Cette vision sera peu comprise. Le vulgaire ne discernera que désordre, chaos, incorrection. Et ainsi l’art a évolué depuis […] James Ensor
…
Ποιος Υπηρέτης ερεβνός στοχάζεται, Άρχοντα, την κάτεργη σκηνή σε όλο το δωμάτιο, ποιος λύκος διάδοχος: [ένα κομμένο πόδι φως χωλαίνει στίγματα στο δάπεδο.] Εγώ, ο Βάλας Συμεών, πέτρα σκληρό που ξέσπασα από τα σπλάχνα της μητέρας μου πριν είκοσι εννέα έτη και έκπτωτη κραυγή που μέτρησε το μέσα της απόστασης στο βρέφος σώμα, εγκάτοικος μίας σάρκας Αρνητή όπου ο κτήνος άνθρωπος πληροί την πληγή καταγωγή του, για να μιλήσω το Κακό που ευλογήθηκα εξ Υμών, και έχω πράξει, επικαλούμαι την παράφορη εξουσία του πνεύματος: ό,τι γραφής το τρωκτικό πρόσωπο και σκοτάδι.
…
[Αδύτου μηνός. Νύκτα πρώτη.] Ότι αγρυπνούσα ύπνο ερπετό τον πυρετό οφθαλμό κιʼ επάνω μου κρεμότανε σπαθί γυμνό στην αιχμηρή του ακινησία. Κιʼ αίφνης ο λόγος κραύγασε στήθος ανάσες στη φωνή μου: «Και αν αίμα· και αν όψη· και αν μένος που υπέφερα άνανθο ξύλο τον τροχό κατά τη δαίμονα φορά του, θυμήσου: Αυτός εκδικεί· Αυτός αξιώνει· Αυτός επιβάλλει μια νέα δυναστεία των παθών· σκυφτή, ασάλευτη μορφή, μέσα στην ύστατη παντοδυναμία της, διατάζει: ʽʼΈξω, ο λαός σφαδάζει με γλώσσα ικετήρια την πόλη· αφήστε τον να πεθάνει, αφήστε τον να πεθάνειʼʼ».
…
[8] […] αφού: το δούλο μέλλον έρεβος και η σφαγή κραυγή του.
…
Μελέτησε την κίνηση: να βαίνει ως αποκάλυψη [καθώς ξεσπάζει πέτρα απʼ το σκοτάδι]· σπλάχνο φωτός κατά παράταξη· σαν να την κινεί το αθέατο· στοχάσου πώς προσεύχεται ο άνθρωπος δυο άλαλα χέρια Θεό κιʼ επέμεινε τα δάχτυλα κλεισμένα, οξύνοντας τον ψυχικό τρόμο του εν διανοία δράστη μπροστά στη σκοτεινή εκφορά της.
…
[Aδύτου μηνός. Nύκτα πέμπτη.] Kιʼ αυτός: «Δεν ξόδεψα λοιμό τη φτώχεια των χεριών μου; Δεν έσυρα φρικτό σπαθί κατʼ όπου στήθος κτέρισμα του ανθρώπου; Έκτοτε η πόλη προσμετρά τύραννο φως τον εκτυφλωτικό θεό της και δεν ακούει το μίσος να βοά φλέβα δεινότερη πληγή στο υπερούσιο αίμα. […] στόμα νεκρός ή μη, γνωρίζω μόνο ένα: κόκαλο δόντια μάχεται μιαν έντρομη κραυγή στον λόγο. […] κιʼ ο πυρετός; Για ποιον; Δεν δράμει του θανάτου; Kιʼ η προσευχή; Δεν εκχωρεί; Δεν μαίνεται του φόνου;
…
[22] Με βλέπεις ο νεκρός μου: η κάθετη νύκτα οργή· μέσα της σπάζει μαύρη η βροχή […]
…
[ΑΣΜΑ ΕΒΔΟΜΟ]
Ποιαν έρημο, πατέρα, υπάρχεις τώρα εντός μου;
Ό,τι πληγή: σκοτάδι αίμα παύει στο άνοιγμά της
και βαθιά της: ξεσπάζει μια νύκτα βοή.
Δεν βλέπω ρίζα: το μαύρο δέρμα του ερπετού
που κατορθώνει έναν κορμό κόκκινα φύλλα,
μάτια πουλιά και νύχια· ένα κομμένο χέρι φως
σφύζει ρωγμή την κάθετη εκφορά του
κιʼ από τα δάχτυλά του δείχνει πώς
ψαύει την πέτρα μια αράχνη φωτιά:
ό,τι κινεί φρικτά το μέσα σχήμα του Θεός.
…
[24] Η νύκτα: δίχως αντικείμενα και το παράθυρο: κατάτυφλο στη μέσα μαρτυρία. : «εγώ είμαι». Μοιάζει καμία δύναμη τη δύναμή σου μες στην επίγεια κυριαρχία;
Αυτό που γοητεύει εμένα είναι η ερμητική διάθεση, η κοχλάζουσα εσωτερική πραγματικότητα που σφαδάζει χωρίς φανφάρες, η ειλικρινής γραφή που χωρίς να μπορώ λογικά να την δικαιολογήσω μου γίνεται φανερή, όπως και ότι τα κείμενα υπακούουν σε κανόνες δομής και νοήματος όχι άμεσα φανερούς-κι αυτό είναι πλεονέκτημα.
Εύχομαι καλή επιτυχία στο βιβλίο.
Βρε κύριε Μίχο μου γιατί ασχολείσαι με την αισθητική του σχολίου μου; αν δε σ’ αρέσει πώς τα λέω προσπέρασε. Ή αν διαφωνείς με την ουσία των λεγομένων μου φέρε άλλο επιχείρημα.
