Από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο κυκλοφόρησε η νέα συλλογή ποιημάτων του Στάθη Κουτσούνη με τον τίτλο Έντομα στην εντατική.

Έντομα έχουν εισβάλει στην εντατική και απειλούν επίμονα τον ασθενή. Η διάθεσή τους είναι κανιβαλιστική. Η μόλυνση του αποστειρωμένου χώρου ορατή. Θα επιβιώσει ο ασθενής; Ποιος όμως είναι ο ασθενής και ποια τα έντομα;
Ο Στάθης Κουτσούνης, στην πέμπτη ποιητική συλλογή του με τίτλο Έντομα στην εντατική, καταθέτει ποιήματα-αντανακλάσεις ενός ιδιαίτερου οικολογικού βλέμματος. Παράλληλα, βαδίζοντας στις ατραπούς της ενοχής και του τρόμου, επιχειρεί να ακτινογραφήσει σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης και συμπεριφοράς. Για να καταλήξει στην αναγκαιότητα της σιωπής και τη διέξοδο της ποίησης.
________________________________________

Η ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ

Νύχτα ξυπνάει από μέσα
και βγάζει έξω τα κεφάλια της
από τις τρύπες του κορμιού μου
προς τα χαράματα της κόβω ένα
που πετάει αφρίζοντας ολόγυρα
μα ο σφαγμένος λαιμός
δικέφαλος την επομένη ξεφυτρώνει

χρόνια τώρα παλεύω
κυκλωμένος από κεφάλια
άλλα κομμένα και άλλα ανέγγιχτα
που με απειλούν επίμονα
έντομα στην εντατική

ξεχνώ ο αδαής να κάψω
κάθε κεφάλι όταν το κόψω

ΤΩΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΘΕΝΤΩΝ

Κάποιες φορές αργά τη νύχτα
ακούω στον ύπνο μου λυσσασμένα
κουδουνίσματα τηλεφώνου πετάγομαι
κανείς δεν απαντάει

στην ταραχή μου κομματιάζω
νευριασμένο παιδί τη συσκευή
και σκίζω τα καλώδια

ανάμεσα στο περικάλυμμα και το σύρμα
ανάμεσα στις ίνες του σύρματος
μες στο ακουστικό ή κάτω απʼ το καντράν
κουλουριασμένες σαν γριές
οι φωνές που έχουν χαθεί
σε κάτοπτρα ερημιάς θαμπώνουν

ποικίλες φωνές λάγνες υγρές λαχανιασμένες
ψίθυροι κλάματα κραυγές
φωνές επίμονες αισχρές ενίοτε
χαρμόσυνες μεθυστικές ή απελπισμένες
αγκυλωμένες πλην όμως ζωντανές

των εξαφανισθέντων φτυστές η απουσία

ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΣ ΓΑΤΟΣ

Νομίζει πως συνέχεια τρώω ψάρια
και νιαουρίζει κάτω απʼ το γραφείο
πεινασμένος για τʼ αποφάγια

αρπάζει με στόμα ορθάνοιχτο
τα υπολείμματα που του πετάω
και μόλις μπουκώνει
τρέχει γρήγορα για να ταΐσει
τον μεγαλύτερο αδερφό του
στην κουζίνα

κι όταν αδειάζει
παρατηρώ στο βλέμμα του
την αγωνία της πείνας
τον τρόμο του κενού

κάτι έχει πάρει προφανώς
απʼ την κενοδοξία μου
καθώς πασχίζει υστερικά
να μη μείνει ποτέ νηστικός
πάντα να καταβροχθίζει
λάθη και αποτυχίες
–τα σκισμένα χαρτιά μου–

ο κάλαθος των αχρήστων

ΤΟ ΔΕΡΜΑΤΙΝΟ

Ανοίγω την ντουλάπα και διαλέγω
το πιο ζεστό –το κρύο έξω τσουχτερό–
το αγαπημένο μου δερμάτινο

τη στιγμή που το φοράω
γίνονται χέρια τα μανίκια του
πόδια ζώου μάλλον με νύχια μυτερά
που με γραπώνουν απʼ το στέρνο
αισθάνομαι στην πλάτη μου
στήθος αιλουροειδούς
κι η ανάσα μου κόβεται

με σφίγγει αργά
–ακούω τα οστά να σπάνε–
κι ωστόσο
στο βάραθρο μέσα του τρόμου
βλέπω να κατεβαίνουν
σκοινιά και σκάλες ιλασμού
μόλις μου τραβάει μια νυχιά
απʼ τον αυχένα μέχρι τους γλουτούς
κι αρχίζει να με γδέρνει αλύπητα

