Εισηγητές: Κώστας Σοφιανός, Σωτήρης Παστάκας, Γιώργος Μίχος, Δημήτριος Μουζάκης
Τμήμα Σεμιναρίων Ακαδημίας Ποιείν buy Pavement: Slow Century
Συναντήσεις: Πέμπτη 7:00-10:00
Έναρξη: Πέμπτη, 7 Μαΐου 2009, στις 7:00 το βράδυ
1η συνάντηση (7/5/2009) Where in the World Is Osama Bin Laden? divx : Ιστορικό και γραμματολογικό διάγραμμα της ελληνικής ποίησης του 20ού αιώνα (εισηγητής: Κώστας Σοφιανός)
2η συνάντηση (14/5/2009): Η εξέλιξη της ελληνικής ποίησης κατά την περίοδο 1900-1930: Η αντιπαράθεση ανάμεσα στην ποίηση του Καβάφη και την ποίηση των σύγχρονων με εκείνον ελλήνων ποιητών (εισηγητής: Σωτήρης Παστάκας)
3η συνάντηση (21/5/2009): Η εξέλιξη της ελληνικής ποίησης κατά την περίοδο 1930-1967 (εισηγητής: Γιώργος Μίχος)
4η συνάντηση (28/5/2009): Η εξέλιξη της ελληνικής ποίησης κατά την περίοδο 1967 έως σήμερα
(εισηγητής: Δημήτριος Μουζάκης)
Όλες οι συναντήσεις έχουν διάρκεια τριών διδακτικών ωρών και θα πραγματοποιούνται στην Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων του Άλεκτον τις ημέρες και τις ώρες που αναγράφονται παραπάνω.
Στο διάλειμμα θα προσφέρεται ουίσκι ή βότκα σε όλους τους συμμετέχοντες. Στην τελευταία συνάντηση θα χορηγηθεί σχετική βεβαίωση παρακολούθησης σε όσους το επιθυμούν, εφόσον το έχουν δηλώσει κατά την εγγραφή τους και έχουν παρακολουθήσει το σύνολο των προβλεπόμενων ωρών.
Το κόστος συμμετοχής για τον κύκλο συναντήσεων είναι 10,00 ? και περιλαμβάνει τη διάθεση του αντίστοιχου βιβλίου από τις εκδόσεις ΕΝΔΥΜΙΩΝ και την παρακολούθηση όλων των προβλεπόμενων ωρών.
Στην παραπάνω τιμή ισχύει έκπτωση 100% για τους «Φίλους του ΠΟΙΕΙΝ». Όσοι δεν είστε ακόμη μέλη, προκειμένου να αποκτήσετε και εσείς πολλά προνόμια, επισκεφτείτε τον δικτυακό μας τόπο www.poiein.gr ή επικοινωνήστε μαζί μας.
χε χε..
Καλό μήνα και σε σας!
Αξιότιμο Ποιείν,
έχω κάνει εδώ κι ένα μήνα τα χαρτιά μου για την κάρτα μέλους αλλά δεν έχω λάβει ακόμα το σχετικό συστημένο. Να υποθέσω ότι η καθυστέρηση οφείλεται καθαρά στις διαδικασίες του ταχυδρομείου;
Όπως και να έχει, παρακαλώ επισπεύσατε τις διαδικασίες προκειμένου να προλάβω τις διαλέξεις.
Επίσης ενημερώστε με αν στο κέρασμα μπορεί να περιληφθεί η μπύρα. Αν όχι, θα φέρω εγώ.
Ευχαριστώ εκ των προτέρων.
Επειδή απορρίφθηκα ως εισηγητής, δηλώνω δημόσια το θυμό και την οργή μου. Το θέμα μου ηταν η ελληνική ποίηση του 21ου αιώνα, με άλλα λογια όσων γεννήθηκαν από το 2000 και μετά. Για αυτό ζητώ από όλους σας, να μποικοτάρετε αυτές τις βραδιές, στις οποίες το μόνο δίλημμα που μπορούν να προσφέρουν είναι: “ουίσκι ή βότκα”…
Τα άλλα τα έχουν λύσει άλλοι…νωρίτερα.
Οπως θα έλεγε και ο Γιώργης Παυλόπουλος:
Μπαίνει στα μπαρ σεκλετισμένη κι οι νέοι ποιητές
την τρέμουνε και την κερνάνε βότκα και ουίσκι.
