ΝΥΧΤΕΡΙΔΕΣ ,άνθρωποι με τεράστια μαύρα ρούχα
Σείουν χρυσοποίκιλτα πέη στα χέρια τους
Εξαπολύουν ένα βουητό ανάμεσα από κόκκινα σαρκώδη χείλη:
«άγιος, άγριος, αδηφάγος ,αδήριτος ,ασώματος, αόμματος …»
Ύστερα κάθονται σε κουνιστές πολυθρόνες ξύνουν τις χοντρές κοιλιές τους με μισόκλειστα μάτια
Το απευθυσμένο τους γεμάτο σκατά , χνουδωτοί ευνούχοι
Ετοιμάζουν το μπάνιο τους
Τρίβουν απαλά το βοδίσιο λαιμό τους
Ω, boves ηελίοιο βρήκατε φρικτό τέλος
Στα δόντια των νηπίων συντρόφων
ΣΦΙΣΙΝ ΑΤΑΣΘΑΛΙΟΙΣΙΝ ΩΛΟΝΤΟ…
Σιγά- σιγά οι άνθρωποι μετατράπηκαν σε Νυχτερίδες
315 χρόνια μετά το θάνατο εκείνου που ονομάστηκε Χριστός,
η πρώτη σύνοδος των Νυχτερίδων συζητούσε αν οι γυναίκες έχουν ψυχή!
Το αρωματισμένο νερό κυλάει απαλά ανάμεσα στα βουτυρένια οπίσθια του Episcopus .
Το επιδέξιο χέρι του Maseur διέρχεται πολλάκις εντός της ροδαλής οπής
Με ήσυχο φλοίσβο.
ΠΟΛΥΦΛΟΙΣΒΟΙΟ. Η θάλασσα πίσω απʼ τους λόφους έρχεται και φεύγει με μικρά βήματα
Κάτι ρόδινο αντιφεγγίζει στον ορίζοντα
Κάτι σαν δέρμα Ρωσίδας χορεύτριας
Chorus Nympharum ,ΝΙΦΑΔΕΣ, ΣΥΝΝΕΦΑ
Ω, πόδια τόσο αέρινα
Που ούτε καν αγγίζετε το πράσινο χορτάρι!
Πίσω από χοντρές ξύλινες πόρτες διδάσκουν:
« Ο άνθρωπος είναι έργο του θεού
γιʼ αυτό μη φοβάστε να πεθάνετε απʼ την πείνα
απλώς ξαναγυρνάτε σʼ εκείνον που σας έπλασε
άλλωστε, δεν πρέπει να τρώμε πολύ
σκεφτείτε: χοληστερίνη, τριγλυκερίδια,
θα απαλλαχθείτε απʼ όλα αυτά
και θα πάτε και στον παράδεισο.
Εκεί θα τρώτε οικολογικά, μηδέν φάρμακα
μηδέν λιπάσμασματα, γενικώς όλα μηδέν.
Νομίζω ότι είναι ένα λογικό πακέτο προσφοράς».
Έξω απʼτην πόρτα
κουλουριασμένος ένας μαύρος γάτος
ο Εωσφόρος αυτοπροσώπως ( αν έχει πρόσωπο).
« Τι θέλεις εδώ;» Ρωτάει ο Episcopus.
« Το μυαλό σου o altra cosa “ είπε ο γάτος,
Κι έφυγε χαμογελώντας.
Τραγουδώ πίσω από ένα δικτυωτό σύρμα
όχι κορυδαλλός του πρωινού
αλλά νυχτερινό αηδόνι
όπως εκείνο πιέζω το στήθος μου πάνω σʼ ένα συρμάτινο αγκάθι.
Κάποτε σʼ ένα κρεοπωλείο η κυρία Ντ είπε:
« Το κατεψυγμένο κρέας μου θυμίζει τον πεθαμένο άντρα μου.
Πάντα αγοράζω μοσχάρι.»
Boves ΗΕΛΙΟΙΟ, νήπιοι, ε ας χαθούν!
