Σοφία Κολοτούρου, Αν-επίκαιρα Ποιήματα, εκδ. τυπωθήτω-λάλον ύδωρ

Ανομήματα

Είμαι η Γυναίκα και μου φόρτωσαν νωρίς την Ηθική
-δήθεν με νίβουν μ’ ανομήματα αιώνων.
Κι εγώ, ιέρεια στης Λαγνείας τη σπονδή,
Εκάτη, Αστάρτη, ηδονών μα και δαιμόνων
σε μιαν αντίληψη του κόσμου αρσενική.

Είμαι η Γυναίκα και μου φόρτωσαν καιρό την Ενοχή
-δεν έχουν οι αμαρτίες μιαν όψη μόνον.
Κι εγώ, στου Ανήθικου δοσμένη τη σπουδή,
με μίση και κατάρες τόσων χρόνων,
στα φαύλα και τα κρείττω η πηγή,

είναι η Γυναίκα, που παλεύει την πληγή.

Ο Σταυρός της μοναξιάς

Στον ουρανό, ο σταυρός της μοναξιάς.
“Σταυρό του Νότου” τον ονόμασαν οι άλλοι.
Ο αέρας μάς ξεσήκωνε απ΄το Νότο.
Άλγος ψυχής, σαν πόνος μαχαιριάς-
εφιάλτες κι άγχη στο κεφάλι.
Στον αιώνα μας, τον εικοστό τον πρώτο,
μας μένουν μόνο τα ζητήματα καρδιάς

κι ακόμη, οι υπόθέσεις της δουλειάς-
είν’ ο μικρόκοσμος γύρω από τον καθένα
που μεγαλώνει κι όλα τ’ άλλα επισκιάζει.
Τώρα για παγκοσμιοποίηση μιλάς,
μα εγώ γνωρίζω πως γερνώ ολοένα.
Το πέρασμα του χρόνου με τρομάζει,
γιατί υπάρχει αυτή η αίσθηση ερημιάς

εκεί που το συλλογικό απουσιάζει.

Ο Δαβίδ στη θεωρία του χάους

Το ντόμινο,

άρχισε με τους Πύργους

κι όλοι γνώριζαν:

η πεταλούδα, που πετάει

στο Τόκιο,

στο Ιράκ,

στην Παλαιστίνη

και στο Αφγανιστάν

φέρνει την καταιγίδα

στη Νέα Υόρκη.

Ποιός έριξε την πρώτη μπίλια;

Εγώ

ήμουν στη Γένοβα

στο Γκέτεμποργκ,

στο Σηάτλ,

και πέταξα

μια πέτρα, με σφεντόνα…

Αμνήμων μετεωρισμός

Μνήμη, ρωγμή παράξενη στο χρόνο
-μπαίνει η συνείδηση στ’ αυλάκια του μυαλού.
Είμαστε όντα με έλλειψη σκοπού
σε σύμπαν που διαστέλλεται και μόνο.

Με ψευδεπίγνωση περνούν όλες οι μέρες,
μέσα στο πέπλο που μας περιβάλλει.
Στη μαύρη τρύπα θα επιστρέψουμε και πάλι
και σαν ενέργεια πίσω στους αστέρες.

Μόνο, να χάσουμε τη μνήμη, που μπερδεύει
και μας ζητάει επίμονα νοήματα
κι όλο μας ντύνει με ηθικές και κρίματα,
καθώς προσήλωση και στόχο μας γυρεύει

σε κόσμο που αιωρείται και χαζεύει

ΧΕΙΡΑΨΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ – ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΙΑ ΛΑΓΙΟ

Η μνήμη του είναι για άλλους,
για μένα ζωντανός

Πάνω απʼ την άβυσσο προτείνω χειραψία.

Ίσα που πρόλαβα λίγο να σε γνωρίσω,

αδόκητα πριν φύγεις, ξαφνικά.

Σκιές σκιών κι αν είμαστε, Ηλία

τα όσα δεν είπαμε θέλω να τα πενθήσω,

καθώς μου στέλνεις λόγια από μακριά.

Αν πίστευα στην ύπαρξη άλλου κόσμου,

θα ʽταν πιο εύκολο, πιο ήπιο να θρηνώ.

Μα τώρα: μόνη πίστη η αθεΐα.

