ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΧΑΛΙΩΝ
Στο καθιστικό της κυρίας Μαρίας συζύγου
αντιπτεράρχου εν αποστρατεία υπήρχε
ένα χειροποίητο χαλί. Στο κέντρο του εντός
ενός κύκλου και εκτός άλλου, δύο πουλιά.
Ένα αηδόνι βιολετί και ένας κοκκινολαίμης με ουρά
πρασινωπή. Για τη θέση τους αυτή αγανακτούσαν
και τις φτερούγες τους συνέχεια χτυπούσαν.
Σε μεταξύ τους συμφωνία άφησαν το χαλί,
πέταξαν και στάθηκαν στην ξανθιά κόμη καλλονής,
που διακοσμούσε τον απέναντι πίνακα.
Έκτοτε παρέμειναν εκεί. Ουδείς αντιλήφθηκε
το παραμικρό ποτέ, παρόλο που η κυρία Μαρία
άλλαζε καθημερινά το νερό στο κρυστάλλινο ανθοδοχείο
με τα ψεύτικα λουλούδια. Για τον τεχνίτη στην Καμπούλ
δεν γίνεται λόγος φυσικά.
Επιγράμματα
1
Και τι κατάφερα
Μετά από τόσα χρόνια
Πήρα διαζύγιο
Απ΄τη χαρά
Πληρώνοντας τη διατροφή
Στη λύπη.
2
Είναι ο χρόνος
Που θολώνει τον καθρέφτη
Και η σκόνη
Που επικάθεται απ τη βαρύτητα.
3
Κ ι όταν την ξαναείδα
Ύστερα από πολύ καιρό
Τρέμαν τα χέρια της απ τη χαρά
Και από το γήρας.
4
Αφού ξοδέψαμε
Τόσα λεφτά στην ένδυση
Γιατί η ψυχή κρυώνει
5
Στην άκρη της σκηνής
Ακόμα πριν η ράμπα τη φωτίσει
Μας ψιθύριζες το τέλος
Για μια παράσταση
Που θα ξεκίναγε σε λίγο.
ΣΑΒΒΑΤΟ
Λέξεις και ώρες
μόνες
Σε ανελέητους χειμώνες
Κεντούν έναν ιστό με δόλο
Και περιμένουν μια πεταλούδα
Ή μια προνύμφη
Αυτό είναι όλο
Κι εγώ που χρόνια τώρα
μόνος
κυνηγούσα έναν κανένα
Το ρολόι
Στο σαλόνι
Ένα κουφό παγώνι
Στιλβώνει τα φτερά του
Είναι εννιά κι όμως χτυπάει δώδεκα
Κι έρχεται μια ελπίδα
Ένα Σάββατο
Και τότε βρέχει
Σάββατο λες και να μη βρέχει
Κι εγώ που χρόνια τώρα
μόνος
κυνηγούσα έναν κανένα.
ΣΚΕΠΗ
Πέταξα τα ροδοπέταλα
Στη στάχτη ενός καιρού
Που είχε από καιρό τελειώσει.
Χίλιες κουρούνες
Στο βασίλειο των πιγκουΐνων
Κεντούσαν με το ράμφος τους την αταξία
Κι ότι μες στο ποτάμι
Μες στα χαλίκια
Μες στα νερά τα παγωμένα
Ό,τι μπορούσε και ήθελε
Ακόμα πριν ανθίσει
Το κατασπάραζαν με μιας.
Κράτησα μια χούφτα λάσπη
Στο χέρι μου ζεστά
Μέχρι που να παγώσει
Μια χούφτα πλέον χώμα
Κοιτάζοντας μπροστά ακόμα
Χωρίς καθόλου έπαρση
Λοξές ματιές
Λοξά κατάρτια που βούλιαξαν στη θάλασσα
Και είπα στη ψυχή μου
Μια χούφτα χώμα για σκεπή
Για να κερδίσει τη ζωή
Κοιτάζοντας στο χώμα.
Πολύ ωραία ποιήματα με βαθιά νοήματα
ΜΠΡΑΒΟ
Συγχαρητήρια στον ποιητή και στην ιστοσελίδα σας.
Μακάρι τέτοιου είδους προσπάθειες να συνεχιστούν.
υπάρχει μια τάση τραγουδοποίησης
αλλά σκοντάφτουν κάπου στο τρόπο που μιλιούνται.
Φταίει και το μεδούλι που για μένα είναι λίγο αραιό εκτός και αν έγινε επίτηδες (λίγο άκομψα).
Αν υπάρχει γνήσιο ενδιαφέρον, τα επόμενα θα σταθούν και θα περπατήσουν πιο άνετα.
Γούστα είναι αυτά.
Έγραψα γιατί κάτι με τράβηξε. Σίγουρο αυτό.
Καλή τύχη και καλησπέρα σ΄όλους.
Εξαιρετικά!
Τα διάβασα ξανά και ξανά και μου έμεινε μια γλυκειά μελαγχολία που αν την διαχειριστώ σωστά μπορεί να γίνει πολύ εποικοδομητική.
“Σάββατο λες και να μη βρέχει”
Τι υπέροχος στίχος αλήθεια!
Υπέροχα!
Σε πόσους αναγνώρισα τον εαυτό μου, τις σκέψεις μου…
Αφού ξοδέψαμε
Τόσα λεφτά στην ένδυση
Γιατί η ψυχή κρυώνει
Αντρέα μου,τα συγχαρητήριά μου για αυτήν την καταπληκτική εκδίπλωση της ποιητικής σου δημιουργίας!
Έγραψα τον παραπάνω στίχο γιατί τον βρήκα εξαιρετικά επίκαιρο τώρα που βιώνουμε την απόλυτη γύμνωση των αξιών και των ιδανικών στη ζωή μας ενώ παράλληλα ο αχαλίνωτος καταναλωτισμός είναι σημείο αναφοράς μας.