Μα Εκείνη περιμένει μεσ’ από την πόρτα να φανεί
χλωμός ο Πρίγκηψ Μίσκιν…
ΥΓ: Μην με ρίχνετε στα σκληρά, παρακαλώ…κρασάκι δεν έχει;
Ναι μεν όψιμος, πλην όμως αδικηθείς σφόδρα, Poieinιώτες και Poieinιώτισσες… 🙂
Κι εγώ έχω μιαν εισήγηση, σε αυτά τα τρίωρα (τρομάρα τους, σε μινάρια, όπου -πλην των άλλων- προσφέρονται, εναλλακτικώς, λευκά ή έγχρωμα ποτά),
αλλά δεν μου έγινε καν η πρόταση! Ντροπή σας…
… το μόνο που προβληματτίζει είναι τι θα γίνει με τις χρονιές 1930 και 1967…
… ελπίζω να μην τσακωθείτε για το ποιός θα μιλήσει …
Προτείνω να το κόψετε ανά εξάμηνο…
:-))
Ξεχάσατε να αναφέρετε τους κατέχοντες την ειδική κάρτα ΠΟΙΕΙΝ που έχει εκδοθεί προ καιρού στη Θεσσαλονίκη. Προϋπόθεση έκδοσής της είναι η κατοχή από τους ενδιαφερόμενους έργων της “Σχολής Θεσσαλονίκης” εκ των οποίων δύο τουλάχιστον ανάτυπα να υπογράφονται από τον Ντίνο Χριστιανόπουλο.
Οι κάτοχοι αυτής της ειδικής κάρτας θα δικαιούνται οδοιπορικών κλπ εξόδων κατά τη διάρκεια των σεμιναρίων.
Παρακαλούνται οι αρμόδιοι να ελέγχουν αυστηροτερα τις σχετικές ανακοινώσεις για αποτροπή παρόμοιων παραλείψεων.
Καλό μήνα!
και μετά αυτή η βεβαίωση ως ειδική κάρτα θα είναι απεριορίστων διαδρομών στην ποίηση;;;
Ουάου
Και του χρόνου
Θα είμαστε όοοοοολοι εκεί (αυτό είναι το δικό μου 1-4), επωνύμως, ανωνύμως, ετερωνύμως, ό,τι προκύψει
ΥΓ. ελλιπές των σεμιναρίων όχι το πρόγραμμα, αλλά το μπαρ
Φροντίστε
διότι το “πολλαπλών χρήσεων” θα νοσήσει (αφυδάτωση ή άλλο τι)
ελκυστικό το προσφερόμενο πακέτο..αν διευρύνετε λίγο και τήν βάση των ποτών θα γίνει ελκυστικότερο!!!!!
καλό μήνα, και του χρόνου!!
Καλό Μήνα Απρίλη
Με μια ευχή
το χιούμορ να είναι άμυνα
απέναντι
στην σοΒαρότητα
που βρωμάει ψαρίλα
Βαρέθηκα να φτύνω λέπια
και να αδημονώ
αντάμωση βατράχων
που ποτέ μα ποτέ
δεν θα μεταμορφωθούν
σε πρίγκηπα ή πριγκηπέσσες
όταν θα αποφασίσετε
να έχετε και σεμινάριο
γοτθικής ποίησης
ελπίζω να έχω πρόσκληση 🙂
Καλό μήνα στην παρέα!
Να μου επιτρέψετε να διαφημίσω, μέρα που είναι, ένα κείμενο για μια φιλολογική φάρσα του 1928 που ανάρτησα πριν από λίγο στο ιστολόγιό μου και που μπλέκει Νέα Εστία και Ξενόπουλο, Καζαντζάκη και ενδεχομένως Λαπαθιώτη:
http://sarantakos.wordpress.com/2009/04/01/farsakaza/
Φίλοι, μη λησμονήσετε να καλέσετε για εισηγήσεις -παρεμβάσεις στα σεμινάρια ΠΟΙΕΙΝ τοΎς αξιότιμους λογοτεχνικούς συνεργάτες της καταπληκτικής ‘αναρχικης’ ‘ελληνοκεντρικής’ κυπριακής εφημερίδος “Ανθ-Ένωσις”. Εμπιστευτείτε τους…Αυτοί ξέρουν…
Και η λογοτεχνία μας θα προάγεται λιβελλογραφικώς.
Θα είμαι εκεί.
…η κυρία με τη ξανθιά περούκα κρατώντας την “Εισαγωγή στην Ψυχιατρική”… 8)
Αδημονώ να συναντήσω Ignis αλλά και να σφίξω το χέρι του Γιώργαρου Μίχου.
Εξωθεσμικά πάντα, οι χειραψίες. Είναι και πιο ωραία δοσμένες.
Ερωτιδεύς,
μια και με αναφέρατε…
Ξέρετε τι μου την σπάει σε αυτές τις συναντήσεις; (υπό την αιγίδα της ποίησης ή άλλο τι)
Ότι βλέπεις 5, ακούς τους 5, συζητάς με 5, αλλά σε συζητούν 100
Και δεν θα είχα κανένα πρόβλημα για τους 5 (τουναντίον! ), αλλά για τις υπόλοιπες 95 κεντήστρες…
Τα παρασκήνια σε κάθε πράγμα είναι το χειρότερο. Υποθέτω ότι εκεί θα κατακρεουργείται ως και η Ποίηση, η υπέρτατη αυτή ενασχόληση, δοκιμαζόμενη (και ατιμαζόμενη;;) στα παραφερνάλια της…
Οπότε καλύτερα ινκόγκνιτο
🙂
Με κανέναν έντυπον Λακάν ή Γιούνγκ ακόμα ανά χείρας
Lady Ignis,
το σπαστικό δεν είναι να σε συζητούν 100.
