Ποιήματα για το «ποιείν» 2.12.2007
1.
« Θα διαβάζω απευθείας τις οδηγίες του ήλιου
Πώς φτάνουνε στα κτήματα της θάλασσας
Άλλον μεσάζοντα εγώ δε βάζω στην αγάπη
Στροφές του μόνου οι ναοί ουρανοί
Των ξηρών νησιών η κανέλα της άμμου
Στη φιάλη με το κλήμα των στίχων
Κι ύστερα στην αγορά των βράχων ζαλισμένος κανείς
Μετά το άγιο βήμα μετά ο ιορδάνης βυθός
Κόμπε του πρώτου άστρου ψυχή μου
Κουβαράκι σχοινί δικό μου
Στην πιο αιχμή της μοίρας δένεις
Λύσου
Εκεί που άναβε το φως ατλάζι
Τώρα οι αποδόσεις της ερημιάς
Ποιος μάς διστάζει όνομα όνειρο
Στα κάγκελα των αφρών ακουμπισμένος ξένος
Αγνώριστος της τρέμουσας γραφής
Κι άλλη πιο ανισορροπία από του ανεκπλήρωτου να μην υπάρχει
Άκου
Βογκάει η θάλασσα ξέστρατα άλογα και κρατητήριο
Χτυπώντας τοίχοι ακρογιαλιές
Μου προσάπτουν παράφωνον αντίλαλο
Που όλα τα άδεια κοχύλια
Εγώ η σπασμένη ανάσα θαρρώ τα φύσηξα
…»
(“τεύχη ευτυχίας” – απόσπασμα – 2007)
2.
” άκου τι λεν τα δάση
στήσε αυτί λιώσε χιόνι
τις τελευταίες νύχτες το φθινόπωρο
δακρύζουν ήλεκτρο τα πεύκα
δε φταίω εγώ
κάπου ανεβάσανε Γκαρθία κι ένα ασημένιο ποτάμι
κάπου τη ρεματιά με τις πληγές
δε φταίω εγώ που τρέμει τόξο το γεφύρι
που λούζεται νάρδους ο Γουαδαλκιβίρ
πέφτουν τα πουλιά στου φλάουτου το φύσημα
περνάει τ` ασημένιο ποτάμι
το αρχαίο νερό η φωτιά
το σείσιμο του θάμνου τρέχει να πνιγεί
και πουθενά το πρώτο βήμα
για ένα παρακάτω είπαν
τον χρέωσαν ολόκληρον τα τελωνεία των φθορών
ψεύματα
κι έδειξε χαρτιά σφραγίδες φύλλα
καταθέσεις αστρονομικά ποσά ελευθερία
κι ύστερα τις διπλές βροχές και την αδιαθεσία των άστρων
πίσω τα αγάλματα τα πετρωμένα δάκρυα
σε μέγεθος μερόνυχτου
άστρο μου άστρο μου
για δε μ` αγγίζεις πια
χέρια μου
φράξτε τη μεσολάβηση του σύννεφου
και σεις βουνά με τον κομμένο ορίζοντα
με ένα βλέμμα σάς ρίχνω καταγής
ό,τι και ώρα να `ναι κραυγή
ό,τι ζωή ακορντεόν
τα τιμαλφή συλλέγω των υφάλων να `χει η αγάπη μου
να τραγουδά τα θαύματα σε όστρακο ανοιχτό
…”
μέσα απ` τον Λόρκα
“συνοχές ανθρώπων” 2007 – απόσπασμα
3.
«απογευματινό»
αχ μόλις άτονη χορδή και μόλις
πιάστηκα και με τούτον τον τρελό θεό στα χέρια
μονομαχία ανάμεσα νεκρού και ζώντος
δεν πετυχαίνω το άστρο του μάτι
ακούω και τις λαβιές κρυμμένες
σε μιαν τριβή καλοκαιριού
τους κήπους να πεθαίνουν τη βροχή
μα τσιμουδιά καθώς
απόγεμα κρότος τρομακτικός στο τζάμι
πουλάκι σκόνταψε απάνω στο βοριά
δεν πρόλαβα με γιατρικά και πάει
και πάει ώρα τώρα που θεραπεύω τουλάχιστον
τη ματωμένη θέα
4.
