Αγάπη σημαίνει
Αγάπη σημαίνει
να φοράς τις παντόφλες σου
και να πληρώνεις όλους τους λογαριασμούς σου
όταν μετράς πεθαμένες τίγρεις δίπλα στο πεζοδρόμιο.
Αγάπη σημαίνει
να βλέπεις τηλεόραση
και νʼ αφήνεις μια πορδή
κάτω απʼ τα σκεπάσματα
την ώρα που κάποιος μακελεύει
δυο τελευταία παιδιά
μέσα στο μπουρδελοκούτι που
κινάει τα πρωινά σου σκατά.
Αγάπη σημαίνει
να παίρνεις πάντα τον ίδιο δρόμο
όταν το σπίτι σε καλεί
ακόμα κι αν μια ανένδοτη παρανομία
γαργαλάει τʼ αχαμνά σου
για ένα άσκοπο μεθύσι
στη γειτονιά που σου φυλάει μια
κάθιδρη στροφή.
Αγάπη σημαίνει
να κοιτάς τα ρούχα που σε πεζοδρομούν
και να μην μπορείς να διαλέξεις παντελόνι
ακόμη κι όταν όλα είναι ίδια
στο κυρ ελέησων της βαρετής γραφής.
Αγάπη σημαίνει
να διαβάζεις τις πρωινές
κυριακάτικες εφημερίδες
και τίποτα να μην συμβαίνει στον κόρφο σου
σαν πως πουλιέται ένα αρχίδι ποιητής
στο τσαλίμι ενός γραφιά
και στην επιταγή που σκουπίζει
τον κώλο του.
Αγάπη σημαίνει
να ξύνεις καλά το μολύβι
πριν πηδήξεις τα εναπομείναντα
γεράματά σου
κʼ ύστερα την ψυχή σου
κάτω από μια σπουδαία μετάφραση
πλιάτσικων κουβέντων
σʼ ένα γήπεδο στίχων ομοιοκατάληκτων.
Αγάπη σημαίνει
να στέκεσαι
θλιμμένος και μπλέ
πάνω σʼ ένα απλήρωτο καλοριφέρ
κι όταν αναρωτιέσαι τι στο διάολο
κάνεις εκεί
έρωτας να σημαίνει όλα τʼ άλλα.
Η ποίηση ψοφάει για πεθαμένους
Υπάρχουν εκείνοι που γράφουν για τους beat
και ύστερα ψοφάνε για ένα παιχνίδι αθανασίας.
Υπάρχουν κʼ οι άλλοι που στην καθαρεύουσα
φρονούν πως ξεπαστρεύουν ανισόρροπα λογάκια.
Κʼ υπάρχουν κι άλλοι τόσοι
που χαριεντίζονται σε υπολογιστές
κρατώντας φανερά ημερολόγια
μπας και κρυφακούσει
κάνας ανήμερος εκδότης με φουλάρια
την ξεκωλιά των θαυμαστικών τους.
Υπάρχουν κάμποσοι
και άλλοι τόσοι
που δουλειά δεν κάνουν
παρά μονάχα με το δεξί
στης ρουφιανιάς τη γνώση
στο ξεκατίνιασμα για τρεις στροφές
και μιας γαμημένης ομοιοκαταληξίας
επιμονής στον αφοπλιστικό το στίχο
μονάχα για μια τριχιά στον άλλον.
Υπάρχουν κι εκείνοι
που με αποσπούδαστη κοψιά
ξεραίνουν κόμματα,
χορεύουν το κώλο τους
απʼ το ένα εγώ στο άλλο,
αδειάζουν βιβλιοθήκες σάματις
να πρέπουν για το επίμονο καλό
και το προστατευτικό μιας τέχνης
που οι ίδιοι έστησαν
σε δύο μέτρα
και σε δύο σκατά.
Τούτο το ποίημα είναι χάλια
και το ξέρω
μα το γράφω
είκοσι λεπτά πριν τις τέσσερις.
Σαν προμετωπίδα σε γαμοβιβλίο δε ακούγεται;
Η καρέκλα είναι σκληρή
και το μπουκάλι τελειώνει
μιλώντας τόση ώρα για ένα πράγμα πεθαμένο
που το σκαρτεύουν όσοι δεν στοιχημάτισαν ποτέ.
Η ποίηση είναι ένα πολύ παρεξηγημένο πράγμα,
οι γραφιάδες της δεν έχουν καμία διαφορά
από εκείνα τα κακόμοιρα ζώα
που βλέπεις σʼ ένα κανάλι πριν βάλει την τσόντα του
δύο ώρες μετά τα μεσάνυχτα
γιορτάζοντας το τομάρι τους που γερνάει
και δεν θρονιάζεται σε καμία ήσυχη καυλοκατάνυξη.
Η ποίηση θέλει μουσικές
και ανθρώπους ξεγραμμένους
αλεπουδιάρηδων κλεφτών,
μιας μπάντας απʼ τη δύση
που ξέσκισε τα σμιθ εντ γουέσον
του Μορικόνε
γύρω από έναν προτελευταίο ύπνο του θανάτου
την ώρα που ματώνουν και πάλι τα γινάτια
και ίσως τότε κάτι και πάλι
ίσως και κάτι τότε
πάλι να γίνει.
Η ποίηση ψοφάει για πεθαμένους.
Αυτό το ποίημα είναι για σένα
Αυτό το ποίημα είναι για σένα
που τρελαίνεσαι πριν πέσεις στο κρεβάτι
και μουρμουράει η γυναίκα σου για τους απλήρωτους λογαριασμούς
και τρελαίνεται η μάνα σου για τις αδιόρθωτες συμπεριφορές σου
και σου μιλάνε οι φίλοι σου για τις ακάθαρτες σιωπές.
