Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ…
Κυκλος τραγουδιων σε ποιηση Μανολη Αναγνωστακη, εργο 29 (1979) The Lion King 1½ release
Ακούστε το τραγούδι: πατήστε εδώ
Ο κυκλος τραγουδιων “Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ…” για δυο φωνες, πιανο, τσελλο, κορνο και φαγκοττο κυκλοφορησε σε δισκο το 1979 απο την εταιρεια ΜΙΝΩΣ (MSM 390),με ερμηνευτες την Μαρια Φαραντουρη και τον Γιαννη Κουτρα και με συμμετοχη των μουσικων Βυρωνα Φιδετζη (τσελλο), Νικο Σπινουλα (κορνο), Σπυρο Καζιανη (φαγκοττο) και Μ. Γρηγοριου (πιανο).
Στο εσωφυλλο ο δισκος συνοδευοτανε απο το παρακατω σημειωμα:
Γραφοντας το εργο αυτο αναρωτηθηκα μερικες φορες μηπως ακολουθω καποιο δρομο που δεν οδηγει πουθενα. Μηπως δηλαδη,η αναγκη να συμφιλιωσω μεσα μου τις μνημες και τις μυθολογιες ενος χτες,που δεν μου ανηκει απολυτα,με τις απαιτησεις και τους μυθους ενος σημερα,με οδηγει σε μια μουσικη που δεν εκφραζει ουτε το χτες ουτε το σημερα,αλλα στεκεται μεταιωρη καπου αναμεσα στα δυο. Στο ερωτημα αυτο δεν μπορω να δωσω απαντηση. Ξερω ομως πως,αν η μουσικη που γραφω εχει αντιφασεις -γιατι τι αλλο ειναι αραγε η συνυπαρξη ενος ρυθμου ζεϊμπεκικου π.χ,μ’ενα ηχο μουσικης δωματιου,η απλη μελωδικη αντιληψη και οι μορφολογικες προθεσεις κυκλου τραγουδιων; – αυτες οι αντιφασεις βρισκονται μεσα σ’εμενα τον ιδιο,και ειμαι μαλιστα διατεθειμενος να τις αποδεχτω και,γιατι οχι,να τις υπερασπιστω. Μ’αυτη λοιπον την διαθεση εγραψα μεσα στο 1979 τα τραγουδια που αποτελουν τον κυκλο “Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ…” πανω σε ποιηση του Μανολη Αναγνωστακη και μπορω να πω πως,απ’οσα εργα εχω γραψει ως τωρα αυτο μου γεννησε την μεγαλυτερη ικανοποιηση τη στιγμη που το εγραφα.
Μιχάλης Γρηγορίου
Η Αγάπη Είναι Ο Φόβος…
Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους
Όταν υπόταξαν τις μέρες μας και τις κρεμάσανε σα δάκρυα
Όταν μαζί τους πεθάνανε σε μιαν οικτρή παραμόρφωση
Τα τελευταία μας σχήματα των παιδικών αισθημάτων
Και τι κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;
Ξέρει να σφίγγει γερά εκεί που ο λογισμός μας ξεγελά
Την ώρα που ο χρόνος σταμάτησε και η μνήμη ξεριζώθηκε
Σα μιαν εκζήτηση παράλογη πέρα από κάθε νόημα;
(κι αυτοί γυρίζουν πίσω μια μέρα χωρίς στο μυαλό μια
ρυτίδα
βρίσκουνε τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους μεγάλωσαν
πηγαίνουνε στα μικρομάγαζα και στα καφενεία της συνοικίας
διαβάζουνε κάθε πρωί την εποποιία της καθημερινότητας.)
Πεθαίνουμε τάχα για τους άλλους ή γιατί έτσι νικούμε τη ζωή
Ή γιατί έτσι φτύνουμε ένα-ένα τα τιποτένια ομοιώματα
Και μια στιγμή στο στεγνωμένο νου τους περνά μιαν ηλιαχτίδα
Κάτι σα μια θαμπή ανάμνηση μιας ζωικής προϊστορίας.
Φτάνουμε μέρες που δεν έχεις πια τι να λογαριάσεις
Συμβάντα ερωτικά και χρηματιστηριακές επιχειρήσεις
Δε βρίσκεις καθρέφτες να φωνάξεις τ’ όνομά σου
Απλές προθέσεις ζωής διασφαλίζουν μιαν επικαιρότητα
Ανία, πόθοι, όνειρα, συναλλαγές, εξαπατήσεις
Κι αν σκέφτομαι είναι γιατί η συνήθεια είναι πιο προσιτή από την τύψη.
Μα ποιός θα’ ρθει να κρατήσει την ορμή μιάς μπόρας που πέφτει;