Που τέτοια πολυτέλεια. Ούτε Γιάλομ γάμα (τα) κατηγορίας. 8)
Πάντα οι ποσότητες δεν καθίζουν στη ράχη ποιοτήτων. Μύθος με μπόλικο αφρούλη.
Αναφέρεστε σε κουτσομπολιά κατά τη λογική του κοπανελιού, εικάζω.
Μα ο,τι κεντάται είναι κατα συνθήκη στολισμός κι ας επικράτησαν οι στραβοβελονιές.
Μην κακίζετε τα σεμέν. Ο,τι έχει φως πρέπει να αντέχει τις ραπτομηχανές ασχέτου…μάρκας. Λολ που λένε και οι τηνέιτζερς ποιητές.
Μη λησμονείτε πάντως, ότι πίσω από τρίφυλλα παράθυρα αγκομαχούν χαρωπά οι βασανισμένοι έρωτες. 8)
Στα μονόφυλλα πιάνεται για βουκολικό εσωτερικών χώρων.
Οπότε το παρασκηνιακό μη το φοβάστε εκτός του φόβου περίσσειων κιλών.
Ποτέ δε λείπουν αστεία για παραπανίσια μάζα.
Βάζω τζίφρα κάτω από τη λέξη σας “ινκόγκνιτο”.
Αν και προσωπικά με εκφράζει σε καλό βαθμό η θαυματοποίηση της προσωποποίησης του απρόσωπου στο έπακρο κατά Μπρετόν που δημιουργεί ένα έστω στιγμιαίο ρίγος στις ραχοκοκαλιές μας.
Γιουνγκ, Λακάν; Πολύ παρωχημένα.
Μάλλον τα άπαντα της Τσίλα μετα Φάρμας εποχής.
Ή τέλοσπάντων, κάτι σε ποιο που-τ-ανέ…8)
@ Ερωτιδεύς
Φρονώ ότι πρέπει να μας θυμόσαστε και να μας “τιμάτε” πιο συχνά με τον σχολιασμό σας.
Ακόμη και ο φίλτατος Voas μας έχει εγκαταλείψει στη μαύρη μοίρα μας 🙂
κ. Ψαραδάκη…μην τον υποθάλπετε, να παραλάβει κι άλλον κι όχι μόνον εμένα, κινδυνεύω να χάσω την σοβαρότητά μου με ετούτον εδώ που μας πρόεκυψε (θα παρασυρθώ και θα γράφω σε άλλο μήκος κύματος, σας το λέω!!)
Ο καθένας σας να έχει την τιμητική του σε τέτοιους ακκισμούς και πειράγματα, κι όχι μόνον εγώ που επιδιώκω να περνάω αφανής.
Ορίστε, πάρτε και μια Καλημέρα, όλοι σας
κι εγώ πάω να βρω το επίπεδό μου (αν το είχα και ποτέ)
🙂
ΥΓ. και ο Voas και ο Ζώιλος και άλλοι ωραίοι σχολιαστές. Όντως, η έλλειψις είναι ισχυρή.
Βρε Σωτήρη και Σπύρο,
ασταδιάλα ρε, τσίμπησα στην αρχή σαν χάνος, μα…
“Τμήμα Σεμιναρίων Ακαδημίας Ποιείν” (???)
@Vaggelis Psaradakis,
η θύμιση δεν είναι πάντα αναγκαία και ικανή στο ομόλογον της ποίησης.
Συχνά παρεμβαίνει η τήρηση της υπολανθάνουσας μουγκαμάρας που έρχεται να στεφανώσει τη δύσκαμπτη βλακεία μας και κάπως να μας απαλλάξει από το παρέγχυμα της που στο μικροσκόπιο φαίνεται δε φαίνεται… (τι ανυπόφορος που είμαι να συνδέω τη βοτανική, τη πρασινάδα δηλ. με τη ρουμπινένια διάβρωση ή την εξύψωση δια των λέξεων..ουφ)
Είναι λες και κάποιες φορές δε διαλέγουμε τη σιωπή αλλά μπαίνουμε εμείς στο πλεκτό της τσεπάκι.
Άσε που προσπαθούσα να αποκρυπτογραφήσω τα μυστικά της Εδέμ συνταιριάζοντας ποίηση Λόρκα, κάποια μπορχεσιανού βίου συστατικά και μερικά άλλα που βαριέμαι τραγικά να αναφέρω.
Ε κι όλο αυτό σου τρώει τις ενεργομπάρες. Καταλαβαίνετε 8)
Και μιας και είπα Λόρκα, να θυμηθώ να σας πω ότι είστε εις εξ’αυτών που κανένας φιλόσοφος ή άλλος βαθύτερος αναλυτής δεν εξήγησε ποτέ, μια μυστηριώδης δύναμη..
Είστε το Ντουέντε μου!
