Ακούστε τον Τάσο Λειβαδίτη να απαγγέλει
1. Ο πρώτος στίχος
2. Οι ορτανσίες
3. Το παράπονο του ποιητή
1. Ο πρώτος στίχος
Αλλά γιατί καμιά φορά στεκόμαστε στη μέση ενός άγνωστου δρό-
μου ή μπροστά σ’ ένα παλιό σπίτι. Τί μας θυμίζουν; Ποιόν
αναζητούμε;
Κι άλλοτε κάτω από μια γέφυρα ή πίσω από μια κουρτίνα νιώθεις
να ζεις πιο αληθινά-
πράγματα που θα τα εξοφλήσεις κάποτε με τη ψυχή σου.
Ώσπου ένα πρωί ακούγοταν το πρώτο κελαήδημα στον κήπο.
Άνοιξη.
Η μητέρα άλλαζε καπέλο, η νεαρή υπηρέτρια ανέβαινε στη σοφί-
τα και έκλαιγε κι ο παππούς ξεχνούσε να διαβάσει τη Βίβλο…
Τώρα κάθομαι στην παλιά κουνιστή πολυθρόνα που κάθησαν τρεις
γενιές. Πού πήγαν τόσοι άνθρωποι;
Ολόκληρη η ζωή μου δεν ήταν παρά η ανάμνηση ενός ονείρου
μέσα σ΄ένα άλλο όνειρο. Κι η Άννα όταν γελούσε ήταν σα να
σκόρπιζε γιασεμιά
φωτιζόταν για λίγο η νύχτα.
Θυμάμαι παιδί που έγραψα τον πρώτο στίχο μου.
Από τότε ξέρω οτι δε θα πεθάνω ποτέ-
αλλά θα πεθαίνω κάθε μέρα.
2. Οι Ορτανσίες
Το κουδούνι της εξώπορτας χτυπούσε επίμονα, εγώ αργοπορούσα
ν’ ανοίξω, απολαμβάνοντας όπως πάντα την αγωνία μου. Όταν
άνοιξα ένας νέος στεκόταν έξω. “Έισαι ο Αρθρούρος Ρεμπώ απ΄τη
Σαρλεβίλ, είπα-τί θέλετε;” “Κινδυνέυουμε και οι δυο” μου λέει.
Όμως εγώ δεν έδωσα σημασία. Συνέχισα να σηκώνομαι αργά το
πρώι, έψηνα τσάι και διόρθωνα λίγο το καπέλο μου που για να πα-
ραπλανώ τους διώκτες μου το φορούσα ακόμα και στον ύπνο μου. Αλλά
το πρόβλημα ήταν μετά. Πώς θα περνούσαν οι ώρες; Η μικρή κόρη
του κηπουρού είχε πεθάνει σ’ ένα νοσοκομείο απόρων, οι φυλακισμέ-
νοι έκοβαν βόλτες στα γκρίζα προαύλια χωρίς να κοιτάζουν τον ου-
ρανό και το καφενείο “Η Ωραία Εποχή” που μαζευόμαστε νέοι
είχε κλείσει. Καθόμουν λοιπόν και χαιρόμουν την ησυχία ή ξεφύ-
λιζα δρομολόγια τραίνων ή πλοίων (η αεροπλοΐα ήταν ακόμα για
τους πολύ τολμηρούς κι η λήθη πάντα για τους χαμένους). “Αρ-
θούρε, του λέω, πως μ΄ανακάλυψες; εμένα κανείς δεν με ξέρει.”
Χαμογέλασε. “Πάντα αγαπούσα τις ορτανσίες” είπε. Και κατεβή-
καμε τη σκάλα και πήραμε τους μεγάλους δρόμους
που δε βγάζουν πουθενά…
3. Το παράπονο του ποιητή
Ένα παλιό αισθηματικό κερί έκαιγε πάνω στο τραπέζι
τα φθαρμένα έπιπλα μου είχαν διδάξει την υπομονή
μόνο ένα, Θεέ μου-δεν έζησα:έχοντας να μεριμνήσω
για τόσα φύλλα την άνοιξη.
(Από την συλλογή: “Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου”
Κε Παστάκα
τα συγχαρητήριά μου για την προβολή ενός πολύ μεγάλου ποιητή…
Είναι ένας απ’ τους δυο-τρεις πολυαγαπημένους μου.
Και στ’ αλήθεια συντρίβομαι κάθε φορά που τον διαβάζω.
Ποίηση χαμηλόφωνη που ξέρει να θορυβεί μέσα μας.
Και λίγη προβολή του έχει τύχει,σε σχέση με την αξία του έργου του,πιστεύω.
Ο Ρίτσος ομολογούσε πως πριν δημοσιεύσει κάτι το έδινε πρώτα στον Λειβαδίτη,για να εγκρίνει…
Κρατώ πάντα με ευλάβεια το “Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα”-ένα αριστούργημα.
Κι ύστερα βυθίζομαι στην απελπισία μου,σκεπτόμενος πόσο τραγικά λίγοι είναι οι σημερινοί λογοτέχνες μπροστά σε τέτοια ποιητικά ταλέντα – ψυχές όπως ο Λειβαδίτης…
Και για ‘μένα ο Τάσος Λειβαδίτης είναι από τους κορυφαίους. Νομίζω ότι ειδικά για την παιδική ηλικία και τη νεότητα είναι σε μερικά σημεία τόσο συγκινητικός και τόσο όμορφα περιγραφικός που σε ανατριχιάζει. Χαρακτηριστικό απόσπασμα είναι αυτό από “Τα Χείρόγραφα του φθινόπώρου” και το ποίημα “Δειλινό”: “…Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ’ έκσταση το δειλινό, είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον.”. Το θέμα είναι ότι το μέλλον φτάνει και θα δείξει πόσο καλό αποθηκευτικό βλέμμα είχαμε…
Καλωσορίζω στο πιο αγαπημένο μου ποστ, λόγω του ποιητή που παρουσιάζεται, έναν καινούριο μου φίλο, που θέλω να πιστεύω πως δεν θα μας χωρίσει η κοινή ιδεολογία…Και του ζητώ δημοσίως κείμενά του…εδώ, να ανεβάσουμε στο Ποιειν…
Σχόλια για τον Λειβαδίτη..; Δεν μπορώ. Είναι οικογένειά μου.
ΥΓ Σε αντίθεση με 4 κυρίους , που να τους κάτσει το μπιφτέκι στο λαιμό…αφού μαζεύονται κρυφά…
Όποτε νιώθω κομμένος δηλαδή οι σκέψεις μου
είναι σαν θρύψαλα διαβάζω τον Τάσο Λειβαδίτη.
Είναι σαν ένα πλαίσιο που μαζεύονται μέσα οι σκέψεις μου.
Νιώθω οτι με “πηγαίνει” κάπου και ξαφνικά με “αφήνει” να μαντέψω τί θα γίνει μετά στην εξέλιξη που αφηγείται
Δ
Δεν επιστρεφουμε καλυτερα στο σπιτι-ποιημα;
(Που θα ‘λεγε και ο Αντινοος…)
Τώρα αν πω ότι συγκινήθηκα θα φανώ γραφική έτσι;
Είναι η πρώτη φορά που ακούω ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα από το στόμα του ίδιου του δημιουργού. Προσπαθούσα να βρω απαγγελίες του Λειβαδίτη αλλά δεν είχα καταφέρει να βρω μέχρι σήμερα