Σε όσα έγραψες μισά ο λογισμός μου

πάλι επανέρχεται, να βρει το μυστικό

νόημα θανάτου και ζωής, Ηλία.

Από τους σύσκιους δρόμους της Πρεβέζης,

μου γνέφεις, στην παρέα ποιητών

που μνημονεύω κάθε μέρα· η απαγγελία

υψώνεται σαν δέηση και μου παίζεις

κρυφό σκοπό μʼ ένα πλανόδιο ακορντεόν-

σε συναντώ όπου πηγαίνω, Ηλία.

Νεκρός κι όμως κινείς τα νήματά μας.

Ιδού, ο θίασός σου οργανωμένος-

γράφουμε τώρα τα δικά σου ημιτελή.

Ο θάνατός σου δείχνει τα όριά μας.

Το φάσμα το μαγνητικό, που ενδεχομένως

γίνεται ενέργεια και κυκλοφορεί.

Απόσπασμα-Αναδημοσίευση από τη συνέντευξη της Σοφίας Κολοτούρου στον Γκάζμεντ Καπλάνι, εφ.ΝΕΑ, 9/6/07

Διαβάζοντας τα χείλη των άλλων και πολλά βιβλία διέσχισα σταδιακά τα γλωσσικά σύνορα που με χώριζαν από τον κόσμο των ακουόντων. Έφτασα στο σημείο όχι μόνο να καταλαβαίνω τι μου λένε, να μιλώ, να γράφω ποίηση. Μάλιστα όχι απλά να γράφω ποίηση αλλά και να επιμένω κυρίως στην παραδοσιακή-ομοιοκατάληκτη ποίηση. Για να αναπληρώσω ίσως το αίσθημα της μουσικής και της αρμονίας, όπως τη θυμόμουν από τα μικράτα μου. Διαβάζω πολύ και όλους τους ποιητές. Κυρίως τους παραδοσιακούς μας ποιητές. Διαβάζω και όσους γράφουν σήμερα και περισσότερο όσους χρησιμοποιούν μέτρο και ομοιοκαταληξία. Όταν ήμουν μικρότερη οι γονείς και ο αδερφός μου, κι αργότερα ο άντρας μου, έγραφαν για μένα τους στίχους που δεν καταλάβαινα και μου τραγουδούσαν διάφορα τραγούδια, ώστε να μη χάνω την επαφή μου με τη μουσική. Στη συνέχεια, αναζήτησα μόνη μου στο Ίντερνετ τους στίχους και άλλων τραγουδιών. Όταν βλέπω τους στίχους ενός καινούργιου τραγουδιού, μπορώ και φαντάζομαι τον ρυθμό και τη μελωδία του, επειδή τελικά η αίσθηση του ρυθμού και της μελωδίας βρίσκεται μέσα μας, αποθηκευμένη στα κατάλληλα εγκεφαλικά κέντρα, και μπορεί και αφυπνίζεται σε όσους έχουν ακουστική μνήμη…

«Αν-επίκαιρα ποιήματα»
Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε η πρώτη μου ποιητική συλλογή, με τίτλο «Αν-επίκαιρα ποιήματα». Το πρώτο ποίημα της συλλογής, που είναι εισαγωγικό και με το οποίο προσπαθώ να συστηθώ στους αναγνώστες έχει τον τίτλο: « Γραπτό μήνυμα μιας κουφής ». Μέσα από αυτή τη συλλογή πιστεύω πως από την πλευρά μου έκανα ό,τι μπορούσα για να διασχίσω τα γλωσσικά και άλλα σύνορα που υπάρχουν ακόμη ανάμεσα σε «εμάς», τους πολίτες με κάποια αναπηρία, και «εσάς». Ένας διαχωρισμός που ελπίζω ότι μέσα στα επόμενα χρόνια θα πάψει να υφίσταται.
Κάτι τελευταίο. Κάποιοι φίλοι μου είχαν μελοποιήσει ένα ποίημά μου και το τραγουδούσαν, συνοδεία κιθάρας. Μου είχαν πει τότε πως λυπούνται που δεν μπορώ να τους ακούσω. Τους είχα τότε απαντήσει πως η μελωδία βρίσκεται στο μυαλό μας. Πως την έχω ακούσει ήδη από καιρό…