Αυτό το ποίημα είναι για ʽκείνους που μαύρισαν τα χέρια τους
και πίνουν ούζα στου καφενείου την πληρωμή,
που σταυρώνονται στους πάγκους για τρεις κι εξήντα
και τους γαμούν οι τράγοι της πολιτικής,
τα κωλόπαιδα με τις σιδερωμένες γραβάτες.
Αυτό το ποίημα είναι γιʼ αυτούς που δεν καταλαβαίνουν
τους γραφιάδες των free press
ʽκείνους που λένʼ τι όμορφα είναι τα βράδια της πόλης
γιατί ποτέ δεν άνοιξαν φάκελο με λογαριασμό
γιατί η μάνα ξεσκάτιζε τα βρακιά τους απʼ τα ερασιτεχνικά μεθύσια
και ο πατέρας φρόντιζε τα πλυμένα τους αρχίδια.
Αυτό το ποίημα είναι για τους μαλάκες ποιητές
που νόμιζαν πως τα λόγια είναι δυο ποτάμια.
Που δεν ρόζιασαν ποτέ τους τις παλάμες
και γίνανε το λουρί ενός ατάλαντου.
Για τα Παρίσια τους
και τις αγύμναστες κωλοτρυπίδες τους
για τους μπαμπάδες στρατηγούς τους
και τις γιαγιάδες νταβατζήδες τους
για τα ποτά των 10 ευρώ τους στα μπαρ της γελοιότητας
για το βυζί της μάνας τους που έγινε εικονοστάσι
και τα ημερωμένα μεσημεριάτικα πρωινά τους
που δεν υπήρχε ποτέ το ξυπνητήρι.
Αυτό το ποίημα είναι για
τους πενηντάρηδες οικοδόμους
που πίνουν ότι βρουν μπροστά τους
μονάχα για να σταματήσουν τα χρόνια
και τις γυναίκες τους που μετράν τις δεκάρες στα μπακάλικα της γειτονιάς
μην τυχόν και φάνε ξύλο το βράδυ.
Αυτό το ποίημα είναι για τους χαρτογιακάδες
που έπιασαν τον παπά απʼ τα αρχίδια
και τους παπάδες που έγιναν αρχίδια.
Αυτό το ποίημα είναι για τούτη την πόλη
που δεν κατάλαβε ποτέ από που της ήρθε
και βολεύεται με τα ίδια σκατά
εδώ και κάποιες δεκαετίες
και θα βολεύεται για χρόνια ακόμη.
Καθώς οι σκύλες θα γαβγίζουν τα βράδια
οι μπεκρήδες θα μετράνε ατυχία
και τʼ αποτσίγαρα θα χορεύουν κλακέτες
πάνω στον ίδιο ρυθμό του θανάτου.
24/3/2010 Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΛΙΑΝΑΙΟΣ ΣΤΟ BAR37
Παρουσιάζει το νέο του βιβλίο,
“Ο διάβολος πάνω σε στρατσόχαρτο”
Εκδόσεις Ενδυμίων, 2009
BAR37, Εμμ. Μπενάκη 37, Εξάρχεια
από τις 20.00 και μετά, είσοδος ελεύθερη
θυμίζουν πάρα πολύ Μπουκόφσκι.
Τα ποιήματα είναι αξιοπρόσεκτα όπως και ο φίλος ποιητής . Να αποφεύγει μόνο την επανάλήψη των
ίδιων λέξεων.
ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ Ο ΜΠΟΥΚΟΒΣΚΙ
ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΤΙΣ
ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΥΝ.
ΔΕΝ ΤΙΣ ΕΧΕΙ ΜΟΝΟΠΩΛΙΟ .
αν σχολιασω ριχνοντας μπινελικια μαλλον θα σβηστει το σχολιο μου αν ομως ονομασω το σχολιο ποιηση οχι απλα δεν θα σβηστει αλλα καποιοι θα με χειροκροτησουν κιολας.ετσι δεν ειναι η κανω λαθος;ειμαι κατα οποιασδηποτε λογοκρισιας και θεωρω οτι στην ποιηση ιδιαιτερα δεν χωραει αυτη η εννοια (της λογοκρισιας) αλλα ας μου πει καποιος ποια ειναι τα στοιχεια που χαρακτηριζουν τα παραπανω ως ποιηματα;
Καλημέρα σε όλες, όλους και όλα. Παραμονή εθνικής εορτής σήμερα, και η θερμοκρασία εδάφους αγγίζει…κάτσε να δεις πόσο…τους 17, θα δείξει, εξαρτάται από τον καιρό. Πάντως οι δεκαεφτάρηδες σήμερα θα χασμουργιούνται αλύπητα, προσπαθώντας κάποιοι ίσως από αυτούς
να καταλάβουν πως γίνεται ένα έθνος να γιορτάζει και που, άραγε σε ταβέρνες, σε ουζάδικα; Είδατε ποτέ έθνος να τρώει κοψίδια; Μόνο τα παιδιά του είναι ικανό να φάει, ας πούμε σαν τον Καποδίστρια. Αλλά αυτά είναι αλλουνού Ιούδα ευαγγέλιο, ή διαβόλου; αν θυμηθώ τον τίτλο της σημερινής ανάρτησης, γι αυτό και την έγραψα αυτή τη λέξη…για να μην ξεχάσω. Γιούπι.
sofi, κανείς δεν σας εμποδίζει να γράψετε έμμετρα σχόλια που θα σχολιάζουν τις απρεπείς αναρτήσεις. Kάμποσα έμμετρα σχόλια του Ποιείν έχουν ήδη ανθολογηθεί απο “σοβαρά” ποιητικά σάιτ.
