Οι εκδόσεις IANOS παρουσιάζουν σ’ ένα βιβλίο- cd, για πρώτη φορά, την ολοκληρωμένη εργασία του Θάνου Μικρούτσικου πάνω στην ποίηση του Κ.Π. Καβάφη. Πρόκειται για μια πολύμορφη έκδοση 96 σελίδων, η οποία περιλαμβάνει ανθολογημένα ποιήματα από τον Θάνο Μικρούτσικο, κείμενο του Γιώργου Μονεμβασίτη για την μελοποίηση του Καβάφη από τον συνθέτη, επτά προσωπογραφίες του Κ.Π.Καβάφη από τον Γιάννη Ψυχοπαίδη και άλλο αρχειακό υλικό. «Τα αγαπημένα μου» τιτλοφορεί ο Θάνος Μικρούτσικος την ανθολόγηση των ποιημάτων και εξηγεί: «Είμαι ένας καλλιτέχνης που λατρεύει την Ποίηση και τους Ποιητές, και μια από τις εμμονές μου είναι να ξεκλειδώνω μουσικά τους κόσμους τους. Το μοναδικό λοιπόν κριτήριο για την επιλογή των ποιημάτων του Καβάφη ήταν πολύ προσωπικό: ποια ποιήματα του Αλεξανδρινού –είτε μελοποιήθηκαν από εμένα είτε όχι- με ακολουθούσαν συνεχώς σε πολλές φάσεις της ζωής μου, ποια με συντρόφευαν αδιαλείπτως όλα αυτά τα χρόνια, ποια με ταξιδεύουν σε κόσμους που δεν υπάρχουν πια, ποια με πονάνε, ποια με συνθλίβουν… Γιατί τον Γέρο της Αλεξάνδρειας τον ακολουθώ από τα προεφηβικά μου χρόνια- από τότε που ο πατέρας μου, τα βράδια του ’55, μ’ έπαιρνε στην αγκαλιά του και μου διάβαζε τα «Τείχη», τους «Αλεξανδρινούς βασιλείς», την «υπεροψία και τη μέθη του Δαρείου» μέχρι το ’82, σ’ εκείνο το μαύρο θέατρο του Ronse στις Βρυξέλλες, ακούγοντας την βαθιά φωνή του Paul Roland: […] η ώρα μία την νύχτα θάτανε ή μιάμισυ…» Το ένθετο cd έχει τον τίλτο «Επέστρεφε» και περιλαμβάνει 10 συνθέσεις του Θάνου Μικρούτσικου, σε νέα μουσική επεξεργασία και ενορχήστρωση. Ανάμεσα στα ποιήματα του Κ.Π.Καβάφη, ο συνθέτης επέλεξε να μελοποιήσει στην συγκεκριμένη έκδοση τα εξής: Επέστρεφε, Σύγχυσις, Ο Γενάρης του 1904, Μονοτονία, Για να ‘ρθουν, Επήγα, Επιθυμίες, Ο Δεκέμβρης του 1903, 105 αργότερα, Η πόλις.
(πηγή: www.ianos.gr)
H πόλις
A Midsummer Night’s Dream divx
Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»
Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.
Eπιθυμίες
Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν
και τάκλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό,
με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά —
έτσ’ η επιθυμίες μοιάζουν που επέρασαν
χωρίς να εκπληρωθούν· χωρίς ν’ αξιωθεί καμιά
της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωί της φεγγερό.
Επήγα
Δεν εδεσμεύθηκα. Τελείως αφέθηκα κ’ επήγα.
Στες απολαύσεις, που μισό πραγματικές,
μισό γυρνάμενες μες στο μυαλό μου ήσαν,
επήγα μες στην φωτισμένη νύχτα.
Κ’ ήπια από δυνατά κρασιά, καθώς
που πίνουν οι ανδρείοι της ηδονής.
ΤΡΕΜΕ ΜΙΧΟ
Στείλτε το στον Spyweirdos.
Έχει παγκόσμια απήχηση ο άνθρωπος.
Και είναι και δικός μας, της εποχής των ΜΒΑ και των Διδακτορούχων, που λέει κι ο Ξυδάκης.
Μια κόπια μια φορά εγώ θα την αγοράσω.
Από λεφτά, παντελονάτα δε βλέπουμε συχνά, μας τρέχουνε οι τράπεζες. Αλλά πού θα πάει, τον βλέπω τον Κωστάκη μετά και τη συνάντηση να μας βγάζει από την κρίση. 🙂
Προς το παρόν το περίπτερο το δουλεύουμε για το κράτος. Είπα εκεί δίπλα στα μπελ, να ρίξω και ποίηση μήπως τσιμπήσουμε πελάτες, αλλά αντέδρασε ο συνέταιρος. Μα στην κρίση του’ πα δουλεύει η ποίηση. Τίποτα αυτός.
Αν δεν έχεις δίπλα σου ανθρώπους να βλέπουν μπροστά, δε βλέπεις προκοπή. 🙂
Σήμερα θα ταίριαζε να του πούμε : «Επέστρεφε»
Ένας αρκεί . Αυτό αποδεικνύει το παράδειγμά του, να κάνει την Αλεξάνδρεια να λάμψει και επίσης να δώσει πλήθος συμπτώσεων ,επειδή η άνοδος έχει τα σκαλιά της-πολλά σκαλιά ως ταίριαζαν πολύ στο φόντο των πυραμίδων .
