Θα δώσει αξία στʼ όνειρο και ζωή στο γράμμα;
Πάνω από τα πεύκα, πάνω απʼ τη ρεματιά τώρα
η μεταφορά: εκκρεμές πεπρωμένο φεγγάρι•
μήπως θʼ αλλάξει επιτέλους τα ονόματά μας;
Απομάγευση τοπίου ίσον θάνατος, πηγές
γρύλοι, οι βελόνες, οι λεύκες, τα πικρά τα χόρτα
δύναμη: οι λέξεις λευκές από παλαιότητα
ίπτανται, δέξου το είσαι μέλλων τάφος, το ψωμί
των άλλων, το μέλι, η αλήθεια του αέρα,
επιστατεί εδώ η μαντική άκου, πέταλα
πέτρες ανοίγουν στη μέση, όχι με φαντασία
αλλά μʼ εξαίσιο φιλί, προσωδία τίμια
της άνοιξης δηλαδή δοσμένη χάρις-θέληση
σαν τους όρκους που ρίζωσαν στου μυαλού σου την κοίτη.
*
Θα δώσει αξία στʼ όνειρο και ζωή στο γράμμα;
Πάνω από τα πεύκα, πάνω απʼ τη ρεματιά τώρα
γέρνει το παρελθόν, όπως ακριβώς θα το θέλαμε•
μήπως θʼ αλλάξει επιτέλους τα ονόματά μας;
Απομάγευση τοπίου ίσον θάνατος, πληγές
κλείνουν, οι βελόνες, οι λεύκες, τα πικρά τα χόρτα
συμφωνούν μαζί μας, λέξεις από σελήνη χρυσές
ίπτανται, σιγή γεννάει τη μεταφυσική μας
σύντροφοι το μέλι, η αλήθεια του αέρα,
επιστατεί εδώ η μαντική άκου, πέταλα
πέτρες ανοίγουν στη μέση, όχι με φαντασία
αλλά με εξαίσιο χάδι, δωρεά τίμια
της άνοιξης δηλαδή τρομερή αλκή, η ίρις
σαν έρωτας που ρίζωσε στου μυαλού σου την κοίτη.
Ντύνεις τις εικόνες με λέξεις και δίνεις στις λέξεις ζωή. Πολύ όμορφα
Aπίστευτες εικόνες, ιδιαίτερο συναίσθημα!
Ειλικρινά το χαίρομαι που είμαστε μαζί, εννοώ “εδώ”, κ. Λ. Φουρουκλά.
Ωραία.
Απομαγεύσατε τον ποιητικό λόγο.
Θέτετε θέμα κ. Βέη, επαναμάγευσης
Και δεν πιστεύω πως κάνω λάθος,
γι` αυτό συμφωνώ μαζί σας
“η αλήθεια του αέρα” …
η αλήθεια των εικόνων…
Ρέει το σονέτο σύμφωνα με τους κανόνες του.
Έχω όμως την εντύπωση οτι συγχέει λίγο τον αναγνώστη η στίξη του, του στερεί την πρώτη -αυθόρμητη- ανάγνωση.
Όταν επανέρχεται είναι πιο εύκολα βεβαίως τα πράγματα
Ωραία παρατήρηση, Σπύρο (στίξη).
Αυτό που επισημαίνεις-σε ό,τι με αφορά, τουλάχιστον-λειτούργησε ως λόγος επαναφοράς. Και μάλιστα, όχι με την αίσθηση ότι κάτι έχασα, αλλά ως δέλεαρ πως υπάρχουν κι άλλα να βρω.
“Δεν είναι απίθανο το ποίημα να καταθέτει “ηττημένη” από τις γραπτές λέξεις του μιαν εμπειρία δυνατή”.