Σε άλλους το ποτό βγάζει κλάμα σε άλλους οργή. Θέλει τέχνη το πίνειν…κι αντοχή.
Ναι, τα ποιήματα θυμίζουν Μπουκόφσκι. Δεν μπορούμε να κακολογήσουμε κάποιον επειδή θυμίζει τον Μπουκόφσκι. Μπορεί μάλιστα να εξελιχθεί σε κάτι πολύ καλό. Οι εποχές προσφέρονται. Εννοώ ότι η ευημερία μας είναι επιφανειακή και από κάτω οι κοινωνία βρίσκεται σε παρακμή. Και σύντομα αυτή η ευημερία θα γίνει παρελθόν και όταν τραβηχτούν οι κουρτίνες θα αντικρίσουμε την άσχημη θέα. Αυτά τα στραβά του δυτικού πολιτισμού ο Μπουκόφσκι τα διέκρινε, εμείς όμως θα τα ζήσουμε κιόλας. Επομένως η οπτική του κ.Ζελιαναίου χωρίς να είναι προφητική μας προτρέπει να δούμε προς τη σωστή κατευθύνση και είναι κατά τη γνώμη μου καλοδεχούμενη, όμως το αν θα μπορούσε να έχει μια πιο προσωπική γραφή το αφήνω σε άλλους να το κρίνουν.
ειρηνη γαλινου. δεν είναι οι λέξεις το θέμα μας. το θέμα μας είναι το ύφος και ο τρόπος που χρησιμοποιείται για να συγκινηθεί το κοινό. ο μπουκόφσκι ουδέποτε έβρισε στα ποιήματά του έστω και αν χρησιμοποίησε βωμολοχίες.επίσης να προσθέσω ότι δεν είπα πως είναι κακό να θυμίζει κάποιος μπουκόφσκι.τίποτα δεν είναι κακό.
και κάτι που είχε πει ο σελιν…η συγκίνηση στην αργκό εξαντλείται γρήγορα…ο αναγνώστης κολλάει εκεί…και μετά θέλει όλο και περισσότερη αργκό…αλλά που να τη βρεις…
@ 1:01 pm
Yπέροχο!
Κύριε Καλογήρου βεβαίως και έχει το δικαίωμα
ή τα γραπτά ενός ποιητή να θυμίζουν και Μπουκόβσκι και Εμπειρίκο , μη ξεχνάμε ότι και
ο buk κυνηγήθηκε από το κατεστημένο . Και θα μου επιτρέψετε να γράψω εδώ ενα ποίημα από ένα ποιητή που έχει κυνηγηθεί από τις λογοτεχνικές συμμορίες όσο κανένας και τα λογοτεχνικά περιοδικά αρνούνται να του δημοσιεύσουν ποιήματα
και τον φιλοξενώ στην ιστοσελίδα μου :
Φτύσε ανθρώπους
που μάθαν να τρων και να χέζουν
Φτύσε τον αέρα που σπέρνουν
ικέτες
Φτύσε δάνεια , δανειοδότες
τόκους και τοκογλύφους
Φτύσε οθόνες έγχρωμες ,
κοντυλοφόρους βουτηγμένους
στη βλέννα
Φτύσε γυναίκες που κατουράνε
όρθια και μαγειρεύουν παιδιά
υπηρέτες
Φτύσε τα μάτια του χρόνου
και γράψε ιστορία δική σου
Φτύσε το γράμμα του νόμου
γίνε νομοθέτης
γίνε πένα να ξερνάει
φωτιά
να σπέρνει πανικό και φωτοστέφανα
Φτύσε δημόσια υποχείρια
Φτύσε χοντροκώλες κυρίες
και τραπεζικούς υπαλλήλους
Φτύσε και τον ποιητή σου κατάμουτρα
κάθε βράδυ, μονάχος
ξερνάω .
Γιώργος Βλάχος
Ιούλιος 2000
΄Οσο για τον Χριστάκη άλλη μεγάλη ιστορία
και άλλη μεγάλη συμμορία έχω και τα τεύχη
του Παντέρμα και του Κούρου . Αυτοί που δημοσίευαν τότε στα περιοδικά του ,σήμερα λύνουν και δένουν πίσω από τα γραφεία των εκδοτικών καταστημάτων και είναι αυτοί που σήμερα η Ελλάδα δεν έχει ποίηση .
ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΙΔΙΟΣ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙΣ
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟ .
Οσο για τον σημερινό φιλοξενούμενο στο ΠΟΙΕΙΝ
ΜΠΡΑΒΟ ΤΟΥ Να γράφει πάντα έτσι .
δε νομίζω ότι ο Μπουκόφσκι κυνηγήθηκε από κατεστημένα, αλλά δεν είναι -και πάλι- αυτό το θέμα μας.
το ποίημα που μόλις αναρτήσατε δεν αποτελεί -κατά την άποψη μου- ποίημα.για σύνθημα σε πορείες αναρχικών είναι ότι πρέπει.
@ 1:23
Ρισπέκτ!
Ώριμη υπαινικτική γραφή με <>
Τι τυχερή είμαι που δεν έχω διαβάσει κύριο δείνα και κύριο τάδε… ενθουσιάστηκα και συγκινήθηκα και λέω πώς αν μια κυριακάτικη μεθαύριο έβαζε πρωτοσέλιδο το “αυτό το ποίημα είναι για σένα”… με μεγάλα γράμματα όι χαζά χωρίς φωτό…καθαρό πρωτοσέλιδο
Θράυση θα κανε σε μούτρα πολλα 🙂
Βεβαίως και κυνηγήθηκε , ακόμη και σήμερα
οι ακαδημαικοί της Αμερικής δεν τον αναγνωρίζουν
για λογοτέχνη παρ’ όλη την αποδοχή που έχει στο
κοινό. ΄Οσο για το ποίημα του κύριου Βλάχου είναι
ποίημα και όχι σύνθημα αναρχικών διότι και το ποίημα είναι αξιοπρεπές και οι αναρχικοί επίσης .
