ΤΟ ΡΟΠΤΡΟ

Πίσω απʼ την πόρτα το δωμάτιο στον τοίχο.
Η χαραμάδα φωτεινή κουρτίνα της σκόνης.
Βήματα στη σκάλα. Κανείς.

Χρόνια ή ζωή σου ένα σπίτι.
Χτυπώ την πόρτα και
Προσμένω να μʼ ανοίξεις.
Μες στα δωμάτια των χρόνων να γυρνώ
αναζητώντας της καθημερινότητας το θαύμα
μέχρι να  γίνουν έμπιστα σιγά-σιγά
τα πράγματα και να σιγομιλώ μαζί τους.

Χτυπώ την πόρτα.
Ίο χέρι μου έγινε αυτό το ρόπτρο
και το αδιάκοπο τακ-τακ
ο αντίλαλος της ερημιάς ή
το τραγούδι μου πού επανέρχεται…

Πριν από το θαύμα η θλίψη, η αγωνία
και της φθοράς η διαρκής δοκιμασία.

 

*

ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ

Έσβησε των φωτογραφιών ο ήχος
όλοι σιώπησαν εντός τους.
Γονείς φίλοι συγγενείς
σε εορτές και λύπες με σφιγμένα χείλη
μιλούν μονάχα με το βλέμμα.
Κουράστηκαν τα τόσα χρόνια
να κουβεντιάζουν μεταξύ τους.
Έγινε ψίθυρος η ομιλία και οι δυνατοί ήχοι
του παρελθόντος ό καθρέφτης.
Ένα κομμάτι του αποτυπωμένου χρόνου
πάντα τις ίδιες ιστορίες
υπαγορεύει στους απέξω.

Ο έσω χώρος τοπίο της φωτογράφησης
συμπλήρωμα αναγκαίο πού
επανέρχεται διαρκώς.

Τώρα στα βουερά άλλοτε δωμάτια έχει ησυχία.
Αν ό,τι χάθηκε αυτό πού μένει είναι
η μικρού μήκους βουβή ταινία
του καθενός μας για τον χρόνο.

 

*

ΓΥΡΙΣΜΟΣ

Φτάνεις τη νύχτα και χτυπάς
από συνήθεια την πόρτα ενώ
έχεις στην τσέπη το κλειδί.
Σου απαντάει ο αντίλαλος όπου
μαζεύει γύρω μες στο σκοτάδι τις σκιές
σιωπηλές να σε κοιτάνε.
Σε άλλη εγκαρδιότητα σε είχαν συνηθίσει
αυτές οι ώρες της νυκτός.

Χωρίς απάντηση θα πεις το ήρθα και όλα
χωρίς να είναι ίδια θάʼ ναι όπως πριν.
Τα λόγια οι κινήσεις και οι σκέψεις
γύρω σου θα συνάζουν φωτογραφίες γνώριμες.

Για άλλη μια φορά θα πεις το ήρθα
επειδή πάντοτε οφείλεις να επιστρέφεις
δίχως απάντηση να περιμένεις κι όμως
εκεί στη μέση θα σταθείς
πίσω οι τοίχοι και τα έπιπλα το σκηνικό
κι από την άδεια την πλατεία οι γνώριμες σκιές
για μάταιο αγκάλιασμα θα απλώνουνε τα χέρια.

Καθώς αργά κυλούν
του γυρισμού τα χρόνια
η νοσταλγία τραγουδιέται
διαφορετικά κάθε φορά εδώ.
Από τον χρόνο που είναι πάντοτε παρών
αέρινος καβαλάρης μες στη νύχτα ξεμακραίνει
και στον εξώστη αφουγκραζόμαστε σκυμμένοι
τα πέταλα του αλόγου του όπως
μπερδεύονται με το ημισέληνο φεγγάρι.

από Σωτήρης Παστάκας
2 Comments