ο μαύρος πάνθηρας

ΖΩΟΝ

Κάθομαι στην καρέκλα και θαυμάζω
το ζώο πάνω στο γραφείο μου
χουφτώνω απαλά την προβοσκίδα
και βυθίζομαι στα σπλάχνα του
αν είμαστε ό,τι γράφουμε
τότε αυτό το ζώο με κυοφορεί
η ζωή μου εξαρτάται
απʼ τη σκληρή του μήτρα
κι από τη μνήμη του ασφαλώς
και καθώς η δική μου μνήμη
ολοένα και αδυνατίζει
μπορείτε θαρρώ
να δικαιολογήσετε τη λατρεία μου
κάθε φορά που ανοίγω την κοιλιά του
χώνομαι όλο και πιο βαθιά μέσα
σιγά σιγά μʼ αφομοιώνει
κι ούτε που θα καταλάβω
πώς μʼ ένα λάθος πάτημα του delete
θα με αποβάλει οριστικά

στον κάδο ανακύκλωσης

ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ

Πετάγομαι χαράματα από λήθαργο
κι αντικρίζω δασωμένο
ολόκληρο το σπίτι
σφεντάμια οξιές καρυδιές
στην κρεβατοκάμαρα και στις γωνιές
των άλλων δωματίων
γεμάτη δρυς και κέδρους η κουζίνα

έμεινα άναυδος για ώρες
κουτουλώντας στους κορμούς
σαστισμένο κατοικίδιο
που χάθηκε στο δάσος
ώσπου εξαγνισμένος
κατάλαβα πως επιτέλους

έλειπαν από παντού τα έπιπλα

ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΗ

μνήμη Μίλτου Σαχτούρη

Όταν οι κληρονόμοι
κάρφωσαν αδίστακτα
το πωλητήριο στο στέρνο του
(ανορθόγραφο μάλιστα)
το σπίτι ξυπολύθηκε τα θεμέλιά του
και με όλα τα έπιπλα
άρχισε να πετάει στον ουρανό

ζωντάνεψε κατόπιν ο σφαγμένος
κόκορας με το πορφυρό λειρί
σύναξε το αίμα του
από τις τέσσερις γωνίες
τίναξε τις φτερούγες κι ακολούθησε
ουρά στο ιπτάμενο σπίτι

ήτανε Καθαρή Δευτέρα
χαρταετοί ανέβαιναν ολοένα
κι ένα παιδί μεταναστών
άστεγο και λιγωμένο
πετάχτηκε απʼ τον ύπνο του
ανάσκελα στο παγκάκι της πλατείας

θα ʼχει σαλέψει το μυαλό μου συλλογίστηκε
αλλιώς πώς γίνεται να βλέπω
σπίτια και κοκόρια
ανάμεσα σε χαρταετούς

βαριά ξανάκλεισαν τα βλέφαρα
κι αποκοιμήθηκε πάλι

τότε το σπίτι προσγειώθηκε στον ύπνο του παιδιού
κι ο κόκορας στη χύτρα του σπιτιού
το παιδί ξύπνησε μέσα στο όνειρό του
δεν ήθελε να βγει από το σπίτι
κι έτρωγε ασταμάτητα το κρέας του κόκορα
που δεν σωνότανε ποτέ
_____________________

Ο Στάθης Κουτσούνης γεννήθηκε στη Νέα Φιγαλία Ολυμπίας το 1959. Σπούδασε νομικά, φιλολογία και κλασική μουσική. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Σπουδές για Φωνή και Ποίηση, Υάκινθος 1987, Τρύγος αιμάτων, Σμίλη 1991, Παραλλαγές του μαύρου, Δελφίνι 1998, Η τρομοκρατία της ομορφιάς, Μεταίχμιο 2004, Έντομα στην εντατική, Μεταίχμιο 2008ˑ επίσης, φιλολογική μελέτη για το αρχαίο δράμα και τον Σοφοκλή στον τόμο Σοφοκλέους, Φιλοκτήτης – Αντιγόνη. Εισαγωγή: Στάθης Κουτσούνης. Μετάφραση: Χρίστος Τσάγκας, Οδός Πανός 1999, το δοκίμιο «Η ποιητική κοσμογραφία του Γιώργου Γεωργούση στις συλλογές των χαϊκού του», Γαβριηλίδης 2007 (στον συλλογικό τόμο: Η ποίηση του Γιώργου Γεωργούση), και το διήγημα «Η Μέριλιν της Ακράτας», Μεταίχμιο 2003 (στον συλλογικό τόμο: 7 διηγήματα). Παράλληλα, δημοσιεύει κριτικά δοκίμια, μελέτες, άρθρα και βιβλιοκρισίες σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες. Ποιήματά του έχουν περιληφθεί σε ανθολογίες και έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, τα Γερμανικά και τα Περσικά. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.

από Σωτήρης Παστάκας
3 Comments