Nα καταθέσω αυθόρμητα τον εξής προβληματισμό:
μπορεί η ήττα αυτή να εμποτίσει την ακολουθούμενη τεχνική; (μέτρο-ρυθμό-στίξη)
Θυμήθηκα, αντανακλαστικά, μια συνέντευξη του Κυριάκου Χαραλαμπίδη, στην οποία ο ποιητής εξηγούσε τον σημαντικό ενδεχομένως ρόλο της εμπρόθετης κατασκευαστικής ατεχνίας στη μεταφορά της ισχύος της ποιητικής έμπνευσης. Ενδιαφέρον ζήτημα το πώς κανείς αποφαίνεται αξιολογικά επί της διακοπής της ανάσας, της διαταραγμένης ροής, της επίμονης παραθετικής σύνταξης ή της αλλόκοτης ασυνταξίας.
Είναι, βέβαιαη, πάντως, η κατά περίπτωση απήχηση του φάλτσου και του φαλτσέτου.
Διπλό,ολοφάνερα-με μια ισορροπία μερών που η “ισοστιχία” τους στοιχίζεται στην ισημερία του τίτλου .
Σονέτο μόνο στη διάρθρωση των στροφών και των στίχων(2 τετράστιχες,δυο τρίστιχες στροφές, επί δύο)-δεν τηρεί τη νόρμα της ρίμας.
Ολοφάνερα κατασκευασμένη δομή.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει τι μένει σταθερό και τι αλλάζει από το ένα στο άλλο μέρος.
Ποίημα που για να ξεκλειδώσει μάλλον έχουμε ανάγκη όχι από αντικλείδι μα …από τα κλειδιά του ιδιοκτήτη.:)
Να ελπίζουμε στη γενναιοδωρία του;…
Μ’ αρέσαν οι στίχοι:
“οι λέξεις λευκές από παλαιότητα
ίπτανται, δέξου το είσαι μέλλων τάφος”
“πέτρες ανοίγουν στη μέση, όχι με φαντασία
αλλά με εξαίσιο χάδι”
Όμως δεν είναι από τα ποιήματα που ξεχωρίζεις στίχους αλλά από εκείνα που πρέπει να κρίνονται συνολικά.
Συμφωνώ απόλυτα με την παρατήρηση οτι πρόκειται για ποίημα ενιαίο, που κρίνεται συνολικά.
Αυτό είναι συν και πλην του. Κάθε ποίημα οφείλει να τέμνεται οριζοντίως, πλαγίως, καθέτως κτλ αλλά και να “καταβροχθίζεται” ολόκληρο.
Εδώ μάλλον ισχύει το δεύτερο αν θέλουμε να έχουμε πλήρες νόημα.
Μου θύμισε ως προς την πυκνότητα και τη δυσκολία ανάγνωσης λόγω στίξης, ένα ποίημα της Τζένης Μαστοράκη “Ο τόπος έχει αλλάξει”, όπου παραθετω ένα μικρό απόσπασμα:
“Δάσος κλειδώνεται, παγίδα σκοτεινή, τι σκοτεινό
ανατρίχιασμα, στους λάκκους, σημάδια που άλλο-
τε, μικρός περιηγητής,
-Τι σκοτεινό ανατρίχιασμα στους λάκκους-
δαμάσκο ξέφτι, αργυρή κλωστή, παρέκει θρόισμα
τελειώνει τ’ ακριβά του ρούχα”
Αγαπητέ Σπύρο ,
επί της ουσίας καμιά διαφωνία.Η διάκριση σε δυο είδη ποιημάτων-αυτά που φανερώνουν την ποιητική τους αξία ακόμη κι αν τα κατακερματίσεις σε απειροελάχιστα αποσπάσματα(βλ. Σαπφώ)και σε αυτά που τη μεγαλοσύνη τους την αποδεικνύουν ως σύνολα και μόνο(βλ. Καβάφης) την έχει κάνει πριν από εμάς ο Ελύτης.
Συγκεκριμένα έλεγε ότι αν πιάσεις τον Καβάφη και τεμαχίσεις ένα ποίημά του,οι μελλούμενες γενιές θ’ αδυνατίσουν να αναγνωρίσουν την αξία του.Κάτι που δε συμβαίνει με το Σολωμό,τη Σαπφώ,τον Ελύτη-λέω εγώ.