“Το ίδιο εκείνο το ντουέντε που φλόγισε κι έκανε στάχτες την καρδιά του Νίτσε που γύρευε τις εξωτερικές του μορφές στη γέφυρα του Ριάλτο και στη μουσική του Μπιζέ (ποιος ξέρει από τι παρασυρμένος; Από το ζαρατουστρικό πάθος ή από ψυχοφραγμούς του ανέκφραστου έρωτά του;) χωρίς ποτέ του να αντιληφθεί πως το ντουέντε που κυνηγούσε είχε πηδήσει από τους μυστηριακούς Έλληνες στους χορευτές του Καντίθ και στη στραγγαλισμένη Διονυσιακή κραυγή του Σιλβέριο σαν τραγουδάει μια σεγγιρίγια…”
Όσο για το βόα, τα κρόταλα δε σιγούν ποτέ…
@ Ignis (mylady)
προσωπικά εξιτάρομαι από την τριπλή συγκριτική του Φ.Γ. Λόρκα (έχει τη τιμητική του σε τούτο ποστ, δικαίως προτιμώ να πιστεύω) ανάμεσα στο ντουέντε, τους αγγέλους και τη μούσα.
Κάθε σκαλί που ανεβαίνει ένας άνθρωπος, λέει ο μεσιέ Λόρκα στον πύργο της τελείωσής του γίνεται ύστερα από σκληρή μάχη μ’ένα ντουέντε.
Όχι μ’ένα άγγελο όπως έχουν πει, ούτε με μια μούσα.
Είναι ανάγκη να γίνει αυτό το βασικό ξεχώρισμα για να φτάσει κανείς στην καρδιά ενός έργου.
Ο άγγελος μπορεί να θαμπώσει αλλά δεν καταφέρνει τίποτε περισότερο απ’το να πετάξει ανάλαφρα πάνω απ’το κεφάλι του ανθρώπου.
Σκορπίζει τη χάρη του, κι ο άνθρωπος, χωρίς καμιά σχεδόν προσπάθεια δημιουργεί, αγαπιέται, χορεύει.
Η μούσα υπαγορεύει και που και που εμπνέει. Τα όσα μπορεί, είναι σχετικά λίγα γιατί μακραίνει και εξαντλείται τόσο γρήγορα -την είδα δυο φορές- που αναγκάστηκα να την περιγράψω με τη μισή καρδιά της από μάρμαρο.
Οι ποιητές που εμπνέονται απ’αυτήν, ακούν φωνές χωρίς να ξέρουν από πού έρχονται. Έρχονται απ’τη μούσα που τους ενθαρρύνει και καμιά φορά τους καταβροχθίζει κιόλας.
Αυτή ήταν και η περίπτωση του Απολλιναίρ που τον κατέστρεψε η μούσα, η ίδια εκείνη που ζωγράφισε πλάι του ο θαυμάσιος κι αγγελικός Ρουσσώ.
Η μούσα ξυπνάει την εξυπνάδα και φέρνει μαζί της τοπία με κολόνες και μια ψεύτικη γεύση δάφνης.
Πολύ συχνά η εξυπνάδα είναι εχθρός της ποίησης γιατί μιμείται πολύ, γιατί υψώνει τον ποιητή σ’ένα θρόνο στημένο σε κοφτερές κι απότομες άκρες κάνοντας τον να ξεχνάει πως ξαφνικά, από στιγμή σε στιγμή, εκεί που κάθεται, μπορεί να τον κατασπαράξουν τα μερμήγκια ή μια πελώρια ακρίδα γεμάτη φαρμάκι να πέσει πάνω στο κεφάλι του.
Ο άγγελος και η μούσα έρχοντ’ απ’έξω. Ο άγγελος χαρίζει ακτινοβολία, η μούσα δίνει μορφές (ο Ησίοδος διδάχθηκε απ’αυτές).
Χρυσό φύλλο ή πτυχή χιτώνα ο ποιητής δέχεται τα καλούπια έτοιμα, καθισμένος ανάμεσα στους θάμνους της δάφνης του.
Το ντουέντε, όμως πρέπει να ξυπνάει μέσα στα ίδια κύτταρα του αίματος.
Πρέπει να σπρώξουμε μακριά τον άγγελο, να διώξουμε με κλωτσιές τη μούσα και να χάσουμε το φόβο που μας γέμιζε το βιολετί άρωμα που αναδίνει η ποίηση του 18ου αιώνα και το τεράστιο τηλεσκόπιο όπου απλωμένη πάνω στους φακούς βρίσκεται η μούσα χλωμή κι άρρωστη από τα ίδια τα όριά της.
Η αληθινή μάχη είναι το ντουέντε.
Και πάω στο ζουμάκι:
Για να βρούμε το ντουέντε (που όπως κι ο Κ. Ψαραδάκης, έτσι κι εσείς, συμπεριλαμβάνω και 2-3 εντός του) δεν υπάρχει τίποτα να μας βοηθήσει.