Αυτοί που απορριπτουν αυτή την ποίηση έχουν μάθει
και δεν λεν να ξεκόψουν από ”το αρνάκι άσπρο και
παχύ ” . και οι επιδοτούμενοι εεκδότες αρνούνται
να δημοσιεύσουν αυτή την ποίηση μήπως και τους κοπούν οι επιδοτήσεις .
νομίζω πως δεν κατέχετε πολλά από Μπουκόφσκι,συνεπώς η κουβέντα μας γι’ αυτόν σταματά εδώ.
τα υπόλοιπα που λέτε είναι άκρως αδιάφορα και εκτός θέματος.
Και για τις κυρίες με τα ειρωνικά σχόλια :
HAROLD PINTER
Δημοκρατία
Δεν μπορείτε να ξεφύγετε.
Τα μεγάλα καβλιά έχουν βγει έξω.
Θα γαμήσουν ό,τι δουν μπροστά τους .
Να φυλάτε τα νώτα σας .
Μάρτιος 2003
Μετάφραση Τάνια Παπαδοπούλου
Σε μια εποχή που η απάντηση στο “άι γαμήσου” είναι “από το στόμα σου και στου θεού τ’ αυτί”, ποιον μπορείς να απειλήσεις με ένα μεγάλο καυλί;
Μου άρεσε πολύ η ποίηση του κ.Ζελιαναίου.
Οι στίχοι του κοφτεροί,οξείς,δεν χαρίζονται,δεν φλυαρούν.
με συγκίνησε η καθαρή γραφή χωρίς ωραιόσχημους καθωσπρεπισμούς.
Εχει θάνατο μέσα της και ψυχή
καλοτάξιδο !
Αυτό τους ενοχλεί κ. Καλογεροπούλου η καθαρή
γραφή , γιατί έχουν μάθει να σέρνονται αλλά η ποίηση έχει ψυχή και ευτυχώς που υπάρχουν έστω και λίγοι που υπερασπίζονται αυτό το γράψιμο.
κυρία Γαληνού εξαιρετικό το απόσπασμα του Πίντερ που παραθέσατε.Νομίζω αρκούντως εύγλωττο και κατάλληλο αν και ακατάλληλο(για ορισμένους)!
Παρεπιμπτόντως με αφορμή την κουβέντα μας εδώ, επισκέφτηκα και το μπλόγκ σας που μου άρεσε πολύ !
Ευχαριστώ για την επίσκεψη . Σπάνια καταχωρώ σχόλια στο ΠΟΙΕΙΝ και σε άλλες σελίδες καθόλου,
αλλά επειδή κατάλαβα ότι σήμερα θα έχει ουσία
και ότι η ποίηση αυτή θα κτυπηθεί έλαβα μέρος
στη συζήτηση.
Και άλλο ένα ποίημα ,τιμητική προσφορά σε όσους
χτυπάνε ΠΟΙΗΤΕΣ
Δε θ’αφήσω πίσω μου
κουράδες κατεψυγμένων
προιόντων , ιδέες σήψης ,
αρτοποιήματα μουχλιασμένα σε προθήκες,
αρώματα-λόγια,
θνητούς χαφιέδες , διψασμένους θεούς ,
ανέραστες πόρνες και εικόνες .
Δε θα αφήσω πίσω μου
δακρυσμένους ήλιους , προλετάριες μέρες ,
σοφούς πεινασμένους
και την Ορθοδοξία να λιβανίζει
το Σοφοκλή και τη Σοφοκλέους .
Γιώργος Βλάχος
Σε όλους όσους αρνούνται τη δημοσίευση αυτής
της ποίησης στα λογοτεχνικά ? περιοδικά τους.
“Σπάνια καταχωρώ σχόλια στο ΠΟΙΕΙΝ και σε άλλες σελίδες καθόλου,”
Εμείς σ’ ευχαριστούμε Ειρήνη,
το ΠΟΙΕΙΝ ευτυχώς ή δυστυχώς δεν είναι ακόμη μία σελίδα…χαίρομαι που άρχισαν να το καταλαβαίνουν και οι άλλοι…Αύριο, αγαπητέ μου Κώστα, το αύριο είναι σαν το αύριο…απρόβλεπτο!
Συγχαρητήρια για τη σημερινή ανάρτηση Κύριε Παστάκα δεν ήθελα να θίξω κανένα για τη
” σελίδα” και ευχαριστώ για τη φιλοξενία .
Καλοδεχούμενα τα συγχαρητήρια όπως και τα βρισίδια:
Λοιπόν, βρήκα το βιβλίο που ανέφερα σε κάποιο προηγούμενο σχόλιο, περί του μύθου του καλλιτέχνη και του προσώπου του δημιουργού:
Ernst Kris, Otto Kurtz
Die Legende vom Kunstler: Ein historischer Versuch, Krystall Verlag, Vienna, 1934
Εμπλουτισμένη κι αναθεωρημένη έκδοση:
Legend, Myth, and Magic in the Image of the Artist, A Historical Experiment
1979 Yale University Press-New Haven and London
Ιταλική έκδοση:
La leggenda dell’ Artista
presentazione di Enrico Castelnuovo
prefazione di E.H. Gombrich
εκδ. Boringhieri, 1980
Γνωρίζω προσωπικά τον κ. Ζελιαναίο και μου είναι πολύ συμπαθής. Τα ποιήματα όμως που αναρτήθηκαν εδώ δεν τα βρίσκω συμπαθητικά καν.