Θερμές ευχαριστίες από το διακεκευμένο, μπαρουτοκαπνισμένο Χαρτούμ, για όσα είχατε την καλωσύνη να αναφέρετε, να σχολιάσετε και να ερευνήσετε. Το 1ο μέρος [ο ποιητής και κριτικός Κώστας Στεργιόπουλος το έχει ήδη χαρακτιρίσει “οπτικό σονέτο”]υπάρχει στη συλλογή μου ”Υστερόγραφα Γης” (εκδόσεις “Ύψιλον”, 2004), ως ενδεχόμενη παραλλαγή σε ένα ομογενές κομμάτι μου. Ομολογώ ευθέως: τότε μου είχε υπαγορευθεί “άνωθεν”. Οι εικόνες, η στίξη, το οιονεί “νεονόημα”, που λέει αλλού ο φίλτατος κ. Δημήτρης Μουζάκης, και άλλα τινά. Βεβαίως μέτρησα ωρισμένους 15σύλλαβους, έκανα κάποια μερεμέτια, για μικροζημίες,που σημειώθηκαν κατά την ώρα της “υπαγόρευσης” από την σκοτεινή κυρία των απανταχού ποιητών…[επανερχομαι εντός ολίγου].
διακεκαυμένο,εννοείται
Το α μέρος δεν το “λησμόνησα”. Επανήλθα αρκετές φορές στο παρελθόν κι ληθελα να το ψάξω ακόμη περισσότερο από σημειολογική άποψη-διότο υποψιαζόμουνα πάντα ότι κάποια απώτερη πτυχή του μου διέφευγε-δεν ήξερα δηλαδή ΓΙΑΤΙ Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΜΕΝΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ-ΑΝΑΦΟΡΑ ήταν εκεί που ήταν κλπ…Ως κυριολεκτικά “δοσμένο” ποίημα[σεφερική η ορολογία εδώ,εννοείται] δεν μου ‘αφηνόταν’ όσο θα ήθελα…Ήξερα τι ήθελα να πω, βεβαίως…Απλώς δεν ήξερα το πέραν-νόημα…Η τρέχουσα ισημερία με προκάλεσε…λίγο προτού τη βιώσουμε έκατσα κι έγραψα συνειδητά αυτή τη φορά το β! μέρος-εχοντας υπόψη τον κειμενικό καθρέφτη,που όλοι οι ποιητές χρησιμοποιούν όποτε τους δοθεί η ευκαιρία…έστησα δηλαδή το 2ο μέρος,χωρίς να εκβιάσω το 1ο: δεν σας κρύβω ότι ξαναμπήκα πάλι στο κλίμα εκείνης της συνθήκης ”υπαγόρευσης”. Το χέρι ακολουθούσε κάποιον-α άλλον-η…πως να το πω διαφορετικά…[ολα όσα καταθέτω τώρα δεν φιλοφοξούν να απαντήσουν στα εύλογα ερωτήματα,τόσα στα υμέτερα,όσο και στα δικά μου. Είναι μια πρώτη ανάπτυξη των πραγματολογικών στοιχείων για το διπλό αυτό [οπτικό] σονέτο ή όπως θέλετε εσείς να το χαρακτηρίσετε, αφού θέλει να είναι και για τη χάρη σας “ανοικτό” κείμενο].
Αβλεψίες:ήθελα-διότι…[γραφω γρήγορα για να Σας προφτάσω, έτσι όπως διαβαίνετε με σθένος τις φιλόξενες σελίδες της δωρεάς που είπανε …poiein.gr…[επανέρχομαι]
Πριν απ’ όλα, μια φυσαρμόνικα να συνόδευε τους στίχους σου, ποιητή Γιώργο Βεή! Εκτός κι αν προτιμάτε του Διονύσιου το μέλος: “Οπού ‘δε σκιάς παράδεισο και τήνε χαιρετάει /
Με του φτερού το σάλαγο κια με κανέναν ήχο.”
Χαιρετισμός από τη δροσερή -σήμερα!- Λευκωσία.
Επανάληψη προς διόρθωση λαθών. Βιασύνη, μήτηρ πάσης αγαθότητος. ΓΚΜ
Μα τι αποθησαύριση είναι αυτή, κ. Μύαρη!Αλλά είστε και ποιητής και επιστήμων. Να’ στε πάντα γερός.