Ούτε χάρτης, ούτε “σωστοί τρόποι”, σίγουρα ούτε καούκες, ούτε βιβλία που τα κρατούμε σαν δείκτες ή σαν ταμπελίτσες στο Ελ-βενιζέλ για την αναγνώριση του ενός απ’τον άλλο (χωρίς ταμπελίτσες και κατευθυντήριες σε θέλω, τότε θα είναι ντουέντε!)
Το μόνο που ξέρουμε είναι πως καίει αίμα σαν κοπανιστό γυαλί, πως εξαντλεί, πως σβήνει τη γλυκιά γεωμετρία που μάθαμε, πως κλωτσάει όλα τα στυλ.
Κι ας θυμηθούμε και τα λόγια του Λόρκα στο πως συμπεριφέρεται κάθε ένα από τα τρία στην προοπτική του θανάτου αλλά θα ξεφύγω…
Σας προσκαλώ σε έναν ξέφρενο παρασυρμό.
Η αύρα η γλυκερή και τρυφερούτσικη πνέει ευχάριστα και καλά στο εργαστήρι των Παστάκα και Αραβανή.
Νομίζω πως θα επιδοτούσε κιόλας, τιην ποιητική λαχτάρα να είμασταν πιο πολύ ο εαυτός μας.
Προσωπικά ανάμεσα στη γαρδένια και την ορχιδέα προτιμώ την πρώτη και όχι για τη διαφορά κόστους αλλά γιατί τα αρώματα φέρνουν μνήμες μωρέ. 8)
Ντουέντε λοιπόν και…εβίβα μας.
Σας καλημερίζω γλυκά.
Υγ. Ιgnis, το σκέφθηκα καλύτερα.
Τελικά θα κρατώ ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο. Απλώς τα πέταλα θα είναι 100. Θα είναι ποικιλίας “floribunda”. Κάθε πέταλο ένα κρυμμένο χαμόγελο όλο για τη πάρτη σας. 8)
Τα 70 περισσευούμενα φυλάξτε τα για τους αλουλούδιαστους γκρεμούς και για στιγμές ανυδρίας…ποτέ δε θα πάψουμενα φλερτάρουμε με ρέματα…είναι ζήτημα φύσης.
Ερωτιδεύς,
ομολογώ ότι διαβάζοντας το σχόλιό σας εξεπλάγην όσο πιο ευχάριστα μου ήταν δυνατόν. Αυτό επειδή δεν έχω εντρυφήσει στον Λόρκα (ελλιπείς οι γνώσεις μου σε πολλά, ελλιπέστατες εκνευριστικά -για μένα) και αρχικά σας απέδωσα το αιθέριο έλαιο αρκετών ωραίων φράσεων.
Βρήκα το κείμενο (φυσικά) από το οποίο απομονώσατε τις φράσεις, και τις κοπιάρατε εδώ ατόφιες αναδεικνύοντάς τες.
Ελκυστικό, πανέμορφο, παρόλη την φλυαρία του.
Ευχαριστώ για την μία παραπάνω γνώση, ευτυχώς η άγνοια δεν είναι ανίατος νόσος, θεραπεύεται με την θωπεία της ανάγνωσης.
Ντουέντε…πολύ ποιητικό έτσι αμετάφραστο να μένει, ήτοι ομιχλώδες για να έχει την απαραίτητη γοητεία ώστε να συναρπάζει. Και να επιτάσσει την ανάδυσή του από εκεί, από τα βάθη που κατοικεί.
Θα προτιμούσα την ελληνική “δαιμόνιο”, μα έτσι πάει να είναι κάτι πιο προσωπικό, είναι σαν ένας μικρός (;) θεός που τμήμα του κατοικεί στον καθένα. Κι όποιος αγαπά, τον ταΐζει, τον θρέφει, τον ακούει… Τον αφήνει να εκτιναχτεί προς τα επάνω, προς την επιφάνεια.
Όμως το “στοιχειό” είναι πιο ωραία λέξη με όσους συνειρμούς φέρνει. Πιο …”δαιμονική”
Κι είναι κακό να φυλακίζεις το στοιχειό σου όταν αυτό δέεται να μιλήσει, να ακουστεί.
Και αλυχτάει.
Δεν ξέρω τι λέει ο Λόρκα, πώς εξηγεί έτσι τα ανεξήγητα, δεν ξέρω ποιος λέει άλλο τι για το θέμα (είπα, τώρα βρήκα το κείμενο, το αγνοούσα η πτωχή ημιμαθής!) . Ή αν ο Σωκράτης είχε μιλήσει για αυτό το ίδιο το δαιμόνιο. Το πνεύμα αυτό αν υπάρχει έτσι ως έννοια στους σωκρατικούς και στην καθ’ημάς φιλοσοφική σκέψη. Όλα τούτα εγώ αγνοώ, δεν έχω γνώσεις, απολήξεις έχω μονάχα με των δακτύλων την διαίσθηση να ψαύω τα αναγνώσματα.