Σχετικά με τον Μπουκόβσκι: η αντιγραφή είναι σκανδαλώδης και αυτό νομίζω πως θα πρέπει να οδηγήσει τον ίδιο σε δεύτερη σκέψη και περισυλλογή.
Φιλικά.
αγαπητε κυριε μιχο δεν νομιζω οτι υπαρχει ψυχαναγκασμενη ευπρεπεια στην ποιηση αλλα και ετσι να το δουμε δεν νομιζω παλι οτι τα συγκεκριμενα ποιηματα ειναι μια επανασταση κοντρα σε αυτη ουτε καν οτι την στηλιτευουν.τουλαχιστον εγω δεν μπορω να το διακρινω αυτο.κατι τετοιο ας πουμε διακρινω στην “υβρεπομπη” του φοιβου δεληβορια αν εχεται ακουσει το τραγουδι.ουτε στα ποιηματα του μπουκοφσκι διακρινω κατι τετοιο γιατι τα “βρωμολογα” του δεν γινονται αυτοσκοπος.αντιθετως σε αυτα εδω βλεπω μια προσπαθεια να μπει καλα και σωνει το βρωμολογο σε καθε φραση.μπορει να κανω λαθος αλλα αυτο ειναι η γνωμη μου.εγω με καποιο τροπο που υπερβαινει την λογικη μου και το φτωχο μου λεξιλογιο αντιλαμβανομαι αν καποιο κειμενο ειναι ποιημα η οχι ειτε μου αρεσει ειτε δεν μου αρεσει.παραδειγμα ο καρουζος.εχω διαβασει αρκετα δεν με γεμιζει αλλα αντιλαμβανομαι οτι αυτα που γραφει ειναι ποιηση.εδω δεν μπορω να το αντιληφθω (ισως να ειμαι χαζη και ασχετη) γι αυτο πειτε μου εσεις αν εχετε την καλοσυνη.να στε καλα
sofi ποίηση είναι μόνο η ζωή.
οι λέξεις στο χαρτί είναι καλή ή κακή αντιγραφή.
και η ζωή είναι άστατη πολύ.
τη γραφή του κου Ζελιαναίου τη βρίσκω ενδιαφέρουσα, επίκαιρη και διαχρονική.
και ας θυμίζει όποιον θέλει ο καθένας.
κ. νικηφορε μπηκα στο blog και διαβασα καποια ποιηματα σας και ειδα το εξης:εχετε γραψει η αντιγραψει αν θελετε τις σκεψεις σας ισως τις εμπειριες σας ισως τα συναισθηματα σας με εναν τροπο ποιητικο που ξεχωριζει απο το πως θα τις γραψω εγω που δεν ειμαι ποιητρια.αλοιμονο να θεωρουμε ποιηματα οσα κατεβαζει η κουτρα μας και γραφουμε.πρεπει να υπαρχει αυτο το “κατι” που να μαγευει τον αναγνωστη να τον μαγνητιζει να αποροφα την σκεψη του ειδαλλως ολοι θα ειμασταν καβαφηδες καρυωτακηδες δημουλαδες κ.λ.π.πολλοι παντως αυτοονομαζονται ποιητες και αυτοθαυμαζονται.τι πρεπει;να το δεχομαστε στη λογικη “οτι δηλωσεις εισαι;”
Αγαπητή Σόφι ξεχνάς κάτι πολύ σημαντικό. Στην Έλλαδα είμαστε και ο καθένας μπορεί να είναι ότι δηλώσει. Ο Γιάννης Ζελιαναίος δηλώνεις ποιητής. Καλά κάνει – δικαίωμα του είναι. Αντίστοιχα και ο κύριος Παστάκας δηλώνει πως το site του δεν είναι μία απλή σελίδα, είναι κάτι άλλο, κάτι που μόνο αυτός γνωρίζει ενδεχομένως. Δικαίωμα του επίσης. Είναι εμφανές πως το μόνο που απομένει στον αναγνώστη τελικώς είναι η κρίση του και το δικαίωμα του να την εκφέρει, ενίοτε και δημόσια.
Για μένα λοιπόν ο Ζελιαναίος είναι όντως ποιητης, αλλά πολύ κακός, τα φλύαρα πολιτικάντικα, ρηχά και πληθωριστικά του πονήματα δεν αφορούν κανέναν παρά μόνο τον ίδιο και τους ομοίου μεγέθους ομόσταυλούς του. Απορώ γιατί χρειάζεται να συζητάμε κάθε φορά τα ίδια αυτόνοητα.
Τα ποιήματα του Ζελιαναίου που αναρτήθηκαν ελπίζω να μην είναι τα καλύτερα της συλλογής του. Δεν μπορώ να καταλάβω αλλιώς πώς ένας εκδοτικός οίκος πήρε το ρίσκο να τα εκδόσει; Ωστόσο δε νομίζω οτι μιμείται κάποιον, τουλάχιστον όχι με επιτυχία. Είναι βέβαια εντυπωσιακό το πόσο αδιάφορα κουραστική γίνεται η γραφή του μετά την πρώτη συλλαβή.