Ο κ. Episcopus προτείνει το παχύ χέρι του
Η κ. Ντ το φιλάει σκύβοντας
Δύο λευκοί λιπώδεις σάκκοι εμφανίζονται
Ο κ. Episcopus χαμογελάει μουρμουρίζοντας
Αυτό το μουρμουρητό μπορεί να σε συστήσει
Στην Κόλαση ή στον Παράδεισο
Ο κ.-όπουλος υπόσχεται από το βάθος της κοιλίας του
Περισσότερα σκατά για όλους
Από γενιά σε γενιά τα χρώματα των πεταλούδων λιγοστεύουν
Εξαιτίας της μόλυνσης του αέρα
Οι μάσκες αερίου γίνονται trendy
Μια πλαστική πάπια ξεχασμένη στον ήλιο ξεφουσκώνει
Όπως και το πέος του herr Episcopus
Σιδερένια πουλιά ξερνούν φλόγινες κραυγές
«Άρπυιες αποπατούν στον αέρα»
Οι εκδότες εμπορεύονται χαρτοπολτό με τίτλους
Λιπόσαρκα σταφιδιασμένα χείλη
Αγγίζουν σαλιαρίζοντας νεανικά στήθη
Όλα σκεπάζονται από μια μουγγή ομίχλη
Μικρές κλωστές φωτός ρέουν απʼ τʼ αστέρια
Άνθρωποι – Νυχτερίδες μινυρίζουν με μισόκλειστα
Ποντικίσια μάτια
Βρέχουν με ούρα μεταξωτά σεντόνια
Δηλητηριώδεις βάτραχοι κοάζουν σε σκοτεινό βάλτο
Πολύποδες γραφειόσαυροι αποφασίζουν για το κοινό Τους συμφέρον
Πρόσωπα πηγμένα από όγκους botox
Ιδρώτας, βρώμα και δυσωδία από σάπια κρέατα
« O, mein Hertz, τι ωραίο το καπελάκι σου
Από ανθρώπινο δέρμα»
Όλα σκεπάζονται από μια μουγγή ομίχλη
Μικρές κλωστές χρωμάτων
Κρέμονται στον αέρα
Botox
Καυτή πίσσα
Ο αέρας στο υπόγειο είναι πηγμένος και βρώμικος
Στους τοίχους ούρα από τους σωλήνες των αποχετεύσεων
Ένα μαύρο πλάσμα στροβιλίζεται
Στους ήχους μιας δαιμονισμένης μουσικής
Ο Κάλιμπαν
Η μοναδική του θεραπεία
Ένα τρυφερό άσπρο κορμί
Ευλόγησέ τον Her Episcopus
Δεν θα έλεγε όχι ακόμα και σε σένα
ʽʼτο κύριο με τα μαύρα μακριά ρούχα
Με βλέπει παράξενα ʽʼ.
ʽʼβρωμο-κάλιμπαν γρήγορα στο υπόγειο
Τόλμησες να ρίξεις
Τα μάτια σου πάνω μουʼʼ
LUX MUTUS
Μουγγή ομίχλη σκεπάζει τα πάντα
Μάτια σαν αναμμένα κάρβουνα λαμπυρίζουν στο σκοτάδι
Εξαθλιωμένες ʽʼσκύλεςʼʼ προβάλλουν
Τα ανύπαρκτα κάλλη τους ,
(πώς να φιλήσεις ένα κάρβουνο;)
Βέβαια ,η υπέροχη Λαίς
Πρόσφερε ακούραστα τις υπηρεσίες της
Ως τα εβδομήντα της χρόνια
Η ΠΟΙΚΟΙΛΟΘΡΟΝ ΑΦΡΟΔΙΤΑ την ευνόησε
Όμως η κυρία Ευγενία
Ήταν παντρεμένη επί σαράντα χρόνια
Με ένα μέθυσο τέρας
Γιʼ αυτό αναζητούσε λίγη τρυφερότητα
Στους νεαρούς ναύτες του λιμανιού
( δεν είναι σίγουρο ότι την εύρισκε πάντοτε)
Εκείνο το μήλο της ΨΑΠΦΑΣ
Ακόμα λάμπει ΆΚΡΩ ΕΠʼ ΥΣΔΩ
Ούτε η Λαίς, ούτε η κυρία Ευγενία το γεύτηκε.
