ΑΜΒΩΝ ΑΙΓΑΙΟΥ
Αναδύονται λόγοι Δευτέρας Παρουσίας από
κόκκινο και γκρίζο τραχείτη
Κόκκοι άλατος διεισδύοντας αρμό τον αρμό
Συστοιχίες παραθύρων και άλλες ιχνογραφίες
Όπως συλλαμβάνουμε αναστεναγμούς
Αυτή η λιτανεία αναρριχάται
μέχρι τα θεμέλια των προμαχώνων
Κι απέ η περιτοίχιση μιας νεφέλης
ως την έπαρση του ιστού
Όλα, από μελάνι οίνου σημειώνονται σε κυανόλευκο
Με τα περιθώρια να έχουν βαφτιστεί
στην αίσθηση του χάους
Ότι περνάει, ανεξάρτητα απ΄ το χάρισμα της μνήμης,
καθαρογράφεται με λιόφυλλα σε μόλυβδο εδώ
Κι΄ ύστερα οι ερημιές τους φτεροκοπούν,
ενώ αργοπλέουν
Ενταύθα με κάθε γιατί
ο τόπος γίνεται βαρύτερος
Μήθυμνα
ΓΗ ΝΩΔ
Και εξήλθεν ο Κάϊν από προσώπου
του Κυρίου, και κατώκησεν εν τη γη Νωδ,
προς ανατολάς της Εδέμ.
Γένεσις, κεφ. δ΄, 16
Όχι,
δεν υπάρχει σύρραξη
χωρίς νικητή
Αλλά συχνά παρεισδύουν ταχυδακτυλουργίες στην
ομίχλη των ηττημένων
Κάτι σαν παρηγοριά στο χάος της αδυναμίας
Αίφνης, υποτιμώντας τα κέρδη της νίκης,
επενδύεις στην ανακούφιση της ήττας
Σα να φορτώνεσαι κάτι απ΄ το βάρος του θριάμβου
Σα να ποτίζεις τη συντριβή σου στη
σκιά του αλλότριου
Όπως η κατσαρίδα σε μια βρώμικη κουζίνα
Πράγμα που δημιουργεί παραισθήσεις ισότητας
Μόνο για τους νεκρούς δεν υπάρχουν νικητές
Κι είναι το χρέος τους, που υφαρπάζεται
παραγραφόμενο
ΣΦΟΔΡΟΣ ΕΡΩΣ
Κάθε απώλεια αιμορραγεί επαγγελίες
Ριπίδια ανέμου καθώς ανάβουν τις φυλλωσιές
Κύματα, ενώ αναπλέουν την εποχή
Εξισώσεις καθώς πελαγοδρομούν στις
αφορμές τους
Συλλαβές από ψυχή
Να τις αλέθουμε στο στόμα
ΣΑΝ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑ
Τη νύχτα σηκώθηκε, πήρε σφυρί, διάλεξε λέξεις αιχμηρές
κι΄ άρχισε να καταδίδει
< < Να τελειώνουμε, να τελειώνουμε.>>, άκουγε κάτι
οπαδούς από πίσω να ουρλιάζουν
Και κάρφωνε, κι΄ έκοβε, ώσπου τ΄ ασπροσέντονα
γινήκανε πορφύρες
Το πρωί τον βρήκε τσακισμένο απ΄ τον πόνο,
άσπρο απ΄ την αιματοχυσία
Τόσα δάκτυλα χαμένα
Δίχως την αφή να προστρέχει στους λαβύρινθους,
σε σβήνουν τα παλιά και τα καινούργια
προσπερνάνε
ΘΥΛΑΚΑΣ ΗΠΕΙΡΩΝ
Μεσημέρι και κάποιες Αφρικές ξεπουλάνε στην πλατεία
Ανάμεσα στα χρώματα συνωθούνται μύριοι
Ένα κοινό εξ΄ Ευρώπης και Ασίας μπροστά στην
αγωνία των χορευτών
Η σκηνή, σαν ίχνη λαβύρινθου επί σινδόνης
Ως το ρουθούνι του Μετρό απλωμένη η ήπειρος
Και πλάι ηχούν τα χάλκινα μιας φανφάρας με ρυθμούς
βαλκανικής, κι΄ από Νέα Ορλεάνη, κι από παραλιακή,
κι από κείνο κει το μπαρ του Δουβλίνου με τον
τρελό μπάρμαν εκ Θεσσαλονίκης· πρώην μαρκόνι
Μια νέα συνθήκη προσπαθεί εδώ με
ορθοστασία και προσμονή
