ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΟ ΚΑΜΠΟ ΚΙΧΑΝΟ¹
Το απόγευμα μυρίζει φρεσκοκομμένο πεύκο
και ποιήματα του Αντόνιο Ματσάδο.
Ο αέρας παρών και δροσερός μου θυμίζει τη νιότη.
Στον ερεθισμένο μου λαιμό
αποτυγχάνει ένα μακρινό τραγούδι.
Ο χρόνος έχει μια θλίψη
που άργησα πενήντα χρόνια να την καταλάβω.
Επιστρέφω στο δωμάτιό μου. Αργός και κατηφής
κλείνω το παράθυρο. Σαν ένας σκύλος
ψάχνω μια γωνιά να κοιμίσω
τις κουρασμένες μου πεποιθήσεις.
Για να πεθάνουν εκεί τα ποιήματά μου
γερνάω ανάμεσα σε ψυχρά και θνητά αντικείμενα.
¹Campo Quijano (Κάμπο Κιχάνο): πόλη της Αργεντινής
***
ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ
Κάθε κίνηση είναι κυκλική
στην γωνιά του τοίχου, εκεί
όπου τα φύλλα συρρέουν και περιστρέφονται
γύρω από τον εαυτό τους
μες στο ουρλιαχτό τʼ ανέμου.
Χιονισμένα τοπία
Οφείλουμε να τους πιστώσουμε
την ομορφιά και την ανάσταση
που σμίγουνε με τον χειμώνα;
Τόση είναι η δική μας γνώση• μια λεπτομέρεια
που θροΐζει στα ξερά φύλλα, μια θλίψη
σʼ ένα απόγευμα των ημερών μας.
***
ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ
Σε ένα σημείο του σύμπαντος έλαμψε ένα αστέρι
και για μια στιγμή διαταράσσεται
η χημική ισορροπία στα κύτταρα του διπλανού μου.
Κατά αυτόν τον τρόπο ο καρκίνος εγκαθίσταται στην άλλη
μεριά του τοίχου.
Αν έχω ένα αστέρι για μένα, για την ώρα
λάμπει καθηλωμένο επίμονα,
μέχρι που κάποια διαταραχή στην πυρωμένη του κοιλιά
ανακαλύψει έναν θρόμβο στο ιατρικό μου ιστορικό.
Δεν είναι ότι πιστεύω πολύ σε αυτά τα πράγματα,
στις προκαταλήψεις που παρερμηνεύουν
τους αστερισμούς.
Πιστεύω, ναι, στην συμπαντική φθορά,
στα λάθη του μηχανισμού που διέφυγαν απʼ το μυαλό του
Κέπλερ,
στη λανθασμένη κίνηση των μυών
σε ένα αμφιλεγόμενο σύμφωνο ειρήνης
στις ηλιακές εκρήξεις, στις πέτρες των νεφρών,
σε μια σύνθλιψη
του γαλαξία της Ανδρομέδας.
***
ΕΙΔΗΣΕΙΣ
Όταν το ανθρώπινο δράμα γίνεται αφόρητο
οι εφημερίδες
βρίθουν από πραξικοπήματα, εγκλήματα, γάμους,
εξεγέρσεις, γενικές απεργίες και τρομερούς θανάτους.
Παρόλο αυτά ποιός καθιέρωσε αυτά τα γεγονότα;
Τούτο το πρωί ο αέρας βρόντηξε τα παράθυρα.
Ένας άντρας κι ένας σκύλος διέσχισαν το δρόμο.
Η Μαρία έγειρε το κεφάλι της στις τρεις το απόγευμα.
Κανείς δεν διηγήθηκε αυτές τις αλήθειες.
Δεν υπάρχουν μικρά συμβάντα.
Στο συνεργείο της γειτονίας μου, όταν ξημέρωσε,
ένας εργάτης έβαλε μπρος μια μηχανή.
Κανείς δεν μίλησε γι αυτήν την σκοτεινή πράξη.
Αλλά από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα
άπειρα πράγματα συνέβησαν εξαιτίας της.
Έτσι όπως κάνει η παραμικρή κίνηση των χεριών μας
προς οποιαδήποτε κατεύθυνση.
****************
Όταν κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή, η ποίησή του εντασσόταν στον αποκαλούμενο νεορομαντισμό της γενιάς του ʼ40 που επανέφερε τις παραδόσεις και τις κλασικές συμβάσεις του είδους υπό το πρίσμα μιας λυρικής εμβάθυνσης. Η φωνή του Giannuzzi επέλεξε να μην κρυφτεί πίσω από την «ωραιότητα» της ποίησης αλλά να εκφραστεί μέσα από μοτίβα που συχνά δεν διέφεραν πολύ από την πρόζα. Γεννιέται την ίδια στιγμή, απομονωμένη και ριζωμένη, προαναγγέλλοντας την ανανέωση του κόσμου μέσω της τέχνης και την αδερφοποίηση ανάμεσα στον ποιητή και τον αναγνώστη. Ριζωμένη γιατί δεν διαφοροποιείται ούτε στο ελάχιστο από την μυθοπλασία ενός χαρακτήρα που διηγείται από τον προσωπικό του χώρο τους συσχετισμούς της εποχής με έντονο αυτοβιογραφικό χαρακτήρα. Απομονωμένη γιατί απέχει το ίδιο από την ποιητική παράδοση και τα νέα ρεύματα που προτίθενται να αντικαταστήσουν την πραγματικότητα με μία άλλη νέα. Μελετώντας το έργο του διακρίνουμε μια σύγκρουση ανάμεσα σε δυο εξʼ ορισμού αντίθετα λογοτεχνικά ρεύματα. Τον νεορομαντισμό και τον ρεαλισμό, που ωστόσο αργότερα κατέληξαν σε μια κοινή συνιστώσα. Ο Giannuzzi υπήρξε ένας «εργάτης» της ποίησης που υπηρέτησε πιστά το όραμα της ανανέωσης.