Είναι το μήλο των πιστών εραστών…
«BASTA! Ποιος είσαι συ
Που κανοναρχείς τον έρωτα;
Έρωτας είνʼ αυτό που σπάει κόκαλα και ψυχές».
Οι «σκύλες» του δρόμου με βαμμένα πρόσωπα
Τις χρησιμοποιούν μόνο ως πεοδοχεία
Κι εκείνες, πολύ φυσικά
Έχουν κάνει τοπική αναισθησία
Κοιτούν το ρολόι τους, και σκέφτονται
Πως θα περάσουν άλλη μια νύχτα άυπνες
Αν και ανάσκελα…
Τα χέρια τους κι η ψυχή τους γεμάτα τρύπες
Όμως όχι δεν συμφωνώ με τον Κοϊντιλιανό
Η ποίηση που σέβεται τον εαυτό της
Δεν έχει σκοπό in commovendi miseratione
( να προκαλεί τον οίκτο)
Ας προκαλεί οργή, πάθος, απορία, χαρά αλλά όχι οίκτο!
Οδυσσέα, η ΝΕΚΥΙΑ βαδίζει μαζί μας στο δρόμο…
… Έξω απʼ το υπόγειο του Κάλιμπαν
Σωροί σκουπιδιών, ποντίκια και το κουφάρι ενός σκύλου
Που το μοιράζονται ήδη, σκουλήκια και κουκουβάγιες
—πολύ πιο πάνω—
ΑΙΕΤΟΙ ΤΑΝΥΣΙΠΤΕΡΟΙ, οιωνοί
Βέλη ακτίνων,
Χορδές μιας ουράνιας άρπας
Μικρά έντομα λάμπουν στο φως της Σελήνης.
« Μια μέρα θα γίνω στρατηγός» βόγγηξε ο Κάλιμπαν
Μέσα απʼ το υπόγειό του
« Και τότε όλα τα ροδαλά κορίτσια σας
Θα είναι στα πόδια μου, όπως τότε στη Βενετία»
Κανένας δεν ακούει το βογγητό των υπογείων
Δεν τους βλέπουν άρα δεν υπάρχουν
Μέσα στο σκοτάδι οι μαύροι γάτοι δεν φαίνονται
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν νύχια
Οι τίγρεις του τσίρκου κάποτε θα πηδήσουν
πάνω απʼ το κιγκλίδωμα
Γυαλίζουν τα μάτια τους σαν διαμάντια μες το σκοτάδι..
ΙΩ ΖΑΓΡΕΥ πλησιάζεις με τους πάνθηρές σου
Τα σείστρα ηχούν…
Ξεβουλώστε επιτέλους ταʼ αυτιά σας
Το σμήγμα ρέει σας δηλητηριώδες μέλι
Ο βιοχημικός πόλεμος ξέσπασε κιόλας
Μας μπουκώνουν με χημικές βόμβες
Τα μάγουλά μας είναι από πλαστικό
Το συκώτι μας από παραθείο
Η γλώσσα μας ένα σάρκινο κουρέλι που έχει ξεχάσει να γεύεται
Τα ποντικοαγελαδόσκυλα ακονίζουν τα δόντια τους
Μια παράξενη οσμή
Βγαίνει απʼ το υπόγειο του Κάλιμπαν
Είναι ένα γνήσιο μυρωδάτο κάρυ
ΚΑΚΆ ΦΆΡΜΑΚΑ ΈΔΩΚΕΝ Η ΚΙΡΚΗ
Οι ΝΗΠΙΟΙ καταπίνουν ότι τους δώσουν
Πεινασμένοι και ανόητοι (τι να κάνουν;)
Χορταίνουν με παχιά λόγια και δηλητήρια
Οδυσσέα
Μια μουγγή ομίχλη σκεπάζει τα πάντα
LUX MUTUS
Περιμένουμε κάτι να ξεπεταχτεί,
σαν ακρίδα.