Έχουν σταθεί ακόμα και οι κυκλωτικές κινήσεις των
καφενείων και η κίτρινη αρρώστια των ταξί
Στάθηκε περίεργος και ο ήλιος να δει την πλημμυρίδα· ότι,
αιμορραγεί ένας αιφνιδιασμός επί
του μετώπου της ζωής
Αθήνα. Πλατεία Βικτωρίας
ΑΠΕΡΑΝΤΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΒΑΛΣ
στη Λεία Χατζοπούλου Καραβία
Το σπίτι βγήκε στο δρόμο να μας προϋπαντήσει
Εικόνες από ορθάνοιχτα πορτοπαράθυρα όπως αιωρείται η
μνήμη στη στέρεα χημεία της
Ή μήπως έτσι υποδύονται εδώ· χειρονομίες, και
λέξεις, και γέλια, και παραμύθια
Κι όταν οι ίσκιοι εγκαθίστανται στο φως, σ΄ ένα
τρίτο βήμα θα ξεγλιστρήσουμε
Φίλοι, σκυλιά, ιδέες, στροβιλιζόμαστε στην πλατεία
Όπου θα φανταστούμε σκηνικές παρουσίες από
τας νήσους του Φιλίππου έως την Αρκτική
Θάλασσες πάντως
Αι Αθήναι, ως ενδιάμεσος σταθμός, μόνο έτσι
μπορούν να συντρίψουν το Αυγουστιάτικο τσιμέντο
Ενώπιον παραστάσεων του κόσμου καθώς
ολισθαίνουν στις γραμμές του τραμ
Αγγίζουμε τα θαύματα ενός κοριτσιού όταν αυτό
προσποιείται τη γυναίκα
Αδιαφορώντας,
αν η κριτική των τραπεζοκαθισμάτων από γύρω
ζυγιάζει με δράμια ακινησίας
ΜΕΛΕΤΩΝΤΑΣ JAZZ
στον ποιητή Γιάννη Σκληβανιώτη
Απ΄ το μονόλογο του ποδηλάτη
πηγάζει μια γεωμετρία
Οφθαλμός έτοιμος ν΄ αντισταθεί στη
θλίψη του οδοστρώματος
Συνομιλούμε μ΄ ένα ταξίδι στα μύχια
Απ΄ τη ψυχή του Ελικώνα κι΄ ως την ανατολική
κορδιλιέρα του Αιγαίου
Πορεία βυθού, όπως αναδύεται στα λιόδενδρα η
φλυαρία ανέμων και κυμάτων
Ενίοτε με σιωπές, λόγω διεργασίας
Άλλοτε με ηφαίστεια, σαν αποκάλυψη
Μια μοιρασιά του μέλλοντος καθώς
η ελπίδα προσμένει την
αποκαθήλωση της
Πόσες πραγματικότητες σταυρώνουν το λόγο μας
Καρφιά απ΄ την επόμενη αλήθεια ενός
επερχόμενου ψέματος
Θα σας πω κάτι πολύ απλό – όχι τόσο φτασμένο όσο ο λόγος της σύγχρονης ελληνικής ποίησης : έχω πάρα πολλές φορές την αίσθηση , πως οι έλληνες ποιητές γράφουν για να γράφουν ή γράφουν για να ανταγωνιστούν μεταξύ τους , εν τέλει για να αποδείξουν ότι κατέχουν το λόγο ή αυτό που οι ίδιοι ονομάζουν λόγο…Ξέρετε η ποίηση είναι στο βάθος της κάτι πιό απλό και άμεσο, κάτι που δεν καταναλώνεται σε τόση εσωστρέφεια… Υπάρχει ή δεν υπάρχει, δεν είναι κάτι το ωραίον.
Χρειάζεται πολύ ξεφλούδισμα το κρεμύδι!
Δεν αμφισβητώ ότι έχετε να πείτε πολλά , ούτε και πως κάποτε σας “ξεφεύγουν” στίχοι που μιλούν εκεί που πρέπει. Γιατί όλο αυτό το στόλισμα ; Σε τι εξυπηρετεί και τι τελικά αποδεικνύει;
Μην εκλάβετε παρακαλώ αυτή την άποψη ως προσωπική επίθεση ή προσβολή . Απλά μια απορία εκφράζω με αφορμή τα γραπτά σας προς όλους. Σας ευχαριστώ.