τι σημαινει δηλαδη κυριε μιχο αυτο που ειπε ο (υπεροχος κατ’εμε) αγγελοπουλος στη φοιτητρια που εξεφρασε τη γνωμη της εκτος απο υπεροψια του τυπου “ξερεις ποιος ειμαι εγω;”.εμενα ας πουμε δεν μου αρεσουν οι ταινιες του φελινι αλλα δεν αμφισβητω οτι ειναι απ τους μεγαλυτερους σκηνοθετες παγκοσμιως.δεν σημαινει οτι εχει το αλαθητο οταν καποιος ειναι μεγαλος καλλιτεχνης η οτι δεν εχει κομπλεξ και δεν λεει κακιες γιατι προσβληθηκε.ασχετα αν και αυτη η κοπελα του το ειπε απο δικο της προφανως κομπλεξ δεν θα επρεπε να εδειχνε ανωτεροτητα αναλογη του μεγεθους του;και τον αγγελοπουλο γιατι τον αναφερατε; εχουμε εδω εναν “αγγελοπουλο” που καποιοι απο εμας που δεν μας αρεσει χρειαζομαστε ψυχαναλυτη;
Νομίζω πως πολύ κακώς επιμένετε
να συγκρίνετε τον Γιάννη Ζελιαναίο
με τον Μπουκόβσκι. Ποιος ο λόγος;
Και ποιος από σας νομίζει πως τα ποιήματά του
δεν θυμίζουν κανέναν άλλον;
Υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα εδώ.
Η επιρροή του Μπουκόβσκι είναι παραπάνω από εμφανής αλλά δεν δέχομαι ότι τα ποιήματα
που διαβάσαμε είναι κακή αντιγραφή των ποιημάτων του Μπουκόβσκι.
Και νομίζω πως το νόημα του τελευταίου ποιήματος
(το νόημα-όχι η γλώσσα)
υπερβαίνει τις όποιες “δυσκολίες”
σκαρφίζεστε.
Ακόμα κι αν ο Ζελιαναίος
είχε το ρόλο
του Μπουκόβσκι,
χρήσιμος θα ταν!
Πιο χρήσιμος
από πολλούς άψογους χειριστές της
γλώσσας
που προκαλούν αηδία!
😉
@38
Μ’ αρέσει η αλητεία και το πιόμα
δεν μ’ αρέσει να βλέπω αντιγραφές ποιημάτων.
Απλά πράγματα.
“Τούτο το ποίημα είναι χάλια
και το ξέρω
μα το γράφω
είκοσι λεπτά πριν τις τέσσερις.
Σαν προμετωπίδα σε γαμοβιβλίο δε ακούγεται;”
Μια ερώτηση:
Ένα κείμενο που αυτοδηλώνεται ως ποίημα, φωνάζει: ε γ ω είμαι ποίημα, γράφτηκα στις 4 το πρωί περίπου, πριν γραφτώ έχω προμετωπίδα, εξώφυλλο και είμαι σελίδα ενός γαμοβιβλιου, σημαίνει δηλαδή ότι είναι ντε και σώνει ποίηση.
Και φυσικά κατά τη γνώμη μου δε φταίει ο συγγραφέας των παραπάνω κειμένων, αλλά οι εκδότες, έντυποι και ηλεκρονικοί, οι ποιητές αναγνωρισμένοι και μη, που παρουσιάζουν ως ποίηση σχεδόν όλα τα κείμενα που απλά ειναι γραμμένα σε σχήμα ποιήματος…
Δύο σημεία: Λείπει το παράδειγμα, λείπει ο ποιητής ή οι ποιητές που θα σκιαγραφήσουν τα όρια του τι είναι ποίημα στη σημερινή συγκυρία, δίχως έπαρση, δίχως δηλώσεις, απλά και μόνο με το παράδειγμα της ποίησης τους. Έχει κορεστεί το πράγμα πραγματικά από πολιτικά ή αλκοολικά ή ηθικά μανιφέστα.
Δεύτερον, ο Y.Bonnefois είχε πει κάποτε πως πρέπει να διακρίνουμε τις φωνές άλλων ποιητών μέσα από το έργο του Rimbaud απο την ίδια την φωνή του για να καταλάβουμε την ποίηση του. Αυτό ισχύει για όλους τους ποιητές. Διακείμενα και επιρροές υπάρχουν και καλό είναι να υπάρχουν, η δική μας φωνή είναι το θέμα αν ακούγεται ή όχι. Αυτό περί Μπουκόφσκι και άλλων δαιμονίων…
Ταπεινά
Δύο σημεία
Τί είναι ποίηση
λοιπόν
Παναγιώτη Α.;
θανάση, παναγιώτη σοφι τι είναι ποίηση ο χρόνος θα το δείξει
μέχρι τότε μόνο υποψία έχουμε για το τι μπορεί να είναι
στοιχηματίζουμε κε Παστάκα;
Γνωρισα το Γιαννη και τη ποιηση του χθες βραδυ,σε μια ποιητικη βραδυα που εκανε πολλους απο εμας ευτυχεις. Ο ιδιος φλεγομενος, αυτοπυρπολουμενος και συναμα γελαστος, σεμνα απλωσε τη ποιηση του με δυναμη, χωρις κομπλεξ για να επαληθευσει οτι, η ποιηση ειναι κατι ζωντανο……. θελει σωμα, φωνη, βλεματα, χνωτα, ποτα, (τσιγαρα )
εμπνευστηκα το παρακατω…
Προσφερω τα ματια μου
να τα κανεις ποιηση
κι οχι να μου τα βγαλεις
μα αν το βλεμα μου
αλογο, σε κυριεψει
κρατησε με απ τον ωμο.
πάμε στοίχημα…Νικηφόρε!
ρίξε το ποίημα από τη χθεσινή βραδιά ή συνέχισε το ποίημα της Δέσποινας…
Χρόνια Πολλά πατριώτες!
πάρε με μια αγκαλιά
βάλε μου φωτιά
και με τ’ αποκαίδια
στου χρόνου τον καμβά
ζωγράφισε το βλέμμα μου
άλογο παράλογα
πάντα να σε κοιτά…..