Συνεχιζεται .
ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΡΙΤΣΙΝΩΤΗΣ
ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2006. ΛΑΡΙΣΑ
ΜΕΓΑΛΟΣ ΦΑΛΛΟΣ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ (Episcopus) ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΣΥΝΘΕΣΗ
Ω, πόδια τόσο αέρινα
Που ούτε καν αγγίζετε το πράσινο χορτάρι!
Από τη συνέντευξη του Κώστα Αξελού στον Γιώργο Δουατζή [Καθημερινή 14-04-09]:
-Αν τελειώνει η φιλοσοφία, μετά τι;-
Η εποχή μας έχει πέσει χαμηλά και η φιλοσοφία ζει το τέλος της. Μετά από αυτήν υπάρχει χώρος για μια ανοιχτή ποιητική σκέψη.
-Το έργο σας είναι διαποτισμένο από την ποίηση.-
Αναμφισβήτητα. Πέρα από την ποίηση του ανθρώπου με τη λυρική έννοια, υπάρχει η ποιητικότητα του κόσμου που είναι πιο δυνατή. Και η ανθρώπινη ποίηση είναι ένα ανταύγασμά της. Με ενδιαφέρει η ποίηση που ξεφεύγει από όλα τα όρια και φτάνει σε ένα ύπατο σημείο όπου συντρίβεται, συντρίβοντας ταυτοχρόνως τον ποιητή της.
-Ταυτίζετε ποίηση και φιλοσοφία;-
Στην κορυφή ενός έργου η ποιητικότητα συναντάει τη στοχαστικότητα. Οι μεγάλοι στοχαστές είχαν συγχρόνως και μεγάλο ποιητικό άνοιγμα. Η ποίηση η ανθρώπινη υπακούει και μπορεί να επικοινωνήσει με την ποιητικότητα του κόσμου (του χωρο-χρονικού Ανοίγματος).
——————————————————-
Όλη η συνέντευξη:
http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathextra_1_14/04/2009_275322
Η φιλοσοφία είναι ο χώρος των ερωτημάτων και ως τέτοιος θα υπάρχει πάντα (εφόσον μιλάμε για «άνθρωπο»…)
Σήμερα, ο κόσμος όπως μας αποκαλύπτεται από τη ραγδαία εξέλιξη των επιστημών, και κυρίως τη βιολογία και την αστροφυσική, έχει θαμπώσει τον κόσμο που δεν έχει προλάβει να θέσει ερωτήματα. Η εξέλιξη δε θα σταματήσει, αλλά είναι μάλλον δύσκολο να ανατρέψει (ριζικά) την εικόνα του κόσμου (και τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που ανατράπηκε, ο νευτώνειος κόσμος, πριν 100 χρόνια) και ως εκ τούτου όταν τον συνειδητοποιήσουμε, τα ερωτήματα θα τεθούν κι εκεί ο φιλόσοφος θα έχει λόγο να (κατά)θέσει και θα θυμίζει τον αρχαίο προσωκρατικό φιλόσοφο παρά τον οπαδό της σχολαστικής.
Όλα αυτά που πιστεύω θα γίνουν δεν είναι ευχή, είναι ανάγκη. Οι εξελίξεις οφείλουν να έχουν νόημα για τον άνθρωπο αλλιώς θα αποβούν οριστικά σε βάρος του.
Η ποίηση από την άλλη και η τέχνη γενικότερα, ως ανάγκη έκφρασης, είναι δυνατό να πάψουν;
Σε τελική ανάλυση ο πόνος δε μπορεί να εκφραστεί παρά μόνο μέσα από αυτές, και αιώνιοι δεν είμαστε…
o Kώστας Αξελός πέθανε σήμερα το πρωί.