«…κι είπε εντός
έλα κι εσύ ο άλλος
θα στρατοπεδεύσουμε εδώ
στην προκυμαία των τρελών που γράφει προς λαύριο
και έστησε την πληγή ανοιχτά στον άνεμο
να πεταρίζει αίματα
και με φωνές που διώχνουν τα φαντάσματα
λουζόταν στην ομίχλη των προσώπων
ώσπου ένα μικρό περαστικό καλόπουλο
στην ηλικία του αηδονιού όχι παραπάνω
του έδειξε τα ράμφη των πεύκων στον αιθέρα
και της μυρτιάς το τηλεγράφημα
πήρε τότε την κλίση του χαμόγελου
και γύρισε το λόγο προς το κέντρο των λυμαινόντων
το τέλειο να γράψει βλέμμα
πως όλα έρχονται στην άνοιξη
αν με ένα επί τάπητος το απαιτήσεις
μα είναι νοέμβρια τα κάγκελα κι ακόμη
η είσοδος κατάδυτη
κι η έξοδος ολόκληρη στο άφαντο
κι ο κάτω ύπνος δείπνος του χαμένου
και πέρα απ` την ακτή
τα πέλματα των παιδικών νησιών απάνω στην καρδιά του
…”
“το μαύρο φουστάνι” 2007 – απόσπασμα
5.
« γωνία θάλασσα»
θα μας πάρει ανοίγοντας
η νύχτα τα ζεστά δωμάτια των βράχων
θα ζήσουμε παρόντες στη βάφτισή μας
κλαίοντας από ευτυχία
με το λυχνάρι δίπλα σπασμένο στα χίλια του άστρου
και οι ηττημένοι στρατοί των ματιών
η θάλασσα
να αγρυπνά η θάλασσα σκόπελα σώματα
η θάλασσα το προικώο της χράμι δωρίζοντας στα δυο του ενός
με τον εξάψαλμο φύκιων αρωμάτων
όλα μου κι όλα μου κι όλα
το κορίτσι με τα κλειστά τα δέλτα μάτια
ροή ερωδιοί που τρέμουν το αμήν
το υπ` αρχήν που τρέμουν
την πολύχρωμην εξουσία του απτού
φύλα με νύχτα άσχημον μη με δει
από όνειρο του ξάφνου προερχόμενον
παρακαλώντας να οξειδωθούν τα νερά
να μας κλειδώσουν αγάλματα στο αίνιγμα της πέτρας
εξέχοντας τη Μεγάλη Λέξη
όταν γράφει ο σωκράτης ξένος ποιήματα,
κρατάει τον αναγνώστη μπρούμυτα, σκληρά κι αγαπημένα με τα μάτια ορθάνοιχτα στη μοίρα.
διαλέγει λέξεις-επανάσταση,
οργανώνει μια μάνα-συντακτικό δικό του να μας κοιτά μ’αγάπη
θανατώνει μέσα μας κάθε αντίσταση του κακού
γεννά
για μας
την ομορφιά.
σωκράτης. κοινοτυπίες είπα πάλι. μπροστά σου. να σαι καλά και να μας τρως τα μάτια με τα χρώματά σου. χαρίζεις όμως οράματα!
Είμαι πολύ χαρούμενος που το νέο “ποιείν” εγκαινιάζεται σήμερα με τα πέντε ποιήματα του Σωκράτη Ξένου. Δεν ήταν προγραμματισμένο, έτυχε.
Ή μάλλον δεν έτυχε, πέτυχε.
Ευχαριστώ τον Σωκράτη για τη φιλία του και την…υπομονή του.
Δεν υπάρχει καμιά βιασύνη στην ποίηση, πέραν του χρόνου της γραφής…
Ένας από τους λόγους που ευγνωμονώ το διαδίκτυο,είναι και το ότι μου γνωστοποίησε τρόπους γραφής όπως του Σωκράτη.