Σκεφτόμουν χθες το βράδυ αφού είχα στείλει το σχόλιο ,αν μπορεί να κρίνει κανείς ελαφρά τη καρδία έναν άλλο… Ούτε ειδικός είμαι ,ούτε και με ενδιαφέρει να κρίνω ‘ αναγνώστης είμαι.
Σκεφτόμουν ακόμη, αν ως παιδαγωγός θα προέτρεπα τους μαθητές μου να διαβάσουν ποίηση ή αν θέλετε , με βάση ποιές σταθερές θα τους προέτρεπα -σταθερές στις οποίες θα ήταν έντιμο να πιστεύω πρώτος εγώ ,για να μπορέσω να βγω μπροστά στα μάτια των παιδιών που … ευτυχώς…τα βλέπουν όλα !
Θα ήθελα κάτι να μου γεννήσει το ποίημα ,να το πω απλά :κάτι να βρω από εμένα στους στίχους,
απο εκείνο το α- νόητο που με συν-κινεί ως άνθρωπο ,ώστε τελικά να νιώσω πως επικοινωνώ
σπάζοντας έτσι τα όρια της ατομικότητας ή της μοναξιάς μου. Για αυτό διαβάζω ποίηση.
Θα πω μόνο πως εκέι που υστερούμε οι σύγχρονοι άνθρωποι είναι η απλότητα και ίσως,πως το να ξεφύγουμε πως τα πάνω ,προς το σύνθετο, προς το γρίφο είναι μάλλον εύκολο !
Ο,τι μας γέννησε ήταν συναίσθημα – δεν έχει σημασία να πούμε τώρα , αν ήταν υγειές ή όχι, αν ήταν αγάπη, συνήθεια ή φόβος ΄πιστεύω πως το ποίημα ακουμπά σε αυτό το πρωτογενές συναίσθημα, δεν είναι μανιέρα ή εκπαίδευση.
Ή θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά , αν η λογο -τεχνία είναι τελικά τεχνο- λογία !
Και πάλι σας ευχαριστώ για την φιλοξενία.
Κύριε Σταμπόγλη, είναι πολύ εύκολο να κάνεις κριτική, όταν δεν έχεις την πραγματική ευθύνη μιας κατάστασης. Διαβάζοντας τα ποιήματα σας, βρέθηκα πρόθυμος να αμφισβητήσω τις ιδέες σας, να αρνηθώ τις συνδυαστικές δεξιότητες των συλλογισμών σας και να προσπαθώ να θέσω μία τάξη στο πλήθος των πληροφοριών, μέχρι να ανακαλύψω την αλήθεια των στίχων σας. Σας ομολογώ πως ήταν δύσκολο. Ωθείτε τον αναγνώστη να επεξεργαστεί, να αναλύσει και να μετασχηματίσει τον ποιητικό λόγο σε προηγούμενες ποιητικές εμπειρίες, ώστε να κατανοήσει τελικά, ότι υπάρχει η κάλυψη των βασικών απαιτήσεων, που εξασφαλίζουν τον ποιητικό λόγο.
Τα ποιήματα «Άμβων Αιγαίου» και «Γη Νωδ» είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα των όσων προανέφερα με αίσιο ,ευτυχώς, τέλος για τον αναγνώστη.
Ενώ το ποίημα σας «Θύλακας ηπείρων» , λαμβάνει χώρα στα ποιητικά δρώμενα με τρόπο αντικειμενικό, πειθαρχημένο και συνεπή. Δεν προσεγγίζει τον αναγνώστη μέσα από μία μυστικιστική διαδικασία, αλλά χρησιμοποιώντας τον ορθολογιστικό χαρακτήρα της ποιητικής σκέψης, φτάνει σε υψηλά επίπεδα κάλλους.
Καλή σας συνέχεια.