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1102558&lngDtrID=253
Κύριε Πρίμπα, πληροφορούμε από εσάς τον θάνατο του Αξελού. Θλιβερό γεγονός και αναπάντεχο παρά τα 86 του χρόνια. Πριν λίγους μήνες που τον είδαμε από κοντά φαινόταν υγιέστατος με χρόνο μπροστά του (το ίδιο είχα πει και για τον Νίκο Κεσσανλή στις αρχές του 2004 και μετά από λίγο έφυγε και αυτός) . Μας είχε μιλήσει ο Κώστας Αξελός στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη πριν κάποιους μήνες για «Το άνοιγμα στο επερχόμενο και το αίνιγμα της Τέχνης». Μεγάλος στοχαστής και ιδιαίτερος άνθρωπος. Πολλά τα σημαινόμενα του και απολαυστικός ο ταυτόχρονα ανοιχτός και κλειστός λόγος του. Έχουμε να αντλήσουμε και να μάθουμε πολλά και από το έργο και από τον άνθρωπο και το παράδειγμα του.
4 Φεβρουαρίου πέθανε και ένας άλλος σημαντικός και ιδιαίτερα δημιουργικός άνθρωπος (το 2001) ο Ιάννης Ξενάκης.
Δεν γνωρίζω αν κατάφερε να συμφιλιώσει τελικά τον Μαρξ με τον Νίτσε, και τον Φρόιντ με τον Χάιντεγκερ, αλλά ο άνθρωπος -νομίζω-δεν συμφιλιώνεται με τον θάνατο, “γιατί η ζωή δεν είναι παράγραφος/ Κι ο θάνατος -νομίζω- δεν είναι παρένθεση” που θα έλεγε κι ο e.e. cummings. Στεναχωρημένος συνεχίζω τη μέρα μου.
Γιάννη το πρόλαβα ναι 🙂
Παρότι δεν έχω εντρυφήσει στις θέσεις του Αξελού, νομίζω ότι η ανάρτηση σου είναι ουσιαστική. ”Πιάνει” τον πυρήνα της προβληματικής του, τουλάχιστον όπως την έχω αντιληφθεί από λίγα διαβάσματα.
[Θα σου στείλω mail κάποια στιγμή να έχεις και τη δικιά μου δνση]
Τον Αξελό τον “πρωτογνώρισα” μέσα από τη διατριβή του στον Ηράκλειτο. Δεν μπορώ να πω πως έχω συνολική εποπτεία του έργου του και για αυτό δεν επιτρέπω στον εαυτό μου συνολκή και τετελεσμένη κρίση του φιλοσοφικού του έργου.
Παρ’όλ’αυτά, με όσα μπόρεσα να διαβάσω (αποσπασματικά) από την φιλοσοφική του σκέψη και έχοντας συγχρόνως στο μυαλό μου τον Καστοριάδη και κυρίως τον Παπαιωάννου, δεν νομίζω πως υπήρξε ποτέ στοχαστής “πρώτης γραμμής” όπως οι άλλοι δύο.
Ίσως να φταίω εγώ, αλλά πάντα έβγαινα από κάθε ανάγνωση των γραπτών του με την αίσθηση του “θολού”, του “ημιτελούς”…
Ένας γνήσιος στοχαστής δοκιμάζεται μέσα από τον καινοτόμο λόγο του αλλά και μέσα από τη σαφή διατύπωση των όποιων φιλοσοφικών του θέσεων.
Κρατάω πάντως πως ο Αξελός ήταν ο πρώτος που με έκανε πραγματικά να αγαπήσω τον Ηράκλειτο και πως ήταν από τους λίγους σύγχρονους στοχαστές που δεν δίστασε να “τα βάλει” με τον Σαρτρ την εποχή της παντοδυναμίας του τελευταίου…
Πέρα από αυτό, νομίζω πως η “Ιστορία” δύσκολα θα τον συγκρατήσει, αν και φυσικά αυτό θα το ξέρουν τα δισέγγονά μας…
Κλείνοντας με μια όμορφη νότα, ο Αξελός υπήρξε (σύμφωνα με τις μαρτυρίες συγχρόνων του) ένας φοβερά ζωντανός, γοητευτικός και ελκυστικός άντρας κι ένας φοβερά πιστός φίλος.