Νειλωτικά τοπία σε παλίρροια και άμπωτη.ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ.Στις κοιλάδες των νεκρών,οξύτατη ζωή. Αποχαιρέτα την την Αλεξάνδρεια που φεύγει!Ποιός φεύγει;
Ό,τι είναι οι αιώνες για τους άλλους είναι οι χιλιετίες για την Αλεξάνδρεια.
Ποιητικοί μαγνήτες.Αισθητικές έλξεις.Σώμα.
Σώμα του απογεύματος.Σώμα του ήλιου στις ραβδώσεις της ερήμου.
Ο ερημικός πελεκάνος της οδού Λέπσιους είχε στοχεύσει υπερβαλλόντως.
Ανεπαισθήτως πολυπολιτισμικά. Κι άς λέει ο Καζαντζάκης για άγονο σπόρο ,δεν υπάρχει έφηβος που να μην τον μιμήθηκε,δεν υπάρχει ερωτευμένος είτε υποψήφιος του έρωτα που να μην δοκίμασε τη στιχουργική του. Σχολή του η νεολαία για πολύ καιρό.
Κομιστής Τέχνης ο κεκρυμμένος από προκαταβολής πέθανε με δάφνες στο κεφάλι.
Η ενασχόληση με την τέχνη είναι διαστροφή; Μέτρησε γράμμα γράμμα, στίχο στίχο ,το μέτρο ,το ρυθμό,την αρμονία.
Ύφανε έκοψε έραψε μιμήθηκε το ράψιμο του δημοτικού τραγουδιού σε ότι ελλειπτικό είχε, λείανε το ρυθμό, σμίλεψε τεχνούργησε σαν σε σμάλτο ,σε φίλντισι ,σεντεφένια κοσμήματα τεχνούργησε. Τραγικώς. Ηδονής. Ιστορίας (αρχαιοδίφης). Επιτύμβιο.
Αθροιστής μνήμης, συλλέκτης (ΣΥΝΘΕΤΗΣ) και συλλεκτήρας σκιών- θυμόσοφος-της φυλής Γέρων ξεχασμένος της ερήμου στ απόσκια των μέσα καφενείων, αιφνιδιασμένος από τα παιχνίδια της σάρκας μόνο στες θύμησες της αίσθησης τα βαστά.
Δαιμονισμένος Αντώνιος εν μέση αγορά, και Υπατία που την ξυλεύουνε ανηλεώς, -ο πιό εξυβρισμένος ποιητής- πειρασμοί ενός πειραστή. Τραγικός της ηδονής. Είδε την αναγνώριση σαν έτοιμος από καιρό. Μας άφησε καιρό μας έδωσε ρυθμό! Την απόκλισή του την έπιανε μοιρογνωμόνιο ερωτικής απόκλισης. Αβαντάζ του νεωτερισμού.
Γεύτηκε τη σκόνη της πεταλούδας στα δάκτυλα.
Ο άνθρωπος είναι προϊόν της τέχνης ; Το ωραίο είναι ανήθικο;
Μελωδικός Καβάφης .(Για αποθανόντες ακριβούς).ηθικές αποκλίσεις ανθρωποποίηση. Οι τελευταίοι Αλεξανδρινοί. το Καβαφαίϊκο εξαλείφτηκε εν μιά νυκτί .Σκορπίσανε, ελληνική μοίρα…
Μελέτες θανάτου ,θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε πλείστα ποιήματά του. Κι η μνήμη του είναι μνήμα. ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ
Γι αυτό συρράπτει ωδή και ελεγείο ταυτοχρονισμένα ,και σαν ώριμος σε χρόνια, κι από καιρό αφού σόδειασε σαν τη νυφίτσα ,έχει την προοπτική να δεί μέσα από την τέχνη του:
“Στενάζουν αι μελωδικαί φωναί κι εν τη ψυχή
η πρώτη ποίησις ηχεί
του βίου μας- ως μουσική ,την νύχτα , μακρυνή”
Δεν κοίταξε την ηδονή μόνο απ το παράθυρο με τη δέουσα υποψία, αλλά την έδεσε με ό,τι είναι πραγματικά δεμένη, σαν η πέτρα στο δαχτυλίδι, το θάνατο.
Του πήρε πενήντα χρόνους εργασία ,και έν έρωτι και εν ηδονή:
-και κάποτε αιθερία εφηβική μορφή
αόριστη, με διάβα γρήγορο,
επάνω από τους λόφους σου περνά.
[Ιωνικόν]
*
-Η Ιωνία που πέρασε
*
Η Ρωμανία κι άν πέρασε ανθεί και φέρει κι άλλο.
*
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται..
[Επέστρεφε}
(Αυτό το γραμματικά εσφαλμένο το γνωρίζει και είναι της αργκώ των καφενείων, δεν μπορεί να πεί Επίστρεφε, δεν το είχε ακούσει ποτέ πουθενά).
——————-
*Εύστοχο αυτό με την μία Πολιτεία, μου θύμισε λίγο εκείνη του Πλάτωνα που εν ουρανώ ανάκειται .
** Ο Ιωσήφ Μπρόντσκι (έγραψε ένα σημαντικό δοκίμιο για τον Κ.Π. Κ )και ο Ρόμαν Γιάκομπσον (αν θυμάμαι καλά ανέλυσε το ποίημα: Ο ήλιος του απογεύματος) ήταν σοβαροί αναγνώστες και μελετητές του Καβάφη κι ίσως κάτι να υπάρχει στη ρωσική δικό τους.