Μια ερώτηση να θέσω προς τους φίλους σχολιαστές. Σε τι ακριβώς εξαντλείται η χρήση του όρου “μανιέρα”, όπως διαβάζεται στα προηγούμενα σχόλια. Γιατί ο όρος αυτός χρησιμοποιείται πλέον ως ένα είδος “κατηγορώ”, πριν εκατό χρόνια σήμαινε την τεχνική ικανότητα. Η μανιέρα σίγουρα προϋποθέτει την επανάληψη τρόπων, μορφών και νοημάτων. Αλλά μήπως η ποίηση του Καβάφη δεν περιέχει μανιέρα; Αλλά και τόσων άλλων…Δεν είναι σώνει και καλά αρνητικό πρόσημο η μανιέρα. Αφού ακόμη και στον καθημερινό μας λόγο επαναλαμβάνουμε λέξεις, τρόπους και ιδέες…
Κύριε Κ.Γ. δυστυχώς δεν πρόκειται περί τεχνο-λογίας, πρόκειται για μια περίοδο λογοτεχνική ας την ονομάσω, όπου η λογοτεχνία ελάχιστες φορές ανταποκρίνεται στα υψίπεδα της «υψηλής» ποίησης. Από τη δεκαετία του ʼ70 ή αν θέλετε και πιο πριν από τη δεύτερη μεταπολεμική γενιά ξεκινά το κατρακύλισμα της εν Ελλάδι ποίησης για να φτάσουμε στο σημερινό τέλμα. Διαβάζεις πλέον ποίηση με τον οκά και απελπίζεσαι διαγιγνώσκοντας επανάληψη, αναμάσημα και φτηνή απομίμηση της γενιάς του ʼ30 και όσων ξεχώρισαν μέχρι τη δεύτερη μεταπολεμική γενιά. Σωστά το θέτει ο κ. Μίχος πως οι σημερινοί ποιητές δεν έχουν προσωπικό στίγμα και ύφος. Αλλά και πού να το βρουν; Θαρρείς και υπάρχει μια βιασύνη και μια παρόρμηση για αναγνώριση, που αποτελεί και το εφαλτήριο γραφής των σημερινών ποιητών. Από ουσία σχεδόν τίποτα. Αν τηρούσαν οι σημερινοί ποιητές κάποιο μέτρο και κάποιο όριο, στο να δημοσιεύουν πιο σπάνια και ύστερα από αρκετή περίσκεψη την αφρόκρεμα των ποιημάτων τους, τα πράγματα θα ήταν αρκετά καλύτερα. Μπήκαν και τα περιοδικά στη μέση και δώσανε την χαριστική βολή. Παρουσιάζουν μέτριους ποιητές ως άξιους διαδόχους των μεγάλων του υπερρεαλισμού και δημοσιεύουν αποκλειστικά και μόνον όσους γίνονται συνδρομητές στα περιοδικά τους (πώς νομίζετε ότι συντηρούνται οικονομικά;).
Εδώ φτάσαμε στο σημείο να θεωρείται σημείο αναφοράς ο Χριστιανόπουλος. Δεν θα πω πως πρόκειται περί μέτριου ποιητή, αλλά επʼ ουδενί δεν δικαιολογείται ο μύθος γύρω από το όνομά του. Το ίδιο αφορά και την συμπαθή κα. Δημουλά. Προσωπικές θέσεις κι εκτιμήσεις θα μου πείτε, καθώς είμαι βέβαιος πως πολλοί θα διαφωνήσουν μαζί μου. Απλά διαβάζοντας τον Σουηδό νομπελίστα Transtromer, δεν κατάλαβα σε τι υπερτερεί του Μιχάλη Γκανά και του Γιώργου Μαρκόπουλου; Ποιητές κατʼ εμέ που ξεχωρίζουν και θα έπρεπε να είναι στη θέση των δύο προηγούμενων που ανέφερα.
Από την άλλη είναι ενθαρρυντικό το ότι γράφουν πολλοί στις ημέρες μας ποίηση. Το αποθαρρυντικό είναι η επίμονη απαίτηση τους για χειροκρότημα και αναγνώριση.
Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά της εποχής κε Χατζάκη κι έχει αντίκτυπο σε όλους τους τομείς της ζωής αυτή η ευκολία ή αν θέλετε ,εύκολη προσβασιμότητα. Πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι , αφού το μόνο που επιμελώς αποκρύπτεται , είναι η γνώση;
Αλλά καλύτερα να σταματήσω εγώ εδώ, πριν να θεωρηθεί ότι κρίνω τον κο Σταμπόγλη ή να κατηγορηθώ για συντηριτισμό.
