Ευγένιος Σπαθάρης, ο Καραγκιόζης Γιατρός (από παλιό δίσκο 45 στροφών)
Πηγαίναμε με το θείο το Γιάννη, και που δεν πηγαίναμε… Στο Γιουσουρούμ έλεγε και παίρναμε τον ηλεκτρικό από σταθμός Αττικής ως το Μοναστηράκι, όπου πατείς με πατώ σε καταλήξαμε κάποτε να πάρουμε κάτι λιθογραφίες της δεκάρας με φιγούρες του καραγκιόζη, που μου εξήγησε ότι έβαζαν πρόκες στις ράγες του τρένου και τις έκαναν κοπιδάκια για να κάνουν τα κενά να περνάει το φως από τις φιγούρες κι έβαζαν και κλάπα να τις γυρίζουν…
Δεν είχαμε όμως ιστορίες ώσπου μια μέρα βρήκε το πρώτο σαρανταπενταράκι και το βάλαμε στο πικάπ, οδός Εϋνάρδου τότε, και τον έμαθα απέξω το Σπαθάρη, ακόμη κι ένα κόλλημα που είχε ένα από τα δισκάκια γιατί τα πήραμε όλα, το έλεγα κι αυτό… ταναλιακατσαβιόνι, ταναλιακατσαβιόνι… Κατέβασα και τους καραγκιόζηδες κάτω, αλλά δεν είχα τον ήχο… και έβαλα σεντόνι στο παράθυρο της αυλής και κόβαμε και εισητήριο από κάτι άχρηστα ενός τυπογράφου γείτονα… Οι πινέζες που τσίτωνα το σεντόνι μένουν ακόμα στο παράθυρο του πατρικού… τις πιάνω με το βλέμμα λοξά κάθε που κοιτάζω από την αυλή το παράθυρο…
Τις φγούρες τις φυλάω ως κόρην οφθαλμού κι έχω και κάτι λιθογραφίες για ρεζέρβα… τα δισκάκια τα είχα χαμένα… κι εκείνα που κυκλοφόρησαν πριν μερικά χρόνια δεν ήταν αυτά των παλιών ακουσμάτων… μα τώρα τα βρήκα και είπα να τα μοιραστώ… το γκραν σουξέ ο Καραγκιόζης Γιατρός…
Κάθε Σεπτέμβριο στο Μαρούσι ο Σπαθάρης γιορτάζει… πήγα και τα παιδιά μου μια χρονιά… στο τέλος της παράστασης πήγα να τον αγγίξω, να δω ότι υπάρχει γιατί όσες φορές τον είδα με το Σαββόπουλο ήταν μακριά… Ξετύλιγε στην παράσταση το μύθο και τα κλισέ του μʼ έναν τρόπο που θύμιζε έντονα την εκτύλιξη των μυθιστορημάτων του μαγικού ρεαλισμού… μιαν αναρχούμενη σάγκα με ρίζες στα παιδικά μας χρόνια και σε διαρκή διάλογο με τα τρέχοντα των παιδιών… του είπα θα γράψω… κάντο μου λέει κι ότι θες εδώ είμαι… Τι να θέλω κε Ευγένιε; Τι παραπάνω να θέλω από τη φωνή σας και την παρουσία σας;
Μονάχα να, θα ήθελα να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, γιατί με τα χρόνια έμαθα διαβάζοντας πως η κρίσιμη συνάντηση μαζί σας δεν ήταν καθόλου τυχαία. Γιατί εκείνο το παλιοκαφενείο στα Σαββάλια, όπου βρέθηκα να παρακολουθώ παράσταση παιδάκι, και κάτι Σαββατόβραδα στην Κουρούτα με τα παιδιά είναι το φύλλωμα ενός δέντρου που ριζώνει στο μεγάλο Αντώναρο… Γιατί οι συμπατριώτες μου χαράμιζαν πάντοτε έναν οβολό για να απαλύνουν της τέχνης τα φαρμάκια στον καραγκιοζοπαίχτη… όσο να τον εξαερώσει κι αυτόν το γενικό ολοκαύτωμα…
Βασίλης Λαλιώτης
(Στον πίνακα ο Ευγένιος όπως τον είδε ο Τσαρούχης)
Κανένας Καραγκιόζης εδώ…ούτε καν Ψυχίατρος…ο Καραγκιόζης Ψυχίατρος σας ομιλεί…κάνας Καραγκιόζης Ποιητής ή Καραγκιόζης Πολιτικός δεν υπάρχει;
Η σιωπή σας είναι χρυσός…
Στο ΚΑΤ νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση ο Ευγένιος Σπαθάρης, έπειτα από πτώση κατά την οποία τραυματίστηκε στο κεφάλι.
Ο 85χρονος καραγκιοζοπαίκτης νοσηλεύεται με αιμάτωμα στο κεφάλι και η κατάστασή του χαρακτηρίζεται από τους γιατρούς εξαιρετικά κρίσιμη.
Ο Ευγένιος Σπαθάρης είχε ατύχημα στις σκάλες του Ινστιτούτου Γκαίτε, όπου πραγματοποιήθηκε εκδήλωση προς τιμήν του.
Σύμφωνα με τους γιατρούς του θεωρείται κλινικά νεκρός.
πηγή in.gr
Μια δημοσιογράφος τον ρώτησε πώς τα καταφέρνει με τα ογδοντα πέντε του χρόνια.
Στο παίξιμο δεν με βαραίνουν της είπε, μόν τα πόδια μου δε με πάνε, όπου πρέπει να πάω