρείς τους ανθρώπους.
Το γοργό βήμα των νέων ,για να προλάβουν μια ζωή που άρχισε στο παρελθόν.
Είναι ωραίο να παρατηρείς τα πάθη σου σε άλλους
να βλέπεις το λάθος και να μην το αναγνωρίζεις.