Η γνώση, Κ.Γ., πάντα αποκρύπτεται. Μήπως ξέρουμε τι σχεδιάζουν αυτή τη στιγμή στις Βρυξέλλες ή στη Νέα Υόρκη; Από την άλλη, Κ. Χατζάκη, δεν είναι να απορείς σε τι υπερτερεί ο Γκανάς σε σχέση με τον σουηδό, αρκεί να τον έχεις διαβάσει στα σουηδικά (έχει σημασία, έτσι δεν είναι;)
Ακριβώς κ. σχολιαστή, έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια κάποια στεγανά στη νεότερη και σύγχρονη ελληνική ποίηση (μην ξεχνάμε την σημασία των δημοσίων σχέσεων), που “απαγορεύουν” ή “εμποδίζουν” αν θέλετε ν΄ακουστούν στα πέρατα της γης, οι 4-5 εν ζωή Έλληνες ποιητές που γράφουν υψηλή ποίηση. Αλλά τι περιμένουμε από έναν λαό που το μεγαλύτερο του ταλέντο υπήρξε ανέκαθεν ο αλληλοσπαραγμός;
Κώστα Χατζάκη, είμαι αισιόδοξος, αυτό το σύστημα της αναξιοκρατίας θα πέσει. Η ιστορία δεν το αποδέχεται άλλο, ούτε κι οι άνθρωποι. Ο αλληλοσπαραγμός πάει πολύ πίσω…στις πόλεις-κράτη και στον Πελ/κό Πόλεμο. Αλλά…ένας σύγχρονος Πελ/κός που θα οδηγούσε; Ίσως είναι ήδη εν εξελίξει…αλλά τι; Θα περιμένουμε τον Φίλιππο και εκστρατεία στην Ασία; Γιατί η ιστορία ποτέ δεν επαναλαμβάνεται…
Μια παρέμβαση ακόμη: δεν εννοούσα μόνο αυτή τη γνώση, αλλά και την άλλη, εκείνη του εαυτού μας , η οποία σε καμιά περίπτωση δεν είναι το ζητούμενο της εποχής.
Χωρίς αυτήν λυπάμαι που θα σας πω, ότι η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται..
Ισχύει και για την ποίηση αυτό…
Για τη γνώση του εαυτού ισχύει ό, τι είπε κάποτε ο Σωκράτης, όταν τον ρώτησε ο Φαίδρος τι επιθυμεί περισσότερο. Κι αυτός απάντησε, την αυτογνωσία…Παραδοχή πως ούτε κι ίδιος την είχε. Εσείς; Τι ακριβώς παραδέχεστε;
Δεν θα έθετα έτσι την ερώτηση – μου μοιάζει κάπως απόλυτη με φορτία νεύρωσης…ούτε και μπορεί να είναι σκοπός η τελειώτητα ,για μένα πάντα μιλώντας.
Αυτό που εννοώ είναι , ότι στις αξίες της σημερινής κοινωνίας δεν είναι το να δούμε ποιοί είμαστε ή γιατί είμαστε έτσι , αλλά το πως φαινόμαστε. Όλος ο πολιτισμός μας εκεί περιστρέφεται.Κανείς δεν επιθυμεί άτομα που αναρωτιούνται ή αμφισβητούν. Άτομα που μιμούνται και διάγουν βίο ως ετερόφωτα κάτω απο ηλεκτικούς πολυελαίους είναι αρεστά και επιβιώνουν σαφώς καλύτερα με τους πολλούς ομοίους τους.
Μιλήσατε για αυτογνωσία, Γ. Κ. , και σας παρέπεμψα. Και έρχεστε και μιλάτε για φορτία νεύρωσης και απολυτότητας; Για σας μιλάτε;
Όπως νομίζετε…Μάλλον εσείς θεωρήσατε την προηγούμενη μου παρέμβαση ως κριτική στο σχολιο σας. Ήθελα να γίνω πιο σαφής , όχι να σας βάλω τα γιαλιά.
Ποιος σας είπε ότι νόμισα ο,τιδήποτε; Κάποιες διευκρινήσεις θεώρησα αναγκαίες. Γιατί, κακά τα ψέματα, μιλάμε πλέον χωρίς να ξέρουμε τι λέμε. Και πάντα αυτή η εντελώς ανόητη ψυχαναλυτική διάσταση των λόγων. Γιατί είπες αυτό κι όχι κάτι άλλο, τι εννούσες μ’ αυτό που είπες…και τέτοια κουραφέξαλα. Εε να ποια είναι η πραγματικότητα του σύγχρονου λόγου! Είναι να αναρωτιόμαστε για την ποίηση; Γυαλιά δε χρειάζομαι, γράφω με τυφλό σύστημα:)
Και πάλι αγαπητέ κύριε θα απαντούσα το ίδιο. Ξαναδιαβάστε τι έγραψα και μη θεωρήτε ότι απευθύνομαι σ εσάς προσωπικά.