Το συντακτικό της ποίησής του,όπως σωστά αναφέρει η κ. Κονδύλη,ο αιφνιδιασμός με το απρόσμενο ταίριασμα των λέξεων,η αποφυγή της υπερβολικής συναισθηματικής διάχυσης,η δύναμη των εικόνων και ο ρυθμός στον “ελεύθερο στίχο” του,οι ανιχνεύσιμες επιδράσεις επάνω του των μεγάλων δασκάλων μα και οι ξεκάθαρες δικές του επιλογές,όλα αυτά με κάνουν ν’ απολαμβάνω τις Σημύδες του και να θεωρώ τιμή μου που με αποκαλεί φίλο του.
Να είσαι καλά Σωκράτη.
Είσαι τόσο ψηλά, βρε Σωκράτη, που δεν αρκώ παρά ψυχή να σ’ αγγίξω. Τα λόγια μου φτωχά πώς να μιλήσουν για αιθερολέξεις σου.
Kι είναι τόσο όμορφο κι έτσι μες στη σιωπή μου το φεγγάρι
Είδες το τίμημα; Βαρύ, λες; Μα δέξου το από φίλους. Ζήσε το. Και η φιλία σου τιμή μου, όπως είπε κι ο kyriaz
ιδανικές φωνές κι αγαπημένες…
Καλή συνέχεια στο ‘ποιείν’
Κ.
Κλαίγοντας απο ευτυχία
σ όλα τ ‘ άδεια κοχύλια
φυσά τις μεγάλες του λέξεις
προς τα κτήματα της θάλασσας
ο αγαπημένος ξένος
Σωκράτη εσύ ξέρεις
Στο έχω γράψει
Είναι ποιήματα
που σε πιάνουν από το χέρι
και σε οδηγούν
σε μια σκοτεινή γωνιά
Πάνω στον ώμο τους
γέρνεις και κλαίς.
Υ.Γ. Αποτυπώνεις τις νεύσεις των ευγλώττων.
σύσταση και συμμορία
Ο Ξένος και η γραφή του συνένοχοι
“…ώσπου ένα μικρό περαστικό καλόπουλο
στην ηλικία του αηδονιού όχι παραπάνω
του έδειξε τα ράμφη των πεύκων στον αιθέρα
και της μυρτιάς το τηλεγράφημα…”
‘Oπου καλόπουλο
διαβάστε κοτόπουλο
οι 4 στίχοι αποκτούν αξία (ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΤΙ)
γίνονται μια θαυμάσια ελυτική παρωδία
Υ.Γ. Αποτυπώνεις τις νεύσεις των ευγλώττων.
(straight out of Ms. Dimoula)
Ηλιοφιλημένε μου
με τα γδαρμένα απ’την αλμύρα γόνατα
κι’έναν άνεμο να παλεύει στο στήθος.
Γιέ του Αίολου εσύ, είσαι ο αγαπημένος μου και το ξέρεις.
Μίχο
αν ήταν η …. βιολί θάσαν όλοι Γιαχουντήδες
Κανείς δε θα νομιμοποιούνταν ν’ αντιδράσει σε μια κριτική μ’ επιχειρήματα.
Ο ειρωνικός σχολιασμός όμως καταδεικνύει το ήθος του σχολιαστή.
Σωκράτη,τιμή σου να έχεις σχόλια τέτοια από κάποιον που δεν θεωρεί το Ρίτσο ποιητή….
graecum est,non legitur ή graeca sunt,non leguntur
Μεσαιωνικό αξίωμα λεγόμενο υπό των εξ αμαθείας αγνοούντων την Ελληνικήν.
Τώρα έχει την έννοιαν: Μη αναμιγνύεσθε εις πράγματα,τα οποία δεν κατανοείτε.
Υ.Γ. Αετόν ίπτασθαι διδάσκεις;
Εξέχοντας η μεγάλη έμπνευση!
Τι ευλογία να βλέπεις ένα καινούργιο αλλιώτικο αστέρι.
Τι ευλογία να γεμίζουν τη ζωή σου Σωκράτη τόσες ευχές ,τόσες καρδιές !
Να λάμπεις , να δείχνεις το δύσκολο δρόμο της αγάπης σ΄όλους τους ”πνευματικούς ” ανθρώπους ,σήμερα που όλα σέπονται .
2008 ευχές σ’ όλο τον κήπο του ποιείν και στον
δημιουργό του .