ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Εξωφύλλου: ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΝΙΔΗΣ

Εισιτήρια

1

Δίπλωνε το εισιτήριό της
Στα δύο, στα τέσσερα, στα οχτώ
Μα ήταν η ίδια θρυμματισμένη

Σε δυο, σε τέσσερα, σʼ οχτώ
Σε χίλια δυο
κ ο μ μ ά τ ι α

2

Κράτησε το εισιτήριό του,
εκείνο που τσαλάκωνε
από εκνευρισμό κι αμηχανία στο αστικό,
όσο της αποκάλυπτε τον έρωτά του.
Το είχε κάνει μια μικροσκοπική βεντάλια
απʼ τα τσακίσματα.
Το φύλαξε στο πορτοφόλι της
για να ʼχει κάτι δικό του.
Για να θυμάται τη νευρικότητα
που τα δάχτυλά του μετάγγισαν στο μικρό χαρτί,
τη στιγμή της εξομολόγησής του.

*

Με θερμοκόλληση;

Με θερμοκόλληση; ρώτησε η υπάλληλος
που πήγα να δέσω ποιήματά μου.
Για σπιράλ σκεφτόμουν, μα έγνεψα «ναι».
Λέξη που έχει μέσα της
και θερμότητα και κόλλημα,
πώς να την αρνηθείς;

*

Ξεροσφύρι στον αιώνα

Ο αγαπημένος μου παππούς
Κοντά τριάντα χρόνια στο χώμα
Έρχεται καμιά φορά στον ύπνο μου.
«Έτσι θα μʼ αφήσεις;» μου λέει απαρηγόρητος.
«Μόνο με αραιά κεριά και θύμησες θαμπές
Και με κείνα τα λιγοστά σου αφηγήματα
Δεν έχει χαΐρι.
Στείλε μου κανένα ουζάκι και λίγη λακέρδα
Δυο βούκες παστουρμά, μια τζούρα ταραμοσαλάτα
Και καμιά τράπουλα – ας είναι και λειψή.
Έτσι, ξεροσφύρι, ʼδω χάμω
Με τόσες παγωμένες ψυχές τριγύρω
Πώς θα τον βγάλω κι αυτόν τον αιώνα;»

Πάω, του αγοράζω τα ζητούμενα
Τα βάζω σε πιάτο βαθύ
Και τα απιθώνω στο μνήμα του

*

Στο θέατρο και στη ζωή

Υποδυόταν καταπληκτικά επί σκηνής
το περιστατικό της καρδιακής προσβολής
– απόρροια τόσων και τόσων επαναλήψεων στις πρόβες.
Φέρνοντας αργά το χέρι στο στήθος
λύγιζε πειστικά τα πόδια του.
Τελικώς σωριαζόταν πάνω στην πολυθρόνα.

Σαν του ʼρθε ανακοπή στο σαλόνι του σπιτιού του
τον βρήκαν πεσμένο άγαρμπα στο πάτωμα
με τα χέρια ορθάνοιχτα

*

Παραλία

Πρώτα τίναξε σχολαστικά από πάνω της την άμμο
Ύστερα με τα δάχτυλα του δεξιού της χεριού
Πήρε τα χυτά, πυρόξανθα μαλλιά της
Που έφταναν μέχρι τη γυμνή της μέση
Τα έκανε φίδι, κορδόνι, σχοινί
Τα δίπλωσε δύο, τρεις, τέσσερις φορές
Και περιμετρικά του μικρού εξογκώματος που σχηματίστηκε
Ένα φτηνό, ολόμαυρο λαστιχάκι
Δύο, τρία, τέσσερα γυρίσματα
Τα μάζεψε κότσο

Το μαύρο έλαμψε στο κόκκινο σαν επανάσταση

Κι εγώ, μετέωρος και πεινασμένος,
Να κρέμομαι απʼ τις διχάλες των δαχτύλων της

*

Μπλε φεγγάρι

Όταν τον 18ο αιώνα
κατά τη διάρκεια της Γρηγοριανής μεταρρύθμισης
του ημερολογίου,
όπου «χάθηκαν» κάποιες μέρες,
«χάθηκε» και ένα φεγγάρι,
αυτό ονομάστηκε «το φεγγάρι της προδοσίας».

Τώρα, στο 21ο αιώνα
Που το ημερολόγιό μας σταθεροποιήθηκε
Στο μπλε φεγγάρι του Αυγούστου
Χάθηκες εσύ.

*

Παροπλισμένη ποιήτρια

του τηλεφωνεί απεγνωσμένα κάθε τρεις και μία
θέλει να βρεθούνε, να τα πουν
να του χαρίσει όλα τα βιβλία της με θερμές αφιερώσεις
ετοίμασε και την πρόσκληση τής παρουσίασής της
σε χρωματιστό φάκελο,
τυλιγμένο με ροζ φιόγκο ∙
ο καφές, λέει, στο στέκι της Αριστοτέλους,
κερασμένος από εκείνη

και τι δεν κάνει μια παροπλισμένη ποιήτρια
μήπως και γράψουν δυο αράδες για το έργο της!

*

Επίτιμος διδάκτωρ

έγραψε, κάποτε,
ένα υμνητικό μικρό πεζό
για κάποιον που αρνήθηκε
να γίνει επίτιμος διδάκτωρ

ο ίδιος δεν μπόρεσε
να αποφύγει την πεπονόφλουδα
της αναγόρευσής του
ως επίτιμου διδάκτορος του Α.Π.Θ.

*

Μπεκιάρηδες

τι Τζόυς, τι Πεντζίκη, τι εβραϊκό στοιχείο,
τι πολυσυλλεκτικότητα, τι ερωτική πόλη
και υγρή μοναξιά και ζεστασιά και ντομπροσύνη,
ό,τι θέλεις σού αραδιάζουν πλουσιοπάροχα
κάτι μπεκιάρηδες αθηναίοι πεζογράφοι,
προκειμένου να πηδήξουνε, ʼδω πάνω,
καμιά ψαγμένη γκόμενα!

*

Η συνέντευξη

γράφω μόνο βραδινές ώρες, με καφέδες και τσιγάρα δίπλα στον
υπολογιστή ∙ καμιά φορά αποσύρομαι σε ξενοδοχεία της πόλης ή
του εξωτερικού, για να τελειώσω τα βιβλία μου ∙ κι όταν παραδώσω
το χειρόγραφο στον εκδότη μου, έχει μείνει μόνο το μισό…,
δηλώνει σε εφημερίδες μοδάτη λογοτέχνιδα

καλοστημένα τα βιβλία της, σκέφτεται,
αλλά τους λείπει η συγκίνηση,
το πηγαίο αίσθημα

*

Τα δάχτυλά της

πηγαίνει ταχτικά
στις παρουσιάσεις των βιβλίων της
όχι τόσο για τη γραφή της
–τη βρίσκει εξεζητημένη–
ούτε για το προκλητικό παρουσιαστικό της

αλλά για τα λεπτά, οστεώδη,
ερωτικά της δάχτυλα,
όπως φωτίζονται αμυδρά
από το φως της αίθουσας
τη στιγμή που διαβάζει.

*

Δον Κιχώτης

δεν ανήκει σε κανέναν λογοτεχνικό κύκλο,
σε εταιρεία, εντευκτήριο, στοά ή περιοδικό

μονάχος ξιφουλκεί με τις εμμονές του

από Σωτήρης Παστάκας
10 Comments