Ξέρω πως μέσα μας πάντα υπάρχει ένας αρίφνητος θεός. Άπειρος, ακαταπόνητος απερίγραπτος. Και κοιμάται ως να τον ξυπνήσει η επιθυμία. Της δημιουργίας η ώθηση. Ναρκωμένος συχνά, καμιά φορά και σε καταστολή αν οι συνθήκες τον θέλουν έτσι. Φιμωμένον τόσο.
(οι ανάλγητοι εμείς και οι μικρόνοες)
Μα ποτέ δεν νεκρώνεται. Δεν τον ορίζει το σώμα (αν και τον περιορίζουν οι δυνατότητές του), μα η σκέψη. Μια ώθηση όλος. Πάλλουσας ζωής. (το αίμα, το αρχαίο αίμα που λέει ο Λόρκα; Κάτι τέτοιο; Σαν βαθυκόκκινο ποτάμι λάβας να ρέει να κυλάει με ορμή, πυριφλεγής ρέουσα δύναμη που ξεχύνεται ως την εκβολή του;)
Κι αρνείται να υποταχθεί στα τετριμμένα.
Θα τον δω σαν τρομακτικό στοιχειό, σαν τερατώδες σε όγκο πλάσμα, σαν τζίνι που πετιέται από το λυχνάρι στης ψυχής στην τριβή με τις καταστάσεις.
Σαν πραγματικό θεό. Τον πραγματικό θεό.
Κι ίσως αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά στους ποιητές, τους αληθινούς Ποιητές (σε όποια μορφή τέχνης κάνουν, μπορεί με τον χρωστήρα, μπορεί με τις νότες ή άλλο τι)
Αυτοί που το δαιμόνιό τους είναι άτι που καλπάζει και τους πάει σε άλλους τόπους, σε άλλες σφαίρες νόησης, μακριά από εμάς τους κοινούς, τους απλούς, τους πληβείους…
ΥΓ (1)
α, να λοιπόν που με βοηθήσατε για να εξηγήσω στον εαυτό μου γιατί κάποιοι ποιητές μού αρέσουν πιο πολύ από άλλους…..γιατί τόσο με παρασύρει η γραφή των…
ΥΓ (2)
ας προσθέσω ακόμα…οι άγγελοι είναι ανεπαρκείς, το παραδέχομαι. Όμως για να δει κανείς τις (μυθικές) ιδιότητες του (αρχάγγελου) Ουριήλ…
Παντού υπάρχουν δαίμονες. Εσώκλειστοι. Και θρέφονται με λέξεις (και με βλέμματα, άλλος τρόπος ομιλίας αυτός, ισότιμος). Καταβροχθίζουν τα πιο περίπλοκα και περίτεχνα εδέσματα για να γιγαντωθούν. Καμιά φορά μεταμφιέζονται ως και σε αγγέλους ακόμα μήπως βρουν έδαφος για να απλωθούν.
ΥΓ (3)
και διαβάζοντας το κείμενο του Λόρκα, μια μόνον λέξη μου έρχεται στο μυαλό για να μεταφράσω (=ερμηνεύσω) αυτό το ντουέντε του
Την εξαίσια ελληνική: Πάθος
(που προϋποθέτει και πάθη…μα και δεινά δαιμόνια)
Διότι μόνον μέσα στην έκσταση ενός πάθους μπορεί να αναδυθεί αυτό το γιγάντιο και ατελεύτητο. Πάθους με αυτό που κάνεις.
Κάτι ακόμα, και δεν θα επανέλθω
Δεν ξέρω αν ο χώρος επιδοτεί την ποιητική λαχτάρα να είμαστε πιο πολύ ο εαυτός μας, όπως αναφέρατε. Και ως πού πάει αυτό.
Ξέρω ότι δεν θα ήθελα να παρερμηνευτεί το δικό μου σχόλιο. Η συμμετοχή δεν υπονοεί συγκατάθεση.
Απλώς σκέψεις πάνω σε αυτό το ωραίο του Λόρκα
Τίποτε λιγότερο, μα και τίποτε περισσότερο.
Επειδή οι λέξεις γίνονται σκέψεις και ταξιδεύουν.
Αγαπητή Ignis,
στο περιθώριο των -όποιων- σχέσεών σας με τον Ερωτιδέα, επιτρέψτε μου να σημειώσω ότι, παρά την ψευδωνυμία του, ως “ερωτιδεύς” είναι κλιτός, και ως τοιούτος θα έπρεπε γραμματικώς να αντιμετωπισθεί (βλ. πρόχειρα, σχόλιά σας 17 ή 23).
(Κύριε Κυριαζή, συγχωρήστε με: γνωρίζω ότι ο Σολωμός θα το έγραφε, ενδεχομένως, αλλέως πως, όμως το συγχωροχάρτι εκείνου δεν έχει ισχύ στην περίπτωσή μας… Δυστυχώς!)
Xαίρομαι γιατί η ποίηση επικράτησε.
‘- άνω απ΄την τιμή και την υπόληψί του (βλ. σχετικά, παραπανίσια μάζα, κουτσομπολιά κατά τη λογική του κοπανελιού) εθεσε ανεξετάστως … την καθαρή ηδονή (ποιητική λαχτάρα, γιγάντιο και ατελεύτητο πάθος, κ.τ.λ.)’
