Η ΕΒΔΟΜΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ
Ύψωσε έναν Σταυρό σε κάθε σταθμό
και μείνε στον έβδομο.
Αύγουστος Στρίντμπεργκ
Ξύπνησε πάνω σε σιδερένιο Σταυρό,
βαμμένο κόκκινο. Τρεις φύλακες έδεναν
τα σχοινιά. Κάθε φορά που τα τραβούσαν,
ο εξομολογητής παρακαλούσε: «Ευσπλαχνία,
λύστε τους κόμπους, κόφτε τα σχοινιά».
Κατέληξε στον έβδομο σταθμό με την επιγραφή:
«Απαγορεύεται η διέλευσις προς Δαμασκόν».
Συνεργεία καραντίνας στιγμάτισαν τους υποψήφιους
με μπογιά: «Σταύρωσε τον πλησίον σου, μπορείς!».
– Χαλκιά και πρωτομάστορα, φτιάξε μας καρφιά,
(ο σταυρωμένος ποτέ δεν πάει χαμένος)
Εισάκουσόν μας Σατανά!
*
ΤΑ ΕΝΟΧΑ ΠΟΥΛΙΑ
Ο μαύρος Σολομών διέταζε τα χασαπάκια
να δένουν, να κόβουν, να μαδάνε
τον Σαλπιστή, τον Εσπερινό, τον αρχαίο Φασιανό
Γεράκια πληγωμένα φορές επτά, περιστέρια
ράτσας σε ασημένια κλουβιά, θαλασσινές
κουρούνες διαβαίνουν, χάνονται τρυγόνες
Τρελά παγώνια σμίγουν, αγαπιούνται.
Φεύγουν τα πουλιά, το κινέζικο αηδόνι
στις ερήμους, η κουρδισμένη κίσσα στην μοναξιά.
Ρομφαίες τρυπάνε τα φτερά τους.
Η σπείρα των κορακιών ανέβηκε στον ουρανό
το φάντασμα του ένοχου Κύκνου
έβγαλε κραυγή μεγάλη: «Φάτε πουλιά,
καλά πουλιά από ανδρειωμένου πλάτες!».
Ο γενναίος Πετεινός, Ωραίο Πουλί, με κίτρινο ράμφος
ανέτρεψε τον δαίμονα τον μαύρο βασιλέα.
*
ΤΟ ΜΩΡΟ ΠΟΤΕΜΚΙΝ
-Nα κατεβείς ή να ανέβεις; οι κομισάριοι ρωτούν,
χειροκροτούν, παρασημοφορούν τους κερδισμένους,
όσους ξεγέλασαν οι Λευκοί
κι όσους ξεχώρισαν οι Κόκκινοι.
Ο Ιακώβ παλεύει με τον Άγγελο.
Τις σκάλες ανεβαίνει, πυροβολεί,
ρίχνει στο κόκκινο, χτυπάει το λευκό.
-Το μωρό, το μωρό! κραυγάζει η παραμάνα Οδησσός.
Ξεσκίζει με τα νύχια το βυζί της.
Ο εξωφρενικός πλωτάρχης κλέβει το θωρηκτό.
Το πληγωμένο υποβρύχιο
φεύγει – κυλάει τρίζοντας ανάποδα.
Περνάει η Αυτού Μεγαλειότης το Μωρό.
*
ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΡΘΙΑ
Στη Χριστίνα
Το δάσος κυνηγάει τους αγαπημένους του.
Με αυτοκρατορικά τσεκούρια τους τσακίζει
για να περάσει ο φονιάς των δέντρων, Ξένιος,
θριαμβευτής πάνω στους κόκκινους κέδρους.
Μοναχικές ιτιές, έλατα κουρασμένα,
οξιές και λυγερές μυρτιές, τρελοί ευκάλυπτοι
με ερωμένες ορχιδέες σφιχταγκαλιάζονται
θωπεύονται, φιλιούνται,
πάλλονται μέχρι να ξεψυχήσουν.
Τα ονειροπαρμένα της φθινοπωρινής
νυχτιάς, του καταχείμωνου τα ρημαγμένα.
Tα δέντρα πεθαίνουν όρθια, γυμνά
σιωπηλά, περήφανα, ελεύθερα.
*
o ΠΡΟΦΗΤΗΣ
Μικρός προφήτης έριξε σε κορασιά τα μάτια.
«Πεινώ, διψώ» της λέει. «Βοή μου»
του αποκρίνεται «Τα σπλάχνα μου να φας!».
Ορμάει πάνω της, κάνει μια τρύπα
στα τρυφερά βυζιά, την βύζαινε
στόμα φιλήδονο, χείλος φαρμακωμένο
Δάγκωνε μάνα του ουρανού, αλάτι του πελάγου
έπινε γάλα και κρασί από λαχταριστό κορμί
χωρίς να προφητεύει.
***********
*ΤΑ ΕΝΟΧΑ ΠΟΥΛΙΑ
Ο στίχος «Φάτε πουλιά, καλά πουλιά από ανδρειωμένου πλάτες» αποτελεί παραλλαγή του στίχου «Τρώγε πουλί, καλό πουλί, από ανδρειωμένες πλάτες» από το δημοτικό τραγούδι «Θρήνος Μητρικός» στον τόμο Α’ «Ελληνικά Δημοτικά Τραγούδια» του C. Fauriel, Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο, 1999.
** Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ
Ο στίχος «Μικρός προφήτης έριξε σε κορασιά τα μάτια» από το ποίημα του Διονυσίου Σολωμού «Φραγκίσκα Φραίζερ» στο Ποιήματα και Πεζά Διονυσίου Σολωμού, εκδ. Στιγμή, Αθήνα, 1994.
********
O Γιώργος Κοζίας γεννήθηκε στην Πάτρα το 1958. Πρωτοδημοσίευσε ποίηση στα περιοδικά “Το Δέντρο” και “Ευθύνη”, το 1983. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές “Ζωολογικός κήπος”, 1989, “Ο μάρτυρας που δεν υπήρξε”, 1995, “Πεδίον ρίψεων”, 2001, με σχέδια της Εύης Τσακνιά, “Κόσμος χωρίς ταξιδιώτες”, 2007, με σχέδια της Εύης Τσακνιά και “41ος Παράλληλος”, 2012, επίσης με σχέδια της Εύης Τσακνιά, όλα από τις εκδόσεις “Στιγμή”. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί και ανθολογηθεί στα γαλλικά και τα ισπανικά. Ποίησή του έχει μελοποιηθεί από τον Θάνο Μικρούτσικο και έχει παρουσιαστεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, τον Ιανουάριο του 2009, με ερμηνευτές τη μετζοσοπράνο Αγγελική Καθαρίου και την πιανίστα Νέλλη Σεμιτέκολο.
