Από τη συλλογή του Γιάννη Λειβαδά, “Παράρτημα Εύκρατης Συγκίνησης” (Ίνδικτος 2003):
ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ
(Στον Anthony Braxton)
Το φθινόπωρο μας έστειλε σπουργίτια που φτερουγίζουν
πανομοιότυπα μέσα στα σπίτια μας φυσούν σκοτεινοί
άνεμοι που ήταν τυφώνες παλιότερα σύφωνα με την καθιστική
μετεωρολογία του μεταθανάτιου παράθυρου που χτυπά
ανοιχτό τις νύχτες ακονίζοντας τον ύπνο σαν μια μαύρη
τελεία στο εκτοξευμένο σκοτάδι τα πουλιά λερωμένα από
φρίκη πετούν απολύτως βέβαια πως ο θάνατος είναι των
ανθρώπων το χόμπι. πέρασα καιρό ολότελα στον εαυτό μου
με τα πουλιά να μπαινοβγαίνουν να ηχούν και να σαρώνουν
με τα φτερά τους το σκοτάδι και τις σκιές τους να παραμένουν
στους τοίχους μου σαν υποθετικά φαντάσματα αφιερωμένα
σ’ αυτόν που βλέπει σιαμαία όνειρα στην υπνοβατική
βραδιά του –
τα πουλιά βουτούν σε τάφους που είναι αυτά μέσα τους
κοσμήματα για τα αμμόλοφά μας μάτια τα πουλιά πρέπει
να ‘ναι κινούμενα με μία υπερβολική θλίψη νυχτοφύλακα
που γρηγορεύει μέσα στην κατάδικη νύχτα – τα τριαντάχρονα
χέρια μου στενεύουν τα πουλιά κατρακυλούν επικίνδυνα
μέσα μου.
Σε κάθε είδος τέχνης, οι ιδιοφυΐες σπανίζουν, ο Anthony Braxton όμως είναι μία απ’ αυτές. Στα τέλη του εικοστού αιώνα, η Τζαζ αν και η πλέον δημιουργική και αναπτυσσόμενη μουσική, άρχισε να δείχνει κάποια σημάδια στασιμότητας – σαν να είχε πάψει ξαφνικά να κοιτάζει το μέλλον και είχε αρχίσει να καταπίνει την ουρά της. Εκείνη την κρίσιμη περίοδο, μεταξύ άλλων ανανεωτών, έκανε την εμφάνιση του ένας ιδιάζων και πρωτοπόρος μουσικός, ο Anthony Braxton.
Γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου του 1945 στο Σικάγο. Συνολικά έχει ηχογραφήσει μέχρι σήμερα παραπάνω από 190 δίσκους. Στις μέρες μας ο Anthony Braxton παραμένει ένας από τους πιο πρωτοποριακούς και εξελιγμένους μουσικούς – ίσως ο ποιο πρωτοποριακός παγκοσμίως, στην σκηνή της Δημιουργικής Μουσικής.
Τον φετινό Οκτώβριο κυκλοφόρησαν συγκεντρωμένες όλες οι σπουδαίες ηχογραφήσεις που ο Braxton είχε κάνει μέσα στην δεκαετία του ’70 για την δισκογραφική εταιρία Arista.
Πρόκειται για μία συλλεκτική κασετίνα που περιέχει οκτώ cd και ένα κατατοπιστικό λιμπρέτο. Η έκδοση αυτή είναι παραγωγή της Mosaic Records η οποία την παρήγαγε μόνον σε 5000 αντίτυπα. Αν πούμε διαμάντι, θα είναι λίγο. Όποιος ακούσει τη μουσική στο σύνολό της ας αποφασίσει ο ίδιος.
«Η μουσική είναι η ισχυρότερη δύναμη που ξέρω.
Είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να σε κάνει να κλάψεις, να γελάσεις, να είσαι ευτυχισμένος, να χορέψεις, να γ——- να παλαίψεις. Μπορεί και κάνει περίεργα πράγματα στους ανθρώπους. Η μουσική είναι το μόνο γνήσιο πράγμα που έχει απομείνει αφού όλα τ’ άλλα είναι τόσο διεφθαρμένα, και το να είσαι ένας μαύρος
μουσικός της τζαζ στην Αμερική είναι κάτι το ελάχιστα αποδοτικό.
Είμαι πιο ευτυχισμένος όταν παίζω παρά όταν κάνω καταθέσεις στην τράπεζα,
αν και μ’ αρέσει να το κάνω κι αυτό. Όμως αυτά τα δύο δεν πάνε μαζί.»
Dewey Redman
«Η όλη υπόθεση ότι «η τζαζ είναι πεθαμένη» είναι γελοία. Μου τη δίνει όταν κάποιος
το λέει αυτό γιατί η τζαζ είναι ο ίδιος ο μουσικός.
Όταν λένε ότι «η τζαζ είναι ξεπερασμένη» δεν είναι σαν να λένε ότι ο Μαύρος είναι
ξεπερασμένος;».
BILLY HARPER
Από το βιβλίο του VALERIE WILMER – ΣΟΒΑΡΟ ΟΣΟ ΚΙ Η ΖΩΗ ΣΟΥ
η ζωντανή ιστορία
της σύγχρονής τζαζ
Υ.Γ. Μέσα από μια φωτογραφία όλη τη νύχτα άκουγα τον Milford Graves να παίζει στην Έβδομη Λεωφόρο του Χάρλεμ
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΠΛΕΥΣΟΠΤΗΣΗ
WHERE THE FLAMINGOS FLY
BY GIL EVANS
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ-ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ-ΑΝΤΩΝΙΟΥ-ΡΕΟΥΣΗΣ
ΚΑΙ
ΥΠΕΡΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΦΡΑΞΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ
ΝΑ ΞΥΡΙΣΤΕΙΣ ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΚΟΥΡΕΥΤΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΕΒΕΙΣ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΝΑ ΜΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑΝΝΗ!*!
Ο Δαίμων του πληκτρολογίου χτύπησε και πάλι:
της VALERIE WILMER
“σ’ αυτόν που βλέπει σιαμαία όνειρα στην υπνοβατική
βραδιά του”
Πνευστός. Ζει αργά ονειρεύεται γρήγορα. Με νότες στα δάχτυλα, στα πνευμόνια και στα υλικά.
« Ο τρομπετίστας Lester Bowie παρουσίασε την κατάσταση σχολιάζοντας
την περίπτωση ενός βιρτουόζου μουσικού, ενός από τους πιο σπουδαίους
σήμερα, που κατά ειρωνική σύμπτωση είναι και συνθέτης σύμφωνα με την παραδοσιακή έννοια του να γράφει νότες πάνω σε χαρτί. «Κοιτάξτε τον Antony Braxton» είπε «Επειδή είναι ένας μαύρος μουσικός της τζαζ, βρίσκει δυσκολίες
όταν θέλει να οι συνθέσεις του. Αν λεγόταν Leonard Bernstein δεν θα είχε τέτοιο
πρόβλημα. Αλλά βλέπετε κάνει τζαζ και όχι “σοβαρή μουσική!”».
«Στην περίπτωση του Braxton, όταν βρετανοί υποστηριχτές του προσπάθησαν
να πετύχουν να καταταγεί στους «καλλιτέχνες συναυλιών», προκειμένου
να αποφύγει το σκληρό σύστημα εισφορών που επέβαλλε η τοπική Ένωση Μουσικών
στους «μη κλασικούς καλλιτέχνες», ο σαξοφωνίστας απορρίφθηκε παρά την μοναδική του φήμη.
Το συμπέρασμα ήταν καθαρό. Καθένας που είχε την ατυχία να γεννηθεί μαύρος
δεν μπορούσε ποτέ να θεωρηθεί τίποτα άλλο παρά μουσικός της τζαζ – με άλλα λόγια ένας «ψυχαγωγός» – άσχετα με το πόσα όργανα κατείχε και άσχετα με το πόσοι και ποιοί επαινούσαν τη μουσική του.
