Λευκός πύργος
Μαύρα πουλιά πετούν
γύρω απʼ το λευκό πύργο
παιδιά μπαινοβγαίνουν
με χαρούμενες φωνές
να θαυμάσουν
τα βυζαντινά ευρήματα
Απʼ έξω κορνάρουν αυτοκίνητα
και στο βάθος ένα καράβι
γεμάτο τουρίστες
διασχίζει τη θάλασσα
Βαθιά από τους τοίχους
με τις μεγάλες πέτρες
ακούγονται οιμωγές
των βασανισμένων
και εκτελεσμένων
στον ίδιο πύργο
τον πύργο του αίματος
Νυχτερινό
Το καπέλο ένα άδειο πρόσωπο
Το παλτό ο κρεμασμένος εαυτός μας
Η ομπρέλα το μαύρο χέρι της νύχτας
Απόψε όλα μου δείχνουν την απουσία
Ένα πιάνο ακούγεται στη σιωπή
Δάχτυλα κινούνται αόρατα
η μελωδία με πλημμυρίζει
Ένα κομμάτι ξύλο
με μαγικές χορδές
μπορεί να με ενώσει
με το σύμπαν
που είναι το κενό
αυτή η λέαινα
που παραμονεύει
στο σκοτάδι
και κινεί τα πλήκτρα
Στο λιμάνι
Το κύμα σπάει στην προβλήτα
λούζει τους γλάρους
που αρπάζουν ψάρια
με κάθετες εφορμήσεις
Πίνουμε καφέ ακούγοντας μουσική
οι ράγες χορταριασμένες
οι δρόμοι δεν οδηγούν πουθενά
Τραγούδια αντηχούν στο καλντερίμι
οι γερανοί σιδερένιοι δεινόσαυροι
εκτός τόπου και χρόνου
Η πνιγμένη χορεύει στα κύματα
Δυό μάτια με κοιτάν στην αφίσα
έκθεσης ζωγραφικής
Σώματα δυνατά
κουβαλάνε σακιά στα καράβια
εικόνα άλλης εποχής στην ομίχλη
Απέναντι ο Όλυμπος
η κορυφή του κόσμου
για μένα ένα ποτήρι παγωτό με σαντιγί
σε μοναχικό τραπέζι
Δεν ξέρω τι θα συμβεί στο μέλλον
κοντά μου απόμεινε μονάχα ένα δέντρο
κι η παραλία αργά ή γρήγορα
θα αλλάξει όπως όλα
Παρέλαση
Χειροκροτήματα φωτογραφίες βλέμματα
θαυμάζουν τα νιάτα
την ομορφιά τη δύναμη
Πίσω από τα πόδια τους
πίσω από τη γυρισμένη τους πλάτη
κάτω στο πεζοδρόμιο
ένας άνθρωπος τρέμει
με κομμένα πόδια χέρια
και καμένο πρόσωπο
ίσως είναι νέος κι αυτός
κανείς δεν το ξέρει
κανείς δε τον κοιτάζει
Στήνετε σωστά και με “αδιάφθορη” όρεξη τα μάτια σας πάνω στα τοπία του κόσμου σας που θα αποτελέσουν τις πηγές της ποιητικής σας πορείας.
Μου αρέσει που ακινητοποιείτε και μπλοκάρετε με αυτό τον τρόπο γεωμετρικά σχήματα στιγμών και εικόνων .Μου αρέσει που δείχνετε να ΄στε τόσο μικρή οπτικά στην διαδικασία σας τούτη που δικαιωματικά θα μπορούσατε να ανοιχτείτε και στον πιο μεγάλο ακόμα ωκεανό.
Εχω την εντύπωση όμως ότι δεν ακολουθείτε ελεύθερα τον εσωτερικό σας ρυθμό ..Δεν κρατάτε το συγκόντο με τα μπράτσα, με τα πόδια , με την ζωή σας την ίδια προκειμένου να βγουν πιο ιδωτικά εμπλουτισμένα από εσας τα γραψήμια σας τούτα.
Και όταν μιλώ για “εσωτερικό σας ρυθμό” δεν εννοώ τόσο την νοηματική ταχτοποίηση με ροή αυτών που λέτε ,αλλά κυριώς την ταχύτητα και την κοψιά των λέξεων που θα φτιάξουν την προσωπική σας κατάθεση..ή “υπόθεση “μάλλον για να γίνουμε και σκοπίμως περισσότερο ποιητικά αχανείς.. ..
Η αίσθησή μου και οι απόψεις μου είναι αυτές φυσικά που μπορεί να είναι και λάθος.. Εσεις, που σας ξέρετε καλύτερα, θα κρατήστε αν θέλετε κάτι..