Μα σε μένα απαντάτε! Μη προσωπικά; Πάλι αντιφάσεις; Μιλάμε σε έναν και σε όλους; Ελάτε τώρα, τίποτα δεν κατέχουμε…ούτε κάν αυτή την ανταπόκριση του λόγου μας…Καλή σας νύχτα.
Διευκρίνησα τι εννοούσα με τη γνώση και μάλιστα έγραψα ένα όχι μόνο , γιατί πρωταρχική μου σκέψη δεν ήταν τα κέντρα αποφάσεων στην Ν.Υ.
Έδωσα δηλαδή μια διευκρύνηση στα δικά μου λεγώμενα που μάλλον και το δικαιούμαι.
Η άποψη σας είναι σεβαστή δεν συμβαίνει όμως να είναι και δική μου.Στην δική μου αντίληψη ο πόλεμος επαναλαμβάνεται συνεχώς χιλιάδες τώρα χρόνια , όπως επίσης και αυτή η ανοησία που ονομάζουμε ιστορία και που τελικά είναι παραμυθία και όχι διδαχή.
Αν ζητούμενο ήταν η ουσία και όχι το λαμπερό περιτύλιγμα , θα κατεβάζαμε πολλούς απο το βάθρο τους και θα κάναμε πιο ευτυχισμένους ανθρώπους.
Προσωπικά δεν με τρομάζει η ψυχανάλυση.Ίσως να είναι και η μόνη πραγματική επιστήμη. Και πάλι όμως δικαιώμα σας.
Επίσης καλή σας νύχτα.
Η ψυχανάλυση επιστήμη; Μάλιστα. Η ιστορία να γίνει διδαχή; Ευτυχώς, αγαπητέ, που δε συμβαίνει τίποτα από τα δυο, αλλιώς θα είχαμε καταστραφεί εδώ και καιρό. Καλύτερα που δεν ξέρουμε και πολλά, αλλιώς το Εγώ θα είχε συντρίψει όλα τα υπόλοιπα, ακόμη και τον εαυτό του. Ιστορία είναι να αντιμετωπίζεις το παραμύθι του άλλου, τίποτα περισσότερο. Και το Περί Ψυχής του Αριστοτέλη το αγνοούσε ο Φρόιντ.
Παρακαλώ, συνεχίστε μες τη νύχτα, παρά την αμοιβαία καληνύχτα.
Μα ακριβώς αυτό επιβαιβεώνετε με τον υπότιμητικό σας τρόπο.Δεν θα επεκταθώ. Νομίζω ότι οι παραθέσεις σας στερούνται ουσίας. Μεινετε καλύτερα στην επέλαση του Φιλίππου και των στρατηγών του . Μεινετε στο λαμπερό σας Αριστοτέλη , εμένα η νύχτα δεν με χαλά..
Αγαπητέ, παρεκτρέπεστε, και το χειρότερο, δεν το καταλαβαίνετε, απλά προβαίνετε σε χαρακτηρισμούς. Ποια επέλαση του Φιλίππου; Και ποιος λαμπρός Αριστοτέλης; Τα κατέχετε όλα αυτά; Ποιός γίνεται υποτιμητικός; Συνέλθετε! Για γνώση μίλησα που δε μοιράζεται σαν κουλούρι στην Ομόνοια, και για αυτογνωσία που παραμένει το αιώνια ζητούμενο. Αν το καταλάβατε, τι μπούρδες αραδιάζετε;
Eυχαριστώ για την ανάρτηση, τα σχόλια, το πάθος.
Καληνύχτα σας.
Σχολιαστή θα σε μαλώσω. Ο Φρόυντ δεν ήξερε τον Αριστοτέλη? ήδη απ’ την “Ερμηνεία των ονείρων” αναφέρεται στα “Περί ενυπνίων” και “Περί της καθ’ ύπνον μαντικής”. Βέβαια τις όποιες υπερβολές του (και φάουλ) τις έκανε στην προσπάθεια να εδραιώσει μια νέα επιστήμη, όμως μετά ήρθε ο Λακάν (κ όλοι οι μεταστρουκτουραλιστές) που έβαλε την όποια αυθεντία της επιστήμης στη θέση της. Άλλο όμως η αυθαιρεσία του υποκειμενικού “ετσιθελισμού” κι άλλο η κριτική σκέψη (σ’ αυτό ξέρω ότι συμφωνούμε 🙂 )
Φίλε Κώστα μη με μαλώνεις, μ’ έκανες ν’ ανοίξω βιβλία…Τον Αριστοτέλη τον ήξερε ο Φρόιντ, αλλά το σύγγραμμα Περί Ψυχής δεν αναφέρεται σε καμιά παραπομπή. Αγνοώ γιατί. Δε μπορεί, το 1900 κάποια μετάφραση θα υπήρχε…
χαίρομαι καθώς μάλλον θα διαπιστώσετε οτι η ψυχανάλυση δεν έχει μείνει στο Freud. Kακό πράγμα να επιμένεις μόνο και μόνο γιατί σε έπιασαν αδιάβαστο…
Πράγματι σχολιαστά χωράει ψάξιμο αυτό. Είναι δυνατόν να μη το αναφέρει ο Φρόυντ? Στην Ερμηνεία των ονείρων που έχω μπροστά μου αναφέρει στη βιβλιογραφία τους γερμανικούς τίτλους κ λέει κάτι για τόμο 25 (ήτοι τουλάχιστον 25 τόμοι Αριστοτέλη ήταν μεταφρασμένοι στα γερμανικά).