Α μη τι άλλο, την ζωή του την έστιψε και την ήπιε σταγόνα τη σταγόνα κι αυτό είναι σημαντικότερο από οποιαδήποτε φιλοσοφική θεωρία…
κ. Κριτσινιώτη αυτά που διάβασα δε με άγγιξαν ιδιαίτερα εκτός ίσως απο κάποιες φωτεινές στιγμές (στίχους) έμπνευσης.
Φαίνεται πως είστε καταρτισμένος σε κάποια πράγματα και επίσης πως θέλετε να μαγειρέψετε το έρεβος με κάτι πικάντικο… Αλλά η αποσπασματικότητα, η ανούσια προκλητικότητα, και η φτηνή διάθεση εντυπωσιασμού κυριάρχουν σε αυτό που διάβασα. Η κοσμοθεωρητική σκέψη ή η εικόνα, για να γίνει ποίηση θέλει κάτι παραπάνω απο κοινωνική κριτική, οργή και τσιτάτα… Θέλει έμπνευση που να προκαλεί στοχαστική συγκίνηση και δέος ομορφιάς.
Και η ομορφιά μπορεί να βρεθεί ακόμα και στα πιο σκοτεινά και “ομιχλώδη” πράγματα…
Με λίγα λόγια, ίσως η υπέρμετρη “πολιτικοποίηση” και οι λογοτεχνικές αναφορές σας, να εμποδίζουν ώστε να εκφραστείτε γνησίως ποιητικά.
Από την ομηρία του τέλματος Ελλάς
από την αιχμηρή της τέχνης πίστα
εκτοξεύεσαι στίχε πλανητικέ,
και συ,
χαίρε, Θανάση Κριτσινιώτη,
κάποιοι σε νιώθουν.
Δεν κάνουν πολλοί αυτή τη διαδρομή σου
Κάτι ξέρει ο Πλ. Δρακούλης, ο Κάρολος Μάρξιος, ο Κώστας Αξελός αλλά και οι ταπεινοί φίλοι σου.
Ο Αξελός ήταν μέλος της ομάδας που συγκεντρώθηκε γύρω απ’ το περιοδικό Arguments (54-62) που ίδρυσε ο Morin. Μάλιστα ήταν και αρχισυντάχτης ένα διάστημα. Μεταμαρξιστικού προσανατολισμου. Άλλος της ομάδας ο Ανρι Λεφέβρ. Την εποχή αυτή μετά το 50 ο υπαρξισμός έκανε μαρξιστική στροφή και ο ίδιος ο Σαρτρ τον παρουσίαζε επι το πλείστον ως μια μεταμόρφωση του μαρξισμού στα Ζητήματα μεθόδου (απ’ το βιβλίο του Κριτική του διαλεκτικού λόγου). Επειδη ο Σαρτρ ανακάλυψε αργά τον Μαρξισμό έπεσε σε πολλές παγίδες. Ο Λεφέβρ τον κατηγόρησε πως στα “ζητήματα μεθόδου” υιοθετεί τη μέθοδο του Μαρξ χωρίς να το ξέρει. Για το ίδιο τον κατηγόρησε και ο Αξελός ότι δηλ. παρουσίαζε σαν καινούργιες, απόψεις ήδη γνωστές από τους μαρξιστές. Γνωστή είναι και η αντιπαράθεση με τον Κλωντ λεβι στρω για το ίδιο βιβλίο του Σαρτρ(κριτική του διαλεκτικού λόγου). Η απάντηση του Κ.Λ.Σ. εμπεριέχεται στην “Αγρια Σκέψη”. Απ’ την άλλη ο Λεφέβρ ήταν ο βασικός πολέμιος του στρουκτουραλισμού
ενώ ο Αξελός συμμετείχε στη “Φιλοσοφική Ομάδα” του περιοδικού Esprit, οι οποίοι επί ένα χρόνο διάβαζαν και συζητούσαν την “Αγρια Σκέψη”. Χαμός γινόταν.
To σχολιο 11 παρουσιαζει τα γεγονοτα τοσο συγκεχυμενα που δεν μπορεις ουτε να τα καταλαβεις ουτε να τα σχολιασεις. Σιγουρα, δεν ακολουθουν αυτην τη χρονικη σειρα και με βεβαιοτητα σας λεω κυριε Παπαθανασιου πως εχετε υποπεσει σε ορισμενα μικρολαθακια ή μαλλον μικροπαρεξηγησεις.