Εκτός από το ποίημα «Παρέλαση», στα υπόλοιπα, οι εικόνες συντρίβουν τον ποιητικό λόγο σε σημείο που αυτός να εκφυλίζεται σε μια απλή περιγραφή τους ή μάλλον αναφορά τους. Η απουσία δρόμων για υπονοούμενο στον αναγνώστη είναι εμφανής και οι κατακλείδες ανεπαρκείς να σου προσφέρουν ποιητικό λόγο να σε ικανοποιήσει.
Η κα Καρδάτου (υποθέτοντας ότι δεν είναι συνωνυμία γιατί οι γραφές δεν το δείχνουν) έχει τη δική της ιστορία ως ποιήτρια και ως μεταφράστρια (έχει μάλιστα μεταφράσει και την Άννα Αχμάτοβα) και επειδή θεωρώ άδικη τη σημερινή ανάρτηση θα περάσω δυο όμορφα ποιήματα της από το blog της.
Εικονική εκτέλεση
Μου δείχνεις
τις σκισμένες σου φλέβες
Το αίμα που ρέει
δεν είναι η αλήθεια σου
Άλλα θέλεις να μου πεις
με τα καπνισμένα σου μάτια
που κοιτάνε την άβυσσο
Δεν σε συντροφεύω
σ’ αυτό το ταξίδι
μονάχη θ’ απομείνεις
Ένα χαμόγελο αγάπησα
πίσω από τον ήλιο που δύει
σε κλειστά πατζούρια
Σ’ αντάλλαγμα
κάθε μέρα μου στήνεις
μια εκτέλεση εικονική
Ούτε Δροσιά
Τίποτα δεν είναι τόσο απατηλό
τόσο ελκυστικό
όσο η αγκαλιά της θάλασσας
και η δική σου
Φύκια κυκλώνουν το πρόσωπο
κι αλμύρα το κορμί μου
και το τραγούδι των ανέμων
καλπάζει σε ακτές φευγαλέες
σε κάθε μας συνάντηση
που είναι ονειρική
ούτε δροσιά δε γεύτηκα
ούτε το χάδι των ματιών σου
Μόνο η περιρρέουσα λύπη μένει
χέρια που με πνίγουν το βράδυ
Μια μέρα όλα θα ειπωθούν
κατά πως πρέπει
και σαν τα χιόνια λιώσουν
θ’ ανοίξουν οι δρόμοι
για αγκαλιές
περιχαρείς που επιζήσαμε
μετά από τόσους θανάτους
δικούς μας
Από όλα αυτά το μόνο που κρατώ είναι το:
Μια μέρα όλα θα ειπωθούν
κατά πως πρέπει
και θα μείνω να αναρωτιέμαι: πως πρέπει;
πρέπει;
“γύρω απʼ το λευκό πύργο […] στο βάθος ένα καράβι γεμάτο τουρίστες διασχίζει τη θάλασσα.” Σίγουρα δεν ήταν το καράβι γεμάτο τουρίστες. Λογικά ήταν οι νέοι του τελευταίου ποιήματος που πίναν μπύρες στην “Κλειώ”. Το “βάθος” και οι “τουρίστες” δεν λειτουργούν σε σχέση με το τελικό αποτέλεσμα του λευκού-κόκκινου πύργου. Χωλαίνει τόσο η σύλληψη όσο και η τελική εκτέλεση. Δύσκολο να ζωγραφίσεις αξιόλογο πίνακα με πύργο λευκό ή αξιοθέατο. Προκαλεί αρνητικούς συνειρμούς και είναι δύσκολο να λειτουργήσει. Ίσως μόνο αν ακούγονταν κάπως οι κραυγές των “τουριστών”. Ποιητικό εύρημα που θα έπρεπε να περάσει μάλλον έτσι.
Έχετε στόφα και διάθεση ποιητική. Στοχεύστε και αλλού. Εικσστική η γραφή σας. Θα ήταν καλό να φανεί σε ποιο εικαστικό ρεύμα κινείστε. Μένετε στις εικόνες, ο λόγος σας στέρεος αλλά λείπει ο στοχασμός ή τέλος πάντων ένα αλλιώτικο ξάφνιασμα, μια ανατροπή στους ήχους ή στα χρώματα.
Σίγουρα αξιόλογος ποιητικός λόγος που ήδη έχει φτάσει κάπου και υπόσχεται περισσότερα.
Μαίρη μην είσαι απαισιόδοξη. Έχεις το όνομα της Παναγίας, έχω και μια κόρη Μαρία, στην κολυμβήθρα που βαπτιστήκαμε πέθανε ο θάνατος