H γνώση που ψάχνετε κύριοι είναι εγκυκλοπαιδική. Φοβάμαι ότι δεν παρέχει αυτογνωσία. Θα ήταν πολύ εύκολο !
Σας καληνυχτίζω.
Ο τόμος που αναφέρεις, Κώστα, είναι το Περί Ενυπνίων από τα Μικρά Φυσικά. Το θέμα το είχα ψάξει παλιότερα από περιέργεια, κι έχω μείνει με την απορία. Λατινική μετάφραση του Περί Ψυχής καθώς και έκδοση του πρωτότυπου κειμένου ήταν τότε διαθέσιμες, αλλά μέχρι τα 1900 δε βρήκα γερμανική μετάφραση του έργου, ούτε και σχετική παραπομπή σε φροϋδικά κείμενα.
Μάλιστα. Στην βιογραφία του φρόυντ από τον ερνεστ τζόουνς αναφέρεται πάντως πως το 1875, παρακολουθούσε ήδη σεμινάρια φιλοσοφίας και το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς πρόσθεσε στις ώρες του μια ακόμη σειρά μαθημάτων του Μπρεντάνο με αντικείμενο τη Λογική του Αριατοτέλη. Όπως και να χει ο Αριστοτέλης συνεχίζει να αποτελεί βάση αναφοράς και πηγή έμπνευσης π.χ. Μαλλαρμέ με τη αισθητική θεωρία του που βάσισε στην Ποιητική ή ο μεγάλος Χάιντεγγερ με τις φαινομενολογικές αναλύσεις του στο έργο του Αρ. που όπως αναφέρει ο Γκανταμέρ έκαναν τον Αρ. να μας μιλά σε παρόντα χρόνο.
Κaufmann : Freud Adler Jung/ 2. Περί πολιτικής
Θα γράψω και τούτο ,επειδή θεωρώ ως την μεγαλύτερη πληγή στο σύγχρονο ελληνικό κράτος την αρχαιοπληξία που καλλιεργήθηκε σκοπίμως όχι εξαιτίας της γνώσης ή πίστης των αρχόντων στους αρχαίους προγόνους, άλλα για λόγους πολιτικής σκοπημότητας συμβάλλοντας έτσι στην ημιμάθεια και στην χειραγώγηση των ψηφοφόρων, ότι το έργο του Αριστοτέλη εκδόθηκε για πρώτη φορά συνολικά σε 26 τόμους μεταξύ 1830 κ 1870 απο την Ακαδημία τ Βερολίνου. Για να μην μείνει η απορία, αν τον γνώριζαν στην Γερμανία.
Αναρωτιέμαι, που λες Κώστα, αν με την κόκα που έπινε ο Φρόυντ, ξεχνούσε να αναφέρει τις πηγές του. Γιατί αυτό το κάνει συχνά, ειδικά όταν τροποποιεί κείμενα του Νίτσε και του Σοπενάουερ. Τότε ποιος μιλούσε για πνευματικά δικαιώματα…;
Κύριε Σταμπόλγη
Χαίρομαι που γράφεται ποίηση
όχι για να γράψετε , αλλά γιατι
το επιτάσσει το “είναι” !!
Παρακαλώ στην επόμενη έκδοση
αφιερώστε μου το ΣΦΟΔΡΟΣ ΕΡΩΣ
Να είστε καλά.