Το κείμενο του Παπαντωνόπουλου είναι εδώ το θέμα κι όχι πόσο κομψά τα λέει ο καθείς.
“καθυστερήσεις του ύστερου Λάγιου…:)”
Βασίλη, παρακολουθώ το Μιχάλη, από την πρώτη του συλλογή, εκείνα τα πλάσματα της νύχτας (που καλό θάκανε να τα αποκυρήξει, αν δεν τόχει κάνει ήδη…), χάρη στη σύσταση του αείμνηστου Γιώργου Δρανδάκη, κι εξακολουθώ να αναζητώ την ιδιοφωνία του…Τ’ αποσπάσματα του Βάλα, φτάνουν στ’ αυτιά μου με πολλά παράσιτα, παρεμβάλονται μουσικές κι αποσπάσματα άλλων ποιητικών και ποιημάτων.
Στον ανοιχτό μου ωστόσο ορίζοντα αναμονής (διαφορετικά δεν θα ήμουν εδώ), περιμένω ακόμα τον παπαντωνόπουλο να αρθρώσει το δικό του λόγο.
Καλοτάξιδο το βιβλίο.
1. Και τι σε ενδιαφέρει βρε κυριε Μίχο μου η σοβαρότητα της κρίσης μου; Εγώ μπορεί να είμαι ένας εντελώς άσχετος που γράφω μια άποψη. Προσωπικό σχόλιο γράφω κι όχι στήλη κριτικής σε εφημερίδα.
2. Και τι σε νοιάζει αν το ύφος των λεγομένων μου αντιφάσκει με την κρίση μου; Κι έτσι να είναι, είναι δικό μου πρόβλημα διχασμού προσωπικότητας.
3. Και τέλος πάντων πας να το φέρεις λίγο από δω λίγο από κει (και καλά) έτσι ώστε να μας κάνεις να πιστέψουμε ότι δε σεβάστηκα εγώ το κείμενο κι ότι έχω κι ακρισία αποπάνω. Χαχα…αν είναι δυνατόν!
4. Και να μου ξαναπαντήσεις εγώ δεν ασχολούμαι άλλο. Ότι είχα να πω για το απόσπασμα του Μ.Π. το είπα. Δε θα ήθελα να επισκιάσουμε την ανάρτησή του με μαλώματα και ανοησίες.
Υπάρχει ροή ωραία γεύση και είναι εύπεπτο κατά τη γνώμη μου.Κάθε του στίχος με “αναγκάζει” να προχωρήσω παρακάτω κι αυτό είναι ωραίο.Μου προκαλεί το ενδιφέρον (αν και δεν βγάζω νόημα), με γοητεύει,όμως μου δίνει την αίσθηση ότι αν το διαβάσω όλο θα πρέπει να αποκτήσω μια ολοκληρωμένη εικόνα αλλιώς θα απογοητευτώ.Καλοτάξιδο
Νομίζω πως με τεράστια ταχύτητα τρέχετε πάνω στην γραμμή που οδηγεί σε έναν ουράνιο θόλο .
Τρέχετε υπερβολικά θα έλεγα όμως και το αρχέγονο σασμάν που χρησιμοποιείτε προκειμένου να εναντιώσετε ακόμη πιο πολύ το μένος των εκφράσεων σας προς την μεριά της αμφισημίας,κάποιες φορές δείχνει να υποφέρει ανάλογα από την κίνηση των νοητικών μυών σας..
Χάρηκα το τελείως δικό σας ύφος που σίγουρα διαθετετε καθώς και την “σπαρμένη” με σημασία εναλλαγή των νυχτιών σας..
Εκεί που διαφοροποιούμαστε κάπως είναι ως προς τον θόλο που για μένα δεν έχει νόημα να τρέξει κάποιος καμπόσο μιας και θα είναι μονίμως κλειστός ,αλλά και ως προς την επιθυμία που μου έχει κατσικωθεί αγρια τελευταία να μιλαω όσο γινεται μέσα από δημόσιες σκηνές των κανόνων που παραπέμπουν σε μια τελείως πιο απλή λογική …
Καλή επιτυχία εύχομαι στο βιβλίο σας..
Η γλώσσα του Παπαντωνόπουλου ασκεί μια ανεξήγητη γοητεία στην πρώτη ανάγνωση που σε προκαλεί να ξαναδιαβάσεις το ποίημα. Ανιχνεύει κανείς απηχήσεις από τον Σολωμό στη γλώσσα του αλλά συνάμα έχει μία τέτοια δυναμική ο λόγος του με τις ιδιαιτερότητες στη δομή και τις παύσεις στη ροή του ποιήματος που συνεπαίρνει.
Το θραύσμα ως σύνθεση στα ποιήματα του ενεργοποιεί τις αισθήσεις και αφυπνίζει.
Ο Παπαντωνόπουλος είναι απαιτητικός με τον εαυτό του και με τον αναγνώστη. Ρισκάρει. Εξάλλου το νέο στη ποίηση που τόσο πολύ συζητιέται, δεν θα προκύψει από το τι λέμε αλλά από το πώς το λέμε. Ο Παπαντωνόπουλος έχει κάτι να πει με τρόπο που ξεχωρίζει κι ας μην μας προσφέρεται τόσο εύκολα από την πρώτη ανάγνωση. Τα καλά κόποις κτώνται.
Όλα καλά αλλά το εξώφυλλο είναι ίδιο με την ποιητική συλλογή Πυράγρα του Κυριάκου Ραμολή, το οποίο εκδόθηκε το 2005.