Σ’ αυτή την περίπτωση και η ενθάρρυνση των λευκών κριτικών ήταν ανεπαρκής».
«…όταν ο Antony Braxton προσέλαβε πέντε τουμπίστες για μια ηχογράφηση.
Οι μουσικοί αρνήθηκαν να πάρουν τις ιδέες του στα σοβαρά.
Σε μια άλλη περίπτωση, στη διάρκεια μιας πρόβας για ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα
με το γκρουπ του ντράμερ Beaver Harris, δυο τεχνικοί ήχου συζητούσαν.
«Κατεβάστε τους από την σκηνή να βάλουμε τα μικρόφωνα και να τη στάθμη»
Κι απάντηση ήρθε:
«Το μόνο που χρειάζεται γι’ αυτό το τσούρμο είναι ένας μετρητής θορύβου»
Κι αυτό έγινε στα στούντιο της εκπαιδευτικής τηλεόρασης της Νέας Υόρκης.»
Υ.Γ «Ο Duke Ellington δεν πήρε τελικά το βραβείο Pulitzer για το οποίο είχε
Προταθεί σε ηλικία 67 χρόνων.(«Η μοίρα ήταν ευγενική μαζί μου» είπε σαρκαστικά
«Η μοίρα δεν θέλει να γίνω τόσο διάσημος, πιο γρήγορα απ’ ό,τι πρέπει»).
ΕΠΙΤΙΜΙΟ
Χθες το βράδυ ήρθε στον ύπνο μου ο John Surman
και με σπάραξε παίζοντας με εκείνα τα παρανοϊκά Bass Clarinet,Soprano and Baritone Saxophones δίπλα στο το μαξιλάρι μου, τo “Bedruthan Steps και το Edges Of Illusion και με μάλωσε που δε μου περίσσεψε ούτε μια λέξη γι’ αυτόν.
Υ.Γ. Μου αρκούσε ότι είχα ανταλλάξει μουσική χειραψία μαζί του.
Δίκαια με τιμώρησε.
Τι να απολογηθώ;
Ο Anthony Braxton είναι ένας από τους κορυφαίους μουσικούς της εποχής μας. Οι δρόμοι που άνοιξε, μαζί με τον Chick Corea (ο οποίος όμως δυστυχώς μετά το 1975 δεν έχει προσφέρει μουσική αντάξια των ικανοτήτων του), στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 60 με το σύνολο Early Circle και κατόπιν το πάντρεμα της jazz με την avant garde και τις σύγχρονες τάσεις της «κλασσικής» μουσικής (σειραϊκή μουσική κλπ) ελπίζω να «περιπατηθούν». Οι ζωντανές ηχογραφήσεις του από την άλλη και οι αυτοσχεδιασμοί του όπως καταγράφηκαν σε αυτές αριστουργήματα! Αν κάποιος για παράδειγμα είχε την τύχη να τον έχει ακούσει μαζί με τον Evan Parker στη συναυλία του 1993 που δώσανε στο Λονδίνο, ως ντουέτο δυο σαξοφώνων (το cd δεν κυκλοφορεί στην Ελλάδα), ξέρει τι λέω!
Duo London 1993 Leo records.
Σε χαιρετώ άγνωστε Γιώργο και σε ασπάζομαι.
Γ. Λ.
… οι μουσικές δημιουργίες των Anthony Braxton, John Coltrane, Eric Dolphy και Duke Ellington αποτελούν από τα πλέον αγαπημένα μου ακούσματα.
Υγ. εντός της βδομάδας θέλω να κατέβω στο κέντρο (της Αθήνας) και υποθέτω πως θα βρω εύκολα το βιβλίο που έχετε γράψει για τον Coltrane.
καλή και δημιουργική συνέχεια!