Ο Αριστοτέλης είναι γνωστός στην κεντρική Ευρώπη από τον Μεσαίωνα, και διδασκόταν από τότε στα πανεπιστήμια. Άλλο ήταν εδώ το ζήτημα, ας μην το παραβλέπουμε. Κατά πόσο ήταν γνωστό το Περί Ψυχής στον Φρόυντ και στους πρώιμους, ας τους πούμε έτσι, ψυχαναλυτές. Οι εκδόσεις του Αριστοτέλη τον 19ο αιώνα αφορούσαν κυρίως τους φιλολόγους και φιλοσόφους που όλοι τους γνώριζαν αρχαία ελληνικά και λατινικά. Το ερώτημα παραμένει χωρίς υπεκφυγές: Ο Φρόυντ και οι υπόλοιποι συνάδελφοί του γνώριζαν το Περί Ψυχής; Παρακαλώ, στοιχεία.
Το απόσπασμα είναι εξαιρετικό κε Μίχο !
Συνεχίζω να πιστεύω όμως, πως η ψυχολογία , ακόμα και μέσα απο θεραπευτικές μορφές ή σχολές ,(όταν σε κάποιες περιπτώσεις κρίνονται αναγκαίες ),είναι ο μόνος δρόμος να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, τις επιθυμίες και τις αντιδράσεις μας.
Δεν διαφωνώ στο ότι εμείς ανοίγουμε το λαβυρινθο. Η διορυξη του όμως γίνεται σε εποχή που ήταν για μας η μόνη λύση. Ο λαβυρινθος δεν ανοίγεται συνειδητά απο τον άνθρωπο. Είναι μια επιλογή αυτοπροστασίας , άσχετα αν καταλήγει σε μπέρδεμα.
Ο Freud σηκώνει σήμερα πολύ νερό, αναμφισβήτιτα. Δεν μπορούμε όμως να τον προσπεράσουμε γελοιοποιώντας τον σε καμιά περίπτωση. Είναι και θα παραμείνει ένας απο τους πρώτους διδάξαντες στον τομέα του.
Χαίρομαι που η παρέμβαση σας δίνει ουσιαστικό
χρώμα συζήτησης σε αυτό που μάλλον τυχαία ξεκίνησε χθες .
Να είστε καλά.
Το απόσπασμα του Καστοριάδη δεν παρουσιάζει τίποτα νεώτερο από ό,τι έχει ήδη πει ο Πλάτωνας, φιλοτεχνίζει τα γνωστά. Κάνω λάθος;
Παρά τους άκομψους ελιγμούς σας σας παραπέμπω στο http://www.megaessays.com , αν και δεν μπορώ να καταλάβω ακόμη τι θα αποδεικνύετο ,αν ο Freud δεν γνώριζε το σύγγραμμα που επιμόνως αναφέρετε.
Ωχ, κύριε Τάδε! Άλλο δεν ξέρετε από το να χαρακτηρίζετε! Να απαντάτε, το έχετε μάθει; Το σύγγραμμα, το γνωρίζετε; Πείτε μας τη γνώμη σας, τι είναι ψυχή για τον Αριστοτέλη; Ποιός ελίσσεται;
Ο Αριστοτέλης δεν διδάσκεται σε όλα τα Πανεπιστήμια . Διδάσκεται στα προτεσταντικά ιδρύματα και αυτό δεν είναι τυχαίο . Κάντε μια έρευνα και ίσως δείτε, γιατί έπεσε θύμα του Χριστιανισμού και ως τις μέρες μας ακόμη. Ισως γνωρίσετε τον άλλο Αριστοτέλη και όχι αυτόν που εξυπηρετεί διάφορα συμφέροντα…χωρίς βέβαια να το έχει ο ίδιος επιθυμήσει !
Καληνύχτα σας !
Κύριοι
Μετατρέψατε το Ποιείν σε πεδίο εξυπναδοφανούς διαμάχης
και όχι γόνιμης , για όποιους από εμάς , δεν είχαμε την τύχη
να κατέχουμε πανεπιστημιακές περγαμηνές και που τέλος
πάντων , θέλουμε κάτι να μας μείνει από τις δικές σας γνώσεις
Ας μείνουν καλύτερα τα ποίηματα του Σταύρου Σταμπόγλη. Με την περίτεχνη σκηνοθετiκή ματιά του και τη βαθειά αίσθηση της περιρρέουσας ατμόσφαιρας.
Εχετε δίκιο , λυπάμαι ειλικρινά .
Ως καινούριος δεν γνωρίζω ακόμη τους χαρακτήρες και τις προθέσεις όσων σχολιάζουν.
Υπόσχομαι στο μέλλον να είμαι πιο προσεκτικός.