Μετά τον δαιμόνιο Λόρκα, ερωτικός Καβάφης.
Αγαπητή γ (εκ του γραμματική; )
Ο ερωτιδεύς του ερωτιδέως τω ερωτιδεί τον ερωτιδέα ω ερωτιδεύ
Οι ερωτιδείς των ερωτιδέων τοις ερωτιδεύσι (ν) τους ερωτιδέας ω ερωτιδείς
(περνάω την τάξη ή έμεινα μετεξεταστέα; Τις περισπωμένες πάντως αδυνατώ να γράψω, έχω μονοτονικό)
Αν δεν γράφουμε λοιπόν “προς τον {τάδε}” για να έχουμε αιτιατική, μπορούμε ορθά κοφτά να αναφέρουμε το όνομα-ψευδώνυμο κάποιου στην αρχή
Τούτο και έπραξα (το “ορθά κοφτά”, αν με εννοείτε)
Ευχαριστώ σας
ΥΓ. παρακαλώ πολύ, υπονοούμενα -σχέσεων κλπ.- δεν σηκώνω ούτε καν ως αστεϊσμούς. Προκλήθηκα αναφερόμενη στο αρχικό του σχόλιο και απάντησα όσο ευγενέστερα μπορούσα, προσπαθώντας να ακροβατήσω ανάμεσα στο να μην θιγεί κανείς, μα και κυρίως να μην διανοηθεί κανείς να σκεφτεί τυχόν ιδιαίτερη εύνοια.
Από κει και πέρα, θεωρώ και εγώ ότι το να γράφει κανείς επεκτείνοντας σκέψεις είναι μια ωραία δημιουργική ενασχόληση που εκπαιδεύει τον λόγο και τον νου. Προς τούτο -και ουδέν άλλο- συμμετείχα.
Μακράν εμού άλλες πρακτικές.
ΥΓ (2)
αν κλίνω και το putti , λέτε να ανέβω τάξη;
χμμμ για να δω…”putto” ιταλικά το μικρό αγοράκι. Putti αποκαλούνται οι μικροί αναγεννησιακοί ερωτιδείς.
(του χρόνου θα ήθελα να πάω στο γυμνάσιο. Δεν ξέρω όμως αν θα το αντέξω..)
🙂
Ignis (γλυκυτάτη),
Το στοιχείο εκπλήξεως καθοριστικό για αίσιες εκβάσεις στα τρίσβαθα των νοημάτων.
Ευχαριστήθηκα που κατέστην ο αφέτης σας για Λορκικό πασπάτεμα.
Όσο για το ζήτημα των ελλιπών γνώσεων, πιστέψτε με αυτό ποτέ δε θα εκλείψει στη ζωή μας. Μόνο ταμπελάκια ονομάτων θα αλλάζουμε. Για άλλους Λόρκα, για άλλους Καζαντζάκης και για μερικούς άλλους ο Ποπάϋ και τα Νορβηγικά παραμύθια, πιθανόν κι η Μανίνα. 8)
Αφήστε που στην αρχή ενός άγνωστου ταξιδιού όπως είναι η μύηση σε κάτι νέο, η ποιότητα εξερεύνησης είναι ευθέως ανάλογη προς την ένταση του ενθουσιασμού μας και πόσο μεγαλύτερος ο ενθουσιασμός αυτός από το σημείο εκκινήσεως;
..ή να το πω πιο λιτά υπάρχουν φορές που το λιγότερο είναι περισσότερο.
Και η ποιότητα της αναλυτικής σας σκέψης ξεδιπλώνουν σαν πετσέτες πολυτελείας τον έκδηλο ενθουσιασμό σας. Τον οποίο και χαίρομαι 8)
…χωρίς να λησμονάμε το κινέζικο τσιτάτο ότι ένα ταξίδι χιλίων χιλιομέτρων αρχίζει με ένα βήμα.
Συμφωνώ με το αμετάφραστο περι του Ντουέντε “είδωμά” σας.
Οι μεγάλες έννοιες είναι αναπόδοτες αλλά όχι κι ανερμήνευτες, κάτι σαν το “οι μεγάλοι πόνοι είναι βουβοί”…
Προσωπικά ο ενθουσιασμός μου είχε τοπικό μέγιστο στη φράση “τελικά ο Θεός στέλνει τα πρώτα αγκάθια της φωτιάς του σ’όποιον τον γυρέψει”, δείγμα του πόσο φιλεύσπλαχνος είναι (?).
Ποιος, στα αλήθεια, Πατέρας που αγαπάει τα τέκνα του τα δοκιμάζει με φωτιές και με αγκάθια;
Ξέρω μονάχα πως κανείς δεν μπορεί να σε κάνει να νοιώσεις κατώτερος χωρίς τη συγκατάθεσή σου…
Όσο για το Θεό που κρύβουμε εντός μας, ναι τον κρύβουμε…κρύβουμε όμως και τον σπόρο των πρωτοπλάστων και τέλος κρύβουμε και μια διχαλωτή γλώσσα. Ο καθείς αναδύει στην επιφάνεια τον σπόρο που περισσότερο θα καλλιεργήσει.