Θα συμφωνήσω με την κρίση του κ.Ράπτη για το “Κάντο της Πίσσας” του Θανάση Κριτσινώτη, και θα άλλαζα απλά την “ανούσια προκλητικότητα” σε σκόπιμη προκλητικότητα.
Ήδη οι δύο πρώτοι στίχοι
“ΝΥΧΤΕΡΙΔΕΣ ,άνθρωποι με τεράστια μαύρα ρούχα/Σείουν χρυσοποίκιλτα πέη στα χέρια τους”
ξαφνιάζουν αρνητικά και όταν συναντάς μετά από λίγο -αναρωτώμενος που πάει το ποιήμα- “ξύνουν τις χοντρές κοιλιές τους με μισόκλειστα μάτια” (οι νυχτερίδες)- θεωρείς αδύνατο να ταυτίζει ο συγγραφέας τον εαυτό του με νυχτερίδα και συνεπώς με λύπη συμπεραίνεις πως μιλάει για τους άλλους, σατιρίζοντας τους και μιλώντας εκ του ασφαλούς, καθώς ο ίδιος προφανώς εξαιρείται.
Ωστόσο στην πορεία διαπιστώνεις πως το ποίημα στέκεται σε επιμέρους σημεία, έχοντας τις φωτεινές-καλές στιγμές του.
Τα φωτεινά σημεία του “πίνακα” της πίσσας λοιπόν, είναι κατά τη γνώμη μου τα ακόλουθα:
“Πίσω από χοντρές ξύλινες πόρτες διδάσκουν:
«Ο άνθρωπος είναι έργο του θεού
γιʼ αυτό μη φοβάστε να πεθάνετε απʼ την πείνα”
στίχοι που στέκονται πολύ καλά και υπόσχονται πολλά, μα μετά αμέσως πάλι το ποίημα χαλάει, λόγω της σατυρικής -κοινωνιοκεντρικής ίσως και “ταξικής”- κοσμοθεώρησης.
Ξεχωρίζουν επίσης
“Τραγουδώ πίσω από ένα δικτυωτό σύρμα/
όχι κορυδαλλός του πρωινού/
αλλά νυχτερινό αηδόνι/
όπως εκείνο πιέζω το στήθος μου πάνω σʼ ένα συρμάτινο αγκάθι.”
“Κάποτε σʼ ένα κρεοπωλείο η κυρία Ντ είπε:
« Το κατεψυγμένο κρέας μου θυμίζει τον πεθαμένο άντρα μου.
Πάντα αγοράζω μοσχάρι.»”
“Μικρές κλωστές χρωμάτων
Κρέμονται στον αέρα
Botox
Καυτή πίσσα”
τετράστιχο που θυμίζει τη ζωγραφική του Montrove και συγκεκριμένα έργα του σαν το ΜIX2)
“Η γλώσσα μας ένα σάρκινο κουρέλι που έχει ξεχάσει να γεύεται/
Τα ποντικοαγελαδόσκυλα ακονίζουν τα δόντια τους” θυμίζει Θάνο Καρώνη (ζωγράφο με καταγωγή επίσης από τη Λάρισα, όπως κι ο Θ.Κριτσινώτης) και την τελευταία δουλειά του 2009 του Γιάννη Βούρου, σημαντικού Θεσσαλονικέως ζωγράφου.
“Περιμένουμε κάτι να ξεπεταχτεί,
σαν ακρίδα.”
Το ίδιο περιμένουμε και από τον ποιητή.
Το σύνολο δυστυχώς δεν στέκει, αλλά ωστόσο πραγματικά υπόσχεται.