καλημέρα κε Παστάκα
και οι υπόλοιποι ήταν ωραία η βραδιά
τα παρακάτω στιχάκια τάδωσα χτες του γιάννη κακογραμμένα σε χαρτάκι, γραμμένα για έναν άλλο γιάννη και για το στοίχημα
Βάκχε μικρέ τρελέ θεέ
λευτέρωσε το πνεύμα
γιόμιζε τα ποτήρια ως την αυγή
σε κάθε νεύμα
κι ύστερα χορό – με ρυθμό
χέρια ψηλά στον ουρανό
σκυμμένο το κεφάλι
αχ! ποιά προσευχή;
σε ποιό θεό;
δε βλέπεις που παραπατώ;
έτοιμος ν’ απογειωθώ
ή να χωθώ στο χώμα πάλι.
Νικηφορε…παμε στοιχημα ενα δευτερο γυρο…
στο τελαρο του χρονου
μοναδικη ζωγραφια
το βλεμα ενος δαρμενου σκυλου
να κοιτα το καθρεπτη
και να βλεπει
το ειδωλο του
οταν τον φιλησαν
Ορισμένες σκέψεις μετά από το διάβασμα των «ποιημάτων» του κ. Γιάννη Ζελαναίου.
Είναι γνωστή σε όλους η προυσία και κυριαρχεία της πλαστικής ύλης στη ζωή μας. Από το μικρό δοχείο συλλογής ούρων προς εξέταση, έως τα πλαστικά λουλούδια και τις πλαστικές σημαίες. Θα ήταν λοιπόν παράξενο να μην κατασκευαστεί και η πλαστική οργή και δη κοινωνική. Όμως επειδή η πλαστική ύλη έχει περάσει στη συνείδηση των χρηστών και καταναλωτών της ως φτηνό υποκατάστατο αντικειμένων καθημερινής χρήσης, ανάγκη να την επεξεργαστούμε με τρόπο ώστε να δίνει την εικόνα σκληρού μετάλλου. Η συνταγή είναι πραγματικά ευφυείς και συνάμα σε εντάσσει και στούς λίγους της πρωτοπορίας. Τα υλικά που χρειάζονται, (το ακριβές των οποίων μπορείτε να διασταυρώσετε με τα αναφερόμενα στα «ποιήματα») αλλά σε μεγάλη αφθονία, να μην τσιγκουνευτούμε, είναι πορδές, σκατά, αρχίδια πλυμένα ή αν δεν υπάρχει νερό και άπλυτα, κώλους ξεκωλιασμένους, γαμημένους και γαμιάδες, αρχίδια και μαλάκες ποιητές, κωλόπαιδα, γαμοβιβλία και μετά από ένα ανακάτεμα μέσα σε μια ατμόσφαιρα καυλοκατάνυξης, παράγεις το πλαστικό μέταλλο της κοινωνικής οργής. Εκείνο βέβαια που διακινδυνεύεις, είναι η μπόχα του βόθρου και ο αναποφεύγος πανικός των αναγνωστών να τρέξουν στο λουτρό να απαλλαγούν από τη σκατίλα. Αλλά κι αυτό ως χάπενιγκ έχει κάποια καλλιτεχνική αξία.
Πιστεύω απόλυτα ότι δεν υπάρχουν βρωμόλογα αλλά βρώμικη χρήση των λέξεων ή και βρώμικη σκέψη. .
Επίσης θεωρώ ότι ο παραλληλισμός με ποιήματα ποιητών όπως οι Μπωντλαίρ, Μπρέχτ Βαρναλη, Αραγκόν και άλλων με τις κατασκευές του κ Ζελιαναίου είναι τελείως ατυχής.
Πιστεύω πως ο κ. Παστάκας καλά κάνει και αναρτά κάθε κείμενο που φιλοδοξεί να θεωρείται ποίημα για να ξέρουμε τι γίνεται στην αγορά.
Τέλος αν ο ποιητής θελήσει να συνεχίσει σ’ αυτό το είδος με τον ίδιο τρόπο, θα του πρότεινα να εμπνευστεί και από τη σχέση μορφολογίας των κοπράνων και κακούργας κενωνίας.
κ. σκληβανιωτη τα ειπατε ολα.τουλαχιστον εμενα με καλυψατε πληρως
Προσωπικά, τα παρακάτω με ξένισαν: “μιας γαμημένης ομοιοκαταληξίας”, “γαμοβιβλίο” κυρίως καθώς παραπέμπουν σε έναν ελληνοαμερικανικό χειρισμό υβρεολογίου. Δεν γνωρίζω κανέναν που θα έλεγε/έγραφε τη λέξη “γαμοβιβλίο” ενώ θα μπορούσε να πει “κωλοβιβλίο”. Φανταστείτε να αλλάζαμε το μαλάκα με το κωλότρυπα (asshole). “Πού είσαι κωλότρυπα;”, “Ναί ρε κωλότρυπα…” και όπως και κάποιος σχολιαστής του ποιείν είχε γράψει, “Ξέρεις πόσο κουράστηκα να με λένε κωλότρυπα και να μη με πειράζει;”. Η λοιδορία πρέπει να είναι κτήμα μας, αλλιώς είναι ευφημισμός.
[Τα παραπάνω είναι εντελώς υποκειμενικά – το ίδιο και τα παρακάτω]
Ωστόσο, τα ποιήματα αυτά τουλάχιστον διαβάζονται ευχάριστα.
…………………………………
να ξεθωριάζει στη θέα του μπόγια
τρέχα έρμε σκύλε
στα σκέλια την ουρά
με τα τρία εναπομείναντα ποδάρια
όσο βαστάει η ανάσα
όσο να βγει η ψυχή
τρέχα………
ποιειν ωδη στην αδεσποτη ποιηση
με την ουρα εξω απ τα σκελια
τρεχει
να βρει τη ψυχη της
τετραφυλη, χωρις δακρυα
περισσεψαν…..