Αν ο Βιτγκενστάϊν είχε δίκιο και όντως τα
όρια ενός ανθρώπου καθορίζονται από τα όρια της γλώσσας του, τότε οριοθετώντας το ντουέντε στις παρυφές του ΠΑΘΟΥΣ κερνάτε εκτός από πετυχημένο ορισμό και μια φιλοδοξία να εμπνέετε τον έρωτα…
Μία είναι η απόδειξη του “μπορώ”: το “κάνω”.
Κι εσείς μπορέσατε.
Μη γίνεστε τόσο ανελέητη με τα γάμμα, όμως.
Οι ακτίνες γάμμα δεν φέρουν κανένα φορτίο ή μάζα και κατά συνέπεια η εκπομπή των ακτίνων γάμμα από έναν πυρήνα δεν οδηγεί σε καμιά αλλαγή στις χημικές ιδιότητες του πυρήνα αλλά μόνο στην απώλεια ενός ορισμένου ποσού ακτινοβόλου ενέργειας. Το λεγόμενο και μαλακοποσό. 8)
Τέλος, η εκπομπή των ακτίνων γάμμα οφείλεται σε μια αποδιέγερση του πυρήνα που βρισκόταν σε μια ασταθή κατάσταση, λόγω των εκπομπών άλφα ή βήτα από τον πυρήνα. Το αρχικό άλφα ή βήτα σωματίδιο και η επακόλουθη εκπομπή ακτίνων γάμμα εκπέμπονται σχεδόν ταυτόχρονα.
Οπότε μόνο τυχαίο δεν πρέπει να εκληφθεί το ψευδώνυμο “γ”.
Επίσης, να προσθέσω wikipediaka speaking, ότι ακτινοβολία γ ονομάζεται το εύρος της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, με συχνότητες 10^21 και μεγαλύτερες.
Η ακτινοβολία γ που προέρχεται από διάφορες αστρονομικές πηγές δεν μπορεί να διαπεράσει την ατμόσφαιρα της Γης. Έτσι αστρονομικά παρατηρητήρια όπως το Παρατηρητήριο Ακτίνων γ Compton έχουν τεθεί σε τροχιά γύρω από τη Γη για να συλλέξουν δεδομένα.
Σχόλια: α.Μήπως οι συχνότητες είναι παραπάνω από όσο στροφάρουν οι προσωπικοί μας στρόβιλοι καμιά φορά; Ρητορικόν.
β. Αν η “γ” δε διαπερνά τη γή, πως να εφορμήσει στα μυαλά που επιζούν στην επιφάνειά της; Μη ρητορικόν μα πραγματικόν όσο και οι κομήτες καρουμπαλοειδών στοχασμών. 8)
Η φυσική δίνει απαντήσεις!!! Hell yeah! (super lol)
@ Φιλτάτη γ,
Λέτε: “Δεν έχει σημασία αν η γάτα είναι άσπρη ή μαύρη, αρκεί να πιάνει ποντίκια”.
Μόνο που εσείς φανήκατε γάτα τζακιού χωρίς την επιτυχή άγρα ποντικών. Μόνο τα νύχια βγαλμένα να μπλέκονται με τους κόμπους της μοκέτας σας. Λολ
Και τώρα μάλλον θα τη βγάλετε με την άκατο σαλιγκαριών γιατί κι αυτά μοιάζουν να απενδύθηκαν τα κελύφια τους με τα καρυδάτα που γράψατε.
Ίσως την επόμενη φορά, σας “κάτσει” μια κουρασμένη σαλιγκαρόσαρκα. Who knows? 8)
Μάλιστα μου θυμίσατε τραγουδάκι που ακούγεται στη Ντόρα τη μικρή εξερευνήτρια αλλά πολύ φοβάμαι ότι θα ρίξει το επίπεδο στο ύψος των ταλαιπωρημένων επιγονατίδων σας.
Για το τελευταίο σας συστήνω Επιγονατίδα Χονδρομαλάκυνσης (θου κύριε, φυλακή τω στόματι μου!) κατασκευασμένη από Neoprene υψηλής ποιότητας με εσωτερική επένδυση.
Για περισσότερα ρίξτε ένα βλέφαρο εδώ: http://www.sportstore.gr/product_info.php?products_id=3805&ref=pathfinder
Α τουτ αλερ κι αλε ρετουρ.
θα ηθελα να ρωτησω που ακριβως ειναι ο χωρος των σεμιναριων και ποσο το κοστο συμμετοχης?ρωταω γιατι σε αλλη ηλεκτρονικη διευθηνση ειδα οτι ειναι 100e και οχι 10 που αναφερετε πιο πανω!επισης ειδα οτι εισηγητης θα ειναι ο κ.Γαραντουδης!ισχυει κατι τετοιο?
ευχαριστω πολυ!