Με καλή πάντα διάθεση
Πέτρος Γκολίτσης
ΑΣΧΕΤΟ
Γιώργη Μίχε
Για να μετρήσω την οξυδέρκεια μου
η τροφοδοσία που έλαβα με τίτλο
Το Ζεϊμπέκικο του Σίγμα Πι
αναφέρετε στον Νίκο που γύρισε απ’ το
ΚΡΥΟ
Συμφωνώ και ευχαριστώ
@12
Αγαπητή Λαμπρινή
Πράγματι έχω μικρολαθάκια
στο περιοδικό Arguments ο Αξελός ήταν συνιδρυτής με τον morin. H ομάδα που συγκεντρώθηκε γύρω από το περιοδικό ήταν όλοι διαγραμμένοι από το Κ.Κ.Γ., αντιδογματικοί με σκέψη εκκίνησης από το μαρξισμό. Το περιοδικό νομίζω καλύπτει το διαστημα 1956 με 1962.
Τα δύο έργα του Σαρτρ, με τα οποία προκάλεσε πολλές αντιδράσεις στην εποχή του, ήταν τα “Ζητήματα Μεθόδου” του 1957 (στα ελληνικά από εκδ.Εξάντας) και η “Κριτική του διαλεκτικού Λόγου” του 1960. Στα έργα αυτά επιχειρούσε να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με το μαρξισμό ελπίζοντας πως θα κάμψει τον κομματικό δογματισμό. Σ’ αυτό δεν διαφωνούσε με την Ομάδα του Arguments. Στα “Ζητήματα Μεθόδου” όμως, σε μια σημείωση του (σελ.64 στην ελληνική έκδοση), εκθειάζει τον Λεφέβρ (μέλος της Arguments) ως το μόνο μαρξιστή που έδωσε μια μέθοδο απλή και άψογη για την ολοκλήρωση της κοινωνιολογίας και της ιστορίας μέσα στην προοπτική του διαλεκτικού υλισμού. Η μεθοδος αυτή ήταν φυσικά η μαρξιστική την οποία δανείστηκε ο Λεφέβρ σε ένα κείμενό του για αγροτικά ζητήματα. Έτσι φάνηκε πως ο Σαρτρ δεν γνώριζε καλά τα πράγματα και γιαυτό ο Αξελός τον κατηγόρησε πως παρουσιάζει γνωστές μεθόδους ως νέες και ότι δεν έχει διαβάσει Μαρξ.
Όσο για την “Αγρια Σκέψη” του Levi-Strauss, αυτή βγήκε το 1962 και στο 9ο κεφάλαιο με τίτλο “Ιστορία κ Διαλεκτική” ο Strauss αντιπαρατίθεται με την ” Κριτική του διαλεκτικού Λόγου” του Σαρτρ. Εκεί διάβασα κ για την ομάδα που σχηματίστηκε για τη μελέτη της “Αγριας Σκέψης” στην οποία συμμετείχε ο Αξελός.
Για την αντίθεση του Λεφέβρ με τον στρουκτουραλισμό κυκλοφορεί απ’ τις εκδ. Έρασμος “Αρχαίοι κ Νέοι Ελεάτες” του Λεφέβρ.
Αυτά κοιτώντας βιαστικά τα κιτάπια μου (γαμώτο πάλι βιαστικά γράφω γιατί έχω ραντεβου σε λίγο) αν έχεις καμια επισήμανση ευχαρίστως να την πεις.
Σόρυ ποιητή για την οικειοποίηση του χώρου.
Δεν υπάρχει τίποτε καλό ή κακό στην Τέχνη που να μην θυμίζει κατι παλιότερο ή κλασσικό ας πούμε.Είναι η καλή μοίρα του αληθινού έργου τέχνης. Χώρια βέβαια που αν το δούμε από την άποψη της δομής αλλά και της ομορφιάς τα ρόδα πάντα μοιάζουν με τις μαργαρίτες όπως οι Κινέζοι είναι όλοι ίδιοι. Αγαπητέ φίλε το ιδιαίτερο βήμα σας εδώ δεν θυμίζει παρά ποίηση-άνθος πολύ μακριά από ανεκδοτολογική μαεστρία λέξεων και υποψίες απλής ομοιότητας. Για μένα είναι εξαιρετική δουλειά και σε πολύ καλό δρόμο. Ευχές πολλές.