Νικηφορε, μετα το δευτερο γυρο συνηθως ακολουθει τριτος!!
ή μπορεί να στερέψαν
από πόνο αβάσταχτο
σταματάει
γλύφει τις πληγές
ξεδιψά μα πεινάει
κυνηγά την ουρά να δαγκώσει
να κόψει κάτι να φάει….
καλημέρα Δέσποινα, με εξουθενώνεις ευχάριστα
κι η ψυχή η τετράφυλη
στέκει πλάι ορθάνοιχτη
γεμάτη αδέσποτη ποίηση
απορημένη κοιτάει….
…μεσα της οι πιο ομορφες θαλασσες
απορες θαλασσες
αποροια κατακλυσμων
που δε βρηκαν αναχωμα
καλημερα Νικηφορε, λες να γινω ποιητρια??
πλακα κανω…και δεν ξερω αν δικαιουμαι(?)
σκύβει ρωτάει
κι η απάντηση χάνεται
στου ουρανού το στερέωμα
στη σπατάλη στο ξόδεμα
κιβωτό να ζητάει…
αυτός που ρωτά δε θέλει να μάθει
έτσι Σωτήρη; με την άδεια σας όχι πια κε Παστάκα.
Δεσποινα αναμένω στο πληκτρολόγιο…..
χωρίς την άδεια σου Δέσποινα κατέθεσα τους διαπληκτρολογισμους στο μπλογκ και περιμένω την συνέχεια……..
ποια ειμαι εγω που δινει την αδεια?
απαντησεις κιβωτοι
δεν υπαρχουν
…………. μια αναπαντητη
μονο
είσαι η συμπαραγωγός ενός διαδικτυακού δρώμενου
μην απεμπολείς των δικαιωμάτων σου
εχει ξεκινησει ο 4ος γυρος;
κλήση που δεν έγινε
λόγω υπερφόρτωσης δικτύου
η βροχή πέφτει πιο δυνατά
η μπάντα παίζει ξέφρενα πια…
με μια τενούτα η τρομπέτα
καλεί κανείς δεν απαντά
βοήθεια!
έρχεται το ιππικό παιδιά….
εφιππος ο αη-γιωργης
σκοτωνει το δρακο
αλλα γιατι καλεις και ενκαλεις
το χθες και τη βροχη
το ποταμι δε στερεψε
περιμενει τα χιονια να λειωσουν
εχω ζαλιστει, δε ξερω σε πιο γυρο ειμαστε!!
Ζελιαναίε,γραφιά της νιότης μας,άφησε τους να λένε,στην ζωή πάντα αυτό συμβαίνει,κάποιοι ολοκαυτώνονται και κάποιοι κάνουν τζόκινγκ για να διατηρηθούνε σε φόρμα.
Ας μπω κι εγω στο πνευμα της αναρτησης με ενα ποιημα(εγω το βαφτισα ποιημα):”οι γνωμες ειναι σαν τις κωλοτρυπιδες.ο καθενας εχει κι απο μια”.τουλαχιστον να μη προσπαθει κανεις να επιβαλλει τη δικια του στον αλλο ειτε με ειρωνικο τροπο ειτε προβαλλοντας ανωτεροτητα ταχα μεσω ταπεινωσης.υπαρχουν και τα επιχειρηματα.αλλωστε το πιο πανω ποιημα αυτο “δειχνει”:οτι οταν οι γνωμες γινονται κωλοτρυπιδες μπορει να ειναι διαφορετικες αλλα κανουν ακριβως την ιδια δουλεια.ο νοων νοειτω
Υπαρχει ελπις!!!!!!!!!!!!!!
Η άγνοια (κινδύνου) σκοτώνει (τον κίνδυνο)
Ήρθαν και μου ζήτησαν τα ρέστα.
Οι φιλόλογοι που μπαίνω στα χωράφια τους.
Οι ποιητές που ενδύομαι τον τίτλο τους.
Οι αυθεντίες της τεχνικής που εμμένω να απορρίπτω.
Ήρθαν και μου ζήτησαν τα ρέστα, αλήθεια
Που μεταχειρίζομαι τις λέξεις με αυτόν τον τρόπο.
Χωρίς να ζητάω άδεια.
Τους είπα να πάνε από κει που ‘ρθαν..
Οι λέξεις δεν έχουν ιδιοκτήτη κι αν συνεχίζουν να με ζορίζουν
απείλησα να φτιάξω καινούριες..
Δεν ξαναφάνηκαν από τότε… κι έχω αρχίσει να το σκέφτομαι
αφιερωμένο στον κύριο Ζελιαναίο
Θα έρθει η στιγμή που θα καταλάβουμε πως άλλο η αδολεσχία κι άλλο ποίηση…
Εώς τότε η άγνοια (ως α-γνωσία) σκοτώνει την ποίηση και την Τέχνη…
αφιερωμένο στον Διονύσιο Σολωμό που άλλο δεν ήξερε παρά γλώσσα κι ελευθερία…
ελευθερια γλωσσας
γλωσσα ελευθεριας
Η Ποίηση τρέφεται με Α-λήθεια. Η ποίηση τρέφεται με νεκρά μυαλά και νεκρολαγνείες. Θα δανειστώ παλαιότερο σχόλιο του κυρίου Λειβαδά και θα πω πως αν δεν πατηθούν όλα τα πλήκτρα, Ποίηση δεν υφίσταται.
Όσο για το σχόλιο περί ελευθερίας θα πω απλά ότι οι τσιτάτες αναφορές δεν θεωρούνται απαραίτητο αξεσουάρ για την βίωσή της.
Καλημέρα σας!