ΜΕΣΟΥΡΑΝΑ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Τέσσερα τραγούδια σε ποίηση Άρη Αλεξάνδρου,εργο 31 (1982) ….. 15 min
1. “Ψηλα στο συρματοπλεγμα”
2. “Τελευταια νυχτα”
3. “Παραθυρο”
4. “Μεσουρανα του Αυγουστου”
Καποτε ο Αρης Αλεξανδρου μου ειχε διηγηθει ενα περιστατικο απο τη ζωη του. Την περιοδο που βρισκοτανε στην εξορια οι πολιτικοι συγκρατουμενοι του, ακολουθωντας την “επισημη” κομματικη γραμμη, τον ειχαν απομονωσει και δεν του μιλουσαν. Ενας απο τους λιγους φιλους που δεν ειχε παψει να τον συναναστρεφεται ηταν ο ποιητης Τασος Λειβαδιτης ο οποιος τον πλησιασε καποια μερα και, με μεγαλη αμηχανια, του ειπε πως οι αλλοι τον αντιμετωπιζουνε και τον ιδιο με δυσπιστια επειδη συνεχιζει να του απευθυνει τον λογο. Ο Αλεξανδρου του απαντησε: “Καταλαβαινω, μην εχεις κανενα προβλημα, μπορεις να παψεις να μου μιλας. Δεν προκειται να σε παρεξηγησω. Πες στους αλλους πως εγω βρισκομαι εδω για τους δικους μου λογους κι’ οχι για τους δικους τους”. Ο Αρης Αλεξανδρου ηταν ενας ανθρωπος που σ’ ολη του τη ζωη διατηρησε το δικαιωμα της ατομικης χειρονομιας που διασωζει την εννοια της ανθρωπιας. Τα τραγουδια αυτα, γραμμενα ειδικα για τη φωνη της Σαβινας Γιαννατου, αποτελουν κατι σαν επιλογο των “ΑΝΕΠΙΔΟΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ” και ειναι αφιερωμενα στη μνημη του.
Μιχάλης Γρηγορίου
“Ψηλα στο συρματοπλεγμα”
Τα πουλια
που τα αφηνα να καθονται
ψηλα στο συρματοπλεγμα
ηρθαν ξαφνου ενα σμαρι
τσιμπολογωντας ψιχουλα στο ανοιχτο μου στηθος.
Απιθανο το λες ;
Ειχα σταθει στην ακρη του γιαλου
κι’ηρθε και με ραντισε το κυμα
φορτωμενο φως κι’αφρο
απο το αγναντεμα σου.








Πρώτα απ’όλα θέλω να σας δώσω συγχαρητήρια για την προσπάθεια που κάνετε στο blog σας για την ανάδειξη της ποίησης, για την πατρίδα μας, για την γλώσσα μας που χάνεται, για όλα αυτά που μέσα μας μας καίνε… στην συνέχεια θα ήθελα να σας αφιερώσω ενα απόσπασμα απο την πρώτη μου ποιητική συλλογή που θα κυκλοφορήσει τις προσεχείς ημέρες (σε ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΣΗ) με τον τίτλο “ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΣΥΝΝΕΦΙΑΣ” η οποία είχα την τύχη (ΜΕΓΑΛΗ ΤΥΧΗ εν έτει 2010!) να αναγνωριστεί απο το κοινό και να μελοποιηθεί απο γνωστούς και καταξιωμένους καλλιτέχνες του χώρου, θέλωντας να θυμήσω στους “άρχοντες” του τόπου οτι πάντα θα υπάρχουν μερικοί “ονειροπόλοι” που θέλουν να βλέπουν τα πράγματα αλλιώς.
(απόσπασμα απο το ποίημα ΣΤΑ ΥΠΟΓΕΙΑ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ, ειδικά αφιερωμένο στην ανθρωπιστική οργάνωση “ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ”, η οποία είναι και επίσημος αρωγός της προσπάθειας μου)
…να βάψουμε το κόκκινο στους τοίχους με λευκό,
να σβήσουμε κάθε ανάμνηση του πολέμου
απο τα μάτια των παιδιών,
με το σεντόνι που σε φάσκιωνα ειρήνη να τυλίξεις,
και τα μάτια σου στην άκρη τους δεμένη
να μην κρατάνε μια σταγόνα παράπονου
…..
να βλέπουνε τον κόσμο φωτεινό,
να χαίρουνται τα χρώματα απόψε και αύριο και πάντα!
γιατί είναι μάτια μικρού παιδιού
μάτια μικρού παιδιού…
……
είμαστε όλοι παιδιά του Ήλιου
και μιαν ημέρα οι νεκροί θα μας τιμήσουν,
στην άκρη κάποιου μύθου
ένα στιχάκι θα γράψουν και για εμάς
ο Όμηρος ίσως ή κάποιος μικρός Θεός,
…..
στην προβλήτα της Ιστορίας
θα δέσουμε και εμείς,
ας είναι να γίνει με ειρήνη…
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ & ΣΧΕΤΙΚΑ VIDEO
